در آستانه بحران ارزی، هر نهاد نیم بند اقتصادی و هر گروه بندی ایدئولوژیک و باندی ای از دولت رسمی قدرتمندتر بود تا چه رسد به قوای دوگانه مقننه و قضائیه که اکنون دیگر رسما در حد قوۀ اجرائیه ای با نفوذ بیش از خود قوۀ مجریه ظاهر می شوند. حمایت تمام قد رهبر جمهوری اسلامی در اواخر ماه شهریور نیز تنها توانست فرجه ای کوتاه برای تنفس در اختیار دولت قرار دهد. فرجه ای که فقط پس از چند روز سکوت نسبی با موج نیرومندتری از تعرض به دولت ادامه یافت. دولتی که دیگر نه بر اتاق بازرگانی، نه بر بانک مرکزی، نه بر نیروی انتظامی، نه بر مؤسسات غول پیکر اقتصادی نهادهای نظامی و بنیادهای و نه بر رسانه های رسمی هیچگونه تسلطی ندارد.

آتن قول داده است که تا فردا، برنامۀ صرفه جویی دولت را در پارلمان اروپا به نمایش بگذارد.

یک بار لندنی، گران قیمت ترین کوکتل دنیا را به قیمت 8,800 دلار عرضه می کند.

آگاهی از اقدام به تهیه طوماری اعتراضی از امضای کارگران، نخستین مقوله ای را که در ذهن متبلور می کند، این است که؛ این ایده تبلیغاتی سعی دارد با کمترین بار امنیتی و سهل ترین شکل در قیاس با اقدامات پایه ای تر، حرکتی را در راستای اعتراض به وضع موجود سازمان دهد، اما آن چه در این میان نباید از نظر دور داشت این است که فرآیند مذکور به این سهولت نیست و فراهم آوردن این طومار اندیشه ای در پشت خود داشته و قطعاً از عقیده و خط فکری خاصی ناشی شده است.

حباب هایی که جایگاه تشکل ها و سازمان های واقعی طبقه کارگر را اشغال کرده اند، نه تنها تاکنون برای تشکل یابی طبقه کارگر قدمی بر نداشته اند، بلکه با القا ایدئولوژیک تئوری بحران آخر و سیاست انتظار و مقدمه چینی تبدیل به مانعی بر سر راه ایجاد تشکل های صنفی و محلی شده اند.

توده ای از امضاء ها که فاقد انضمامیت اراده طبقاتی اند در این شرایط همچون قدرتی عظیم آن هم در سطح رسانه ای جلوه می کنند. قدرت عظیم امضاء ها در ماهیت بتواره ی آنهاست چرا که قدرت خود را از جهان کارگران گرفته اند اما همچون نیرویی مستقل جلوه می کنند که می تواند در جهت مقاصد مختلفی مورد بهره برداری قرار گیرد. کارگران نمی توانند از قدرت طومار بهره ای ببرند اولا طومار مذکور بی بهره از قهر و خشم انقلابی ممکن است . ثانیا شرایط داخلی و جهانی و معضلاتی که دولت ایران هم اکنون با آن مواجه است قدرت این امر را خنثی می سازد. ثالثا نیروهای اپوزوسیون اعم از راست و چپ و سرنگونی خواه و سلطنت طلب منتظر چنین فرصتی برای بهره برداری تبلیغاتی هستند.

ایده طومار امضاهای فعلاً 20000 موردیِ اتحادیه‌ی آزاد کارگران ایران، به عنوان طرح یک بخش از این اتحادیه، در یک روند از درون آن زاده شده و همّ و غمِ این اتحادیه را در سال 1391 ترسیم نموده است. اهمیت پرداختن به این مسئله از آن‌جا ناشی می‌شود که پیش‌برد این طرح، به مثابه یک طرح باتلاقی، می‌تواند به برآمد نگرش‌ها و پراتیک‌هایی در جنبش کارگری ایران ختم شود که اولویت‌ها را نفی کرده و آن را به مسلخِ اپوزیسیون‌گراییِ بی‌مایه رهنمون گردد و سرنِمونی را در افق کارگران ایران قرار دهد که آنان را به سربازان پیاده‌ی پروژه‌های بورژوایی پرو غرب تبدیل نماید.

گفتگوهای زیر که به دنبال تاریخ آرمانخواهان انجام شد به جریان برگزاری باصطلاح دادگاه ایران تریبونال می‌پردازد. برخلاف بخش نسبتا وسیعی از زندانیان سیاسی باقی مانده از دهه ۶۰ که در این مضحکه شرکت نمودند، رفیق وحید صمدی طی اطلاعیه‌ای برگزاری آن را محکوم و آن را در خدمت اهداف بورژوازی ارتجاعی لیبرال معرفی کرد. بعد از انتشار این یادداشت تعداد دیگری از بازماندگان زندانیان سیاسی چپ نیز موضع مشابهی اتخاذ نمودند. موضعی که سازمان راه کارگر نیز بعدا بدان پیوست.

آخرین شانس ما بکارگیری یک بمب اتمی اسرائیلی است، تا برنامۀ اتمی ایران را متوقف کنیم. این جهتی است که دنیا خاورمیانه  و اسرائیل را به آن سو می راند. زیرا که از به کار گرفتن تحریمهای مؤثر و وادار کردن ایران از طریق صلح آمیز به پایان برنامۀ اتمی اش خودداری شد. بنا بر این سؤال به این کاهش می یابد که آیا اسرائیل نابود می شود یا ایران؟ و من امیدوارم که اسرائیلی ها بفهمند که بهتر است ایران را نابود کنند تا این که خود نابود شوند.

 

بخش چهارم گفتگوی امیر جواهری با وحید صمدی پیرامون مقاومت در زندان درسالهای قبل و بعد از کشتار 67

 

بخش سوم گفتگوی امیر جواهری با وحید صمدی پیرامون مقاومت در زندان درسالهای قبل و بعد از کشتار 67

بخش دوم گفتگوی امیر جواهری با وحید صمدی پیرامون مقاومت در زندان درسالهای قبل و بعد از کشتار 67

سه دهه پیش پاندول چپ خرده بورژوا بر کفۀ ترازوی راست ضد امپریالیست می غلطید، امروز این پاندول بر کفۀ ترازوی راست امپریالیست آرام گرفته است. آن زمان در مقابل اشغال سفارت آمریکا توسط حزب الله یا به وجد آمد و یا خلع سلاح شد، امروز در مقابل بستن سفارت جمهوری اسلامی ایران توسط دولت "بشر دوست" کانادا.

گفتگوی امیر جواهری با وحید صمدی پیرامون مقاومت در زندان در سالهای قبل و بعد از کشتار ۶۷

فرصتی که با مصادره انقلاب نان و آزادی برای غرب و متحدین آن پیش آمده است، آخرین فرصت برای تجدید آرایش استراتژیک در این منطقه است. این امری است که هیچ کدام از این نیروها از آن کوتاه نخواهند آمد.