نگاهی به مباحثه پیرامون نامه سرگشاده به آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای و آنچه از چشم منتقدین دور می‌ماند؛ استراتژی انقلابی و تغییر کیفی از چشم‌اندازی انتزاعی تا مسیری مشخص؛ استراتژی نوین و جابجایی عمیق در ترکیب و آرایش طبقاتی و ایدئولوژیک ایران و جهان

تقاضای قاطعیت بیشتر برای برخورد با الیگارش‌ها از سوی راغفر در خلاء صورت نمی‌گیرد. فضای ‏این روزهای جامعه و خیابان، به خصوص در میان منتقدین جریانات تسلیم‌طلبِ اصولگرا و اصلاح طلب، زمینه‌های اجتماعی ‏مطالبه‌ی جدی‌تر این گرایش مشخص را فراهم کرده است. اما مسئله این است که این گرایش حتی در رادیکال‌ترین انتقاداتش و در ‏همین برنامه اخیر جدال هم تاکنون نتوانسته از چارچوبه‌های محدود نظری و طبقاتی خود فراتر رود و بر تفکری غلبه کند که طی ‏چند دهه اخیر در ایران و جهان راه را برای فقر و فلاکت و جنگ و تجاوز و فردگرایی و تسلیم و ناامنی هموار کرده است.‏

این نامه علی رغم اینکه گویای بسیاری از حقایق پنهان جامعه ماست، اما در مواردی مهم کاستی‌هایی در آن مشاهده میشود. من نظرات دو رفیق قبلی را هم درباره آن خواندم" یکی در مقام رد آن و دیگری در مقام تایید آن" اما واقعیت آن است که نامه به لحاظ هدفی که دنبال میکند یک ایراد اساسی برآن وارد است. آنهم توسل جستن به شخصیت کسی است که امید تغییر و زیر و رو شدن جامعه از طرف او و پراتیک عملی او می‌رود. در حالی که چنین نیست و نمیتواند هم باشد.

عملیات اخیر نیروهای مبارزه با تروریسم که با تجهیزات سنگین و نمایشی هالیوودی به بازداشت ده‌ها تن از مسئولان سیاسی و نمایندگان پارلمان انجامید، مهم‌ترین اقدام عملیاتی علی زیدی پس از ادای سوگند نخست‌وزیری و نخستین رویداد از این دست در عراق پسا صدام خوانده شد. تصمیم مبارزه با مفسدان که با حمایت نسبی همه جریانات و احزاب سیاسی کلید خورده بود، به زودی به کلافی سر در گم بدل گشت؛ تفسیرها از فساد و مفسدین همواره در فضای سیاسی عراق تشنج آمیز بوده است و در فضای سیاسی کنونی در پیوندی مستقیم با سیاست خلع سلاح گروههای مقاومت قرار دارد.

پرسش اساسی این است که چرا همین مردمی که حدود ۶ ماه است زیر بمباران و سرما و گرما، علیه همه این بی‌عدالتی‌ها نهیب می‌زنند کمترین سهمی در بهبود وضعیت معیشتی و سرنوشت سیاسی خود ندارند؟ پاسخ در همان پرسش کنکرت، مشخص و پایه‌ای نهفته است که شما از مردم پرسیده‌اید "آیا این مدل در کشور ما که الیگارش‌ها بر دولت تسلط دارند قابل پیاده شدن است؟". حتما اطلاع دارید که مدتی است مردم در میادین تهران شعار می‌دهند "یمن حریف نداره، چون که ظریف نداره".

تردیدی نداشته باشید که هر لحظه سلطه این دستگاه اداری، قانونگذاری، قضائی کنونی بر جامعه به مثابه لحظه‌ای از یک فرایند زوال و انهدام عمل خواهد کرد. دغدغه جریان مسلط بر نظام جمهوری اسلامی نه تأمین منافع درازمدت اکثریت محرومان جامعه بلکه تبدیل ایران به یکی از اقمار امپراطوری در حال زوال امپریالیستی غرب به سرکردگی آمریکا است. این ماشین بزرگ سرکوب و استثمار نه تنها بازتاب اراده خیابان نیست، بلکه شمشیر داموکلسی است که بر فرق خیابان به اهتزاز درآمده است و هر لحظه می‌تواند بر این مقاومت حماسی توده‌های مردم فرود آید. بیهوده نیست که خطرناکترین و منحط ترین جریانهای ضد اجتماعی، انواع لمپن‌سلبریتی ها و فاشیستهای سلطنت طلب و باندهای تروریستی مزدور موساد و سیا رفته‌رفته احساس امنیت بیشتری نموده و علیه خیابان وارد عمل می‌شوند.

ده‌ها سال سیاست جذب نخبگان از چین (و سراسر جهان) یا همان "فرار مغزها" ، با این باور مقدس دنبال شد که آنان نه تنها قدرت آمریکا و "جهان آزاد" را می‌سازند، بلکه میهن‌پرستان واقعی ایالات متحده خواهند شد. و هر نابغه‌ی جوان جذب‌شده‌ای یک موفقیت و دستاورد ارزشمند برای آمریکا محسوب می‌شد. اما اکنون تصویر به شدت تغییر کرده است.

واقعیت این است که طبقه کارگر نتوانست حتی کارزار پویش دستمزد شرافتمندانه و مطالبات خلع ید از پیمانکاران و شرکتهای خصوصی را، آنهم در شرایطی که فضای سیاسی مناسب بود و خیابان تشنه و آماده بود و دولت و دستگاه حاکم از سرکوب آن عاجز بودند، به درون تجمعات خیابانی بکشاند. طبقه کارگر نتوانست از این فرصت کمیاب سیاسی برای قدرتنمایی و به چالش کشیدن طبقه سرمایه‌دار استفاده کند. چرا؟! چرا این طبقه امروز فقط به صورت شهروند و نه بصورت طبقه به خیابان می‌آید؟!

برخلاف مهاجرایرلندی و ایتالیائی و افغانستانی و ترکی که همراه با خانواده و برای تأمین یک زندگی عاری از فقر دست به مهاجرت می‌زد، خصلت نمای نسل مهاجرین امروزی فقدان همبستگی با خانواده‌ای که پشت سر می‌گذارد و با مردم محله و کوچه و خیابان زادگاه خود است. همین هم هست که مهاجر را به همین سادگی می تواند به ابزار بازی قدرتهای حاکم تبدیل کند. تا حد تبدیل به مزدور. از دل مهاجرین امروزی ممکن است سرباز ناتو دربیاید، ساکو و وانزتی اما از دل این مهاجرین در نمی‌آید. اعتصاب‌شکن حتما، سازمانده اعتصابات کارگری اما هرگز.

جمهوری اسلامی به شکل تاکنونی‌اش دیگر نمی‌تواند ادامه داشته باشد. وضع موجود تغییر خواهد کرد و گذاری به وضعیتی نوین صورت خواهد گرفت. پرسش در وقوع یا عدم وقوع چنین گذاری نیست. پرسش در این است که چگونه گذاری صورت خواهد گرفت.

دولت سوار بر انقلاب ۵۷ در طی این چند دهه با سیاست‌گذاری‌های ضد کارگری و با هجوم به سفره و معیشت طبقه کارگر ثابت کرده هدفی جز خدمت به طبقه سرمایه‌دار ایران و پیشبرد نظم اقتصاد غربی نداشته و برای استوار کردن این هدف از هیچ کاری فروگذاری نکرده است. نمونه‌های شهر بابک‌، خاتون‌آباد‌‌‌‌، اسلامشهر‌، وقایع سالهای ۹۶ و ۹۸، همگی بیانگر یک چیز است: که این دولت بورژواها هدفی جز استثمار و چپاول طبقه کارگر در راستای ثروت اندوزی و انباشت ثروت توسط طبقه سرمایه‌دار نداشته است.

 خاویر میلی، رئیس جمهور صهیونیست لیبرتارین آرژانتین، الگوی خانواده مقدس غنی نژاد و صادق الحسینی لیبرال و البته رائفی پور ضد یهود، در همان ابتدا که بر سر کار آمد، اظهار کرد:"مردم باید هرچقدر که می‌خواهند کار کنند، دولت نباید مردم را مجبور به بازنشستگی کند یا سیستم‌های بازنشستگی دولتی را تأمین مالی کند، پس انداز خصوصی بهتر از مستمری‌های دولتی است، بازنشستگی مردم را تنبل و تن‌پرور بار می‌آورد". حقیقتا چنین تزهایی خیلی وقت است در ایران عملی شده است؛ وخامت اوضاع معیشتی به حدی است که کارگران و کارمندان از خداخواسته قراردادشان را تمدید می‌کنند و اگر چنین بختی نصیبشان نشود، به رانندگی و نگهبانی و ... روی می‌آورند.

برده‌ی خشنود کسی نیست که از وضعیت خود بی‌خبر باشد، بلکه کسی است که افق دیدش از زنجیرهایش فراتر نمی‌رود. او به جای تلاش برای گسستن بندها، تمام هم‌وغم خود را صرف این می‌کند که ارباب او را «آدم حساب کند»، نوازشش کند و تکه نانی پیش پایش بیندازد تا او این جیره و مواجب را به حساب «به‌رسمیت شناخته شدن» و «پیروزی دیپلماتیک» بگذارد.

آنچه قاضی محمد و یارانش را به مذاکره و تسلیم در مقابل ارتش مهاجم دولت مرکزی واداشت، بر خلاف روایت ناسیونالیسم کردی تنها شهامت قاضی و یارانش نبود که جهت جلوگیری از خونریزی در کردستان تسلیم را قبول کرده باشند، بلکه فقدان پایگاه اجتماعی توده ای بود که سر آنها را بالای دار برد. حلق آویز ماندن قاضی و یارانش در میان آحاد مردم در میدان اصلی "چهارچراغ" مهاباد، و معلق ماندن جنازه آنان به مدت چند روز بدون هیچ گونه ممانعت توده های مردم دقیقا ناشی از عدم داشتن پایگاه مردمی سران این جمهوری بود.

نگاهی به دو رویکرد اصلی در باب جنگ و ارزیابی از نتایج آن، نقش اسرائیل در جنگ و تمایز بین اهداف واقعی و اهداف اعلام شده آمریکا در جنگ، هدف نهایی طبقه حاکم در ایران برای قرار گرفتن در منظومه اقمار آمریکا و نتایج دیرپای آن برای ژئوپلیتیک منطقه‌ای و جهانی، نقش خیابان در تحول جاری