سیاستگذاران ایالات متحده و اتحادیه اروپا باید برای دفع تخریب های اقتصادی مسکو که ممکن است برای تضغیف قدرت تصمیم گیران به کار گیرد، آماده شوند.این تعامل باید شامل اشتیاق بازیافته آمریکا برای گسترش ناتو باشد، ناتویی که طی ده ها سال جلودار تحولات دموکراتیک در اروپای شرقی بوده است

این ژیژک است. چپ است، "مارکسیست" است، مدح انقلابیگری لنین را هم می گوید، منتقد فرهنگ است، طرفدار سرسخت "فرهنگ اروپائی" هم هست، در مقابل اروپائیان به دفاع از هالیوود می پردازد و در مقابل سودانی ها و زیمبابوه ای ها و لیبیائی ها به دفاع از اروپا (ببخشید: "فرهنگ اروپا!!"). علیه نظم مسلط است، در عین حال مدافع آن هم هست. سیستم ژیژک سیستم شرکتهای تجاری دوران گلوبالیزاسیون است که کارشان تجارت مثلا قهوه است، اما شورت و پیراهن زیر و آبمیوه گیری و کاندوم هم در قفسۀ اجناسشان به فروش می رسانند

در جایی که بعضی از کشور ها کاتالونیا را به رسمیت خواهند شناخت و بعضی نه، به احتمال قوی اروپا نمیتواند راه حلی مورد قبول همه بیابد. جامعه جهانی هم به همین شکل عمل خواهد کرد. در این حالت اروپا از دومشکل رنج خواهد برد یکی ایجاد برخوردی غیر قابل حل در اسپانیا و جود یک همه پرسی برای استقلال و همچنین ایجاد کشوری با واحد پول یورو و 7 ملیون مردمی که در ضمن این که در خارج از اتحادیه اروپا بحساب می آیند اما ممکن است شهروندی اتحادیه اروپا را نگه دارند

همکاری با ایران به عنوان بخشی از استراتژی متعادل کننده در سطح منطقه ای، برای اجرای استراتژی بزرگتر"محور" آسیایی خود اوباما، هم حیاتی است.  ضرورت و الزام  آن توسط بیانیه دفاعی این هفته چین، آ د آی ضد، نشان داده شد که باعث تشدید آخرین تنش ها بین پکن و همسایگان آن، از همه مهمتر با ژاپن شدیداً ملی گرا که با واشنگتن یک پیمان دفاعی متقابل دارد

بهار عربی حکومت‌های دیگری را در منطقه سرنگون کرد، اما رژیم ایران هم‌چنان باقی مانده است، ریاست جمهوری در ماه اوت امسال بدون خشونت یا اعتراض به‌یک نفر خودی در درون رژیم انتقال یافت. حسن روحانی قطعاً کم‌تر از احمدی نژاد آتش‌افروز است، اما انتخاب‌ او به‌هیچ‌وجه یک ایران مسلح به‌سلاح هسته‌ای را کم خطرتر نمی‌کند.

تئوری مارکس تا پیش از 1871 نمی توانست تجربۀ کمون پاریس را در خود داشته باشد. پس از کمون اما تجربۀ آن به جزء جدائی ناپذیری از نظریه انقلاب تبدیل شد. همچنان که تئوریهای مارکسیستها تا پیش از انقلاب اکتبر نمی توانست تجربۀ تاریخی یک انقلاب پیروزمند پرولتاریائی را در خود داشته باشد و پس از آن باید این تجربه را در خود می داشت به همان منوال که امروز تجربۀ شکست آن – و شکست انقلاب آلمان – را نیز باید در خود داشته باشد. 

ما نمی خواهیم مخفی کنیم که مشحون از ثروت هستیم. اهداف ما روشنند، وظایف ما هم تعریف شده اند. ما می خواهیم میلیاردر شویم. حوصلۀ ما از زندگی به سیاق لنین سررفته است! قطب نمای ما سود است که در توافق با رعایت کامل قوانین به دست آمده باشد. معبود ما اعلیحضرت سرمایه است

آنچه به عنوان محکومیت آپارتاید در "افکار عمومی جهانی" معرفی می شد، درحقیقت محکومیت آن نزد طبقۀ حاکم بر سرمایه داری بین المللی بود. محکومیتی که باید ابزارهای ایدئولوژیک لازم برای ورود به دوران جدید از مناسبات جهانی را حدادی می کرد. دمکراسی نمی توانست ادعای جهانشمولی خویش را با وجود لکه های ننگی از قبیل رژیم آپارتاید مشروع جلوه گر کند. 

بدین وسیله به اطلاع کلیه علاقمندان می رسانیم که کنفرانس مؤسس جنبش تجدید سازمان کمونیسم معاصر در فرصت اعلام شده برگزار نخواهد گردید. زمان برگزاری کنفرانس به نیمۀ اول ماه آوریل سال 2014 تغییر یافته است.

این تصور می تواند بدان منجر شود که یک سرمایه دار صنعتی بپندارد که او استثمارگر نیست، بلکه خودش توسط سرمایه مالی استثمار می شود. او به عنوان یک کارفرما و سرمایه دار صنعتی، [در این تصور] در حقیقت یک کارگر است، در حالیکه بورس بازان و سهام داران بدون کار کردن سود به جیب می زنند.

هنگامی که دو روز پس از مرگ وی وارد منزلش شدم، در همسر و فرزندان عزیزش جمعی از پا افتاده ندیدم. برعکس، جمعی را دیدم که مقاوم بود و محکم. دانستم که عمر در مرگ خویش نیز کاری را که باید می کرد انجام داده بود. او پیکر مخوف مرگ را در هم شکسته بود. از آن جریانی طبیعی ساخته بود که انسان را نیز گریزی از آن نیست. 

یک الاغ سر جای خودش میخکوب می ایستد، موقعیت را می سنجد و تحلیل می کند. بعضی وقتها به آنچه میگویند گوش نمی کند و کار دیگری انجام میدهد. قاطعیت و صراحت می خواهد. او هم تمام خواص یک همکار زیر دست خوب را دارد و هم همکاری را که شبها باعث بیخوابی رئیسش می شود. اینجا می توان خیلی چیزها یاد گرفت.

  واقعیت اینکه شفیق تمام مبارزات برای آزادی را با توجه به " رهبران این مبارزات" ارزیابی می نماید. برای او مهم نیست که جنبش اشغال بسیاری از جوانان در آمریکا را به صحنه مبارزه کشانید و ارگانهای اصلی سرمایه داری را بزیر سوال کشید. چون این مبارزات به خواستهای مورد نظر او جواب نداده، لذا جنبشی است با رهبری خرده بورژوایی. 

رقابت روزافزون بین بلوکهای اقتصادی رقیب جهانی، رقابت بین قطبهای اقتصادی درون خود بلوکها، تخریب ظرفیت تولیدی کل اقتصادهای ملی و جنگها برای تقسیم و تجدید تقسیم بازارها از آن زمان به بعد هر چه بیشتر چهره جهان معاصر را رقم می زنند. درک تحولات کنونی در عرصۀ سیاست جهانی بدون درک ریشه های بحران سال 2008 غیر ممکن است. با آن بحران اقتصاد سرمایه داری وارد دوران جدیدی شده است.

کسی که در پژاک انعکاس ستم ملی را می بیند و نه دلارها و یوروهای غرب را، کسی که در جیش العدل و جنبش عربی آزادیبخش الاحواز ردپای ستم مضاعف ملی مذهبی را جستجو می کند و نه پترودلارهای شیوخ عرب را، در حال تدارک خویش برای وارد شدن به ائتلاف با همین نیروهاست و نه در حال مبارزه با آنان.