مارکس زمانی که روند گذر از یک رادیکال نظری به یک رادیکال سیاسی  ---که از کارگرانی نظیر وایتلینگ پیراهن دوز آموخته بود ---  را طی کرده بود، در مورد سانسور سازمانهای سیاسی، دولتی و حکومتی چنین نوشت: "قوانینی که ملاک اصلی خود را نه اعمال به معنای دقیق کلمه بلکه اعتقاد شخصی فرد عمل کننده قرار میدهند، چیزی جز جواز ایجابی بی قانونی نیستند".

زوال و تجزیۀ چپ انقلابی دهۀ پنجاه ایران همراه با تغییرات پایه ای در توازن قوای سیاسی – ایدئولوژیک در ایران به زیان ایده ها و آرمانهای سوسیالیستی و به نفع فرهنگ و ایدئولوژی بورژوائی و رشد روزافزون نقش رسانه های عمومی و اینترنت در شکل دهی به آنچه "افکار عمومی" خوانده می شود – و در واقع بازتاب لحظه ای از ایدئولوژی طبقۀ حاکم است -، در ایران نیز به شکلگیری همان شبکه هایی منجر شده است که تامینو در نوشته اش تحت عنوان شبکه های چپ مورد انتقاد قرار می دهد.

تاکید و تمرکز بر برابری فرهنگی به جای برابری اقتصادی، دلیلِ اصلیِ رواجِ این اندیشه ها در صنعت فرهنگ- از آکادمی (جیمسون  ، هاروی  ، باتلر،) گرفته تا سیاستمداران روزمره (مایکل همینگتون  ، رالف ندر   جسی جکسون  ،…) تا سایرین است. از نظرِ همۀ اینها، بنای سرمایه داری بر ماندن است و بهترین کاری که می تواند انجام شود، این است که بیدادِ آن تحمل پذیرتر و انسانی تر گردد. این انسانی کردنِ سرمایه داری ( نه ریشه کن کردنِ آن )، یگانه هدفِ همۀ چپ های معاصر تحت عناوینِ مختلفی مانند مارکسیسم، فمینیسم، ضدیت با نژادگرایی، و سایرعناوین دیگر است.

اما قاضی کل جمهوری اسلامی و شرف؟ نظامی که فرایض و مناسک مذهبی اش را به فروش می رساند، سفر حج را می فروشد، با خمس و زکات بهشت را می فروشد، چگونه می خواهد شرف را به فروش نرساند؟ شرف ارزانترین متاع در بازار این نظام است و قاضی القضات داروغۀ این بازار.

شمارۀ 1261 نشریۀ سکولار نو منتشر شد. نشریه ای از خیل انبوه نشریات بورژوازی اپوزیسیون. نه انتشار 1260 شمارۀ پیش از آن برای ما جالب توجه است و نه انتشار شماره های بعدی آن احتمالا توجه ما را جلب خواهد کرد.

این نابغۀ تحلیل سیاسی گویی خودش هم باور کرده بود که قدرت تحلیلش از توان مکاشفه و مشاهده اش بر میخیزد و نه از قدرت نظامی و امنیتی پشت سرش. او که سوار بر آرایشی فشرده از ساختار قدرت بی محابا بر خصم می تاخت، این بار نفهمید که در همین ساختار زلزله ای واقع شده و خود همان ساختار قدرت در حال تکه پاره شدن است

آنچه در روز یکشنبه در مجلس شورای اسلامی واقع شد، در یک دولت تکامل یافته و امروزی سرمایه داری قابل تصور نیست. در هیچ دولت پیشرفتۀ بورژوائی نمی توان با افشاء چنین بند و بستهایی به تحکیم موقعیت خویش پرداخت. برعکس، این خودِ افشاگر است که به عنوان نیروئی غیر قابل اعتماد از صحنۀ سیاست رسمی حذف خواهد شد. آنچه را که احمدی نژاد از برادران لاریجانی افشا کرد، در آمریکا روال جاری سیاست است.

خروج اسانلو از ایران یک خروج ساده نبود. هر دلیل شخصی ای نیز که در تصمیم اسانلو برای خروج وی از ایران مؤثر واقع شده باشد، این خروج عملا اعلام پیوستن به کمپی دیگر بود. خروج اسانلو مانیفستی سیاسی بود. حقوق بشر و مبارزه برای دمکراسی اکنون جای سندیکالیسم متعهد به مبارزه طبقاتی را گرفته بود

حقیقت، آرمان خواهی و مبارزه برای تغییر نظم موجود، تسلیم نشدن و ماندن تا به آخر؛ با انسان آفریده شده و تا انسان باقی است، باقی خواهد ماند.

جنبشِ کارگری «دهه‌ی نود»، بر اساسِ زمینه‌ی مادّیِ اجتماع و مرحله‌ی مبارزه‌ی طبقاتی و روند فعلی‌اش، خودویژگی‌های خود را دارد که آن را از چگونگیِ «دهه‌ی هشتادی‌اش» جدا می‌کند و بر طبقِ همین منطق، باقی رهبران کارگری نیز اگر که می‌خواهند به چنین سرنوشتِ رسوایی دچار نشوند که یک شبه همه چیزشان به تلنگری بر باد رود، باید که به انطباق خود با مرحله‌ی فعلیِ جنبش و ضرورت‌هایش همّت گمارند.

آنچه که در آینده علیرغم اختلاف با سندیکای واحد بناچار بر سراه انتخاب اسانلو قرار دارد دوراه بیشتر نیست، یا تداوم همان راه گذشته است و آن هم دفاع از منافع طبقه کارگر و تلاش برای سازمان یابی کارگری و ماندن در کمپ ضدیت با سرمایه، یا افتادن در دام "دمکراسی" و " حقوق بشر" ی که مدافعان و پرچم داران آن درحال ریختن آتش و خون بر سر کارگران و زحمت کشان منطقه و دنیا هستند. تا اینجا که همۀ شواهد انتخاب دوم را تأکید می کنند.

این امر نیز مایه تعجب است که از قضا تعدادی از فعالینی که لزوم رعایت «پرنسیپهای کارگری» را به یک تشکل کارگری  گوشزد می کنند، خود طی سال های گذشته از زیر پا گذاشتن ابتدایی ترین پرنسیپ ها و وارد آورن بیشترین اتهامات به سندیکای واحد و حتی شخص اسانلو ابایی نداشتند.

با توجه به تلاطم موجود در صف بندیهای سیاسی در ایران و جابجائی های در حال وقوع، در یک واقعیت نباید تردید داشت. جنبش کارگری ایران در انتظار روزهای پر تلاطمی است. روزهائی که شاید آرایش درازمدت درون جنبش را رقم بزنند.

می‌بایست که عاملِ بنیادینِ مشکل آلودگیِ هوا را در منطق سود جست، منطقی که کانونِ برآیندیِ منافع و نظرگاهِ اقشار مختلفِ طبقه‌ی سرمایه‌دار و پیش‌بَرَنده‌ی آن‌هاست.

هفته ها و ماههای آینده دورانی از سنگین ترین تلاطمهای سیاسی در ایران خواهند بود. نظام جمهوری اسلامی یک بار دیگر در مقابل پرسش بنیادین موقعیت خویش در برابر جامعه و جهان معاصر قرار گرفته است. در این دوران تلاطم همه چیز امکانپذیر است. از در هم شکستن بنیانهای نظام تا چیرگی ارتجاعی سنگین، از تحولی در ساختار نظام تا گشایش چشم اندازهای عمل رهائیبخش. این آخری به طبقه کارگر سوسیالیست گره خورده است