به عبارتی، شاهزاده پهلوی اکنون سمبل ائتلافی گسترده از همه نیروهائی است که پدر بزرگ وی برای تشکیل دولت مرکزی مقتدر مقاومت همه آنها را در هم شکسته و بنیانهای دولت مدرن سرمایه داری در ایران را پایه گذاری نموده بود. با به عبارتی دیگر، سمبل کوکاکولا اکنون در خدمت مارکتینگ آبدوغ خیار قرار گرفته است.

 مارکو روبیو، سناتور جمهوریخواه آمریکائی، از صحنه گردانان اصلی کودتای جوانمرگ شدۀ ونزوئلا، اصلیتی کوبائی دارد.

چپ رادیکال ایرانی خیلی انقلابی است. به حدی که دولت چاویستی ونزوئلا را یک دیکتاتوری ضد انقلابی می داند و در حالی که ژست مرزبندی با کودتاچیان نوچۀ آمریکا می گیرد بر حمایت از "مبارزات مردم ونزوئلا" بر علیه "دیکتاتوری مادورو" تأکید می کند.

آقایان لطف کنید و توضیح دهید که چرا گرسنگان  ونزوئلا دقیقا از همان دولتی دفاع می کنند که از قرار علت گرسنگی شان هم است؟ چرا آنها به ناجیانی که "قوانین جهانشمول اقتصاد" برایشان می فرستند تف می کنند؟

سیاست رسمی جمهوری اسلامی انفعال در قبال تحولات ونزوئلا است. در برخی رسانه های جمهوری اسلامی آشکارا از این صحبت به میان می آید که سیاست جمهوری اسلامی نباید یکجانبه و متکی به یک دولت باشد. یعنی این که مادورو برود خیلی هم خوب است. 

آرزوی نهائی و قلبی این دار و دستۀ باند سیاهی که نام کمونیسم و کارگر را بر خود گذاشته است، چیزی نیست جز آنچه که ترامپ و بولتون واضح و روشن آنرا بیان میکنند: نابودی ونزوئلا، نیکاراگوئه و در نهایت کوبا. نابودی ویروس مبارزه برای عدالت اجتماعی و سوسیالیسم در آمریکای لاتین

در روزی که در بیش از 130 شهر دنیا، از لندن و نیویورک تا باکو و کلکته و بنگالور و تهران و تا مسکو و برلین و فرانکفورت، صف اعتراض به تعرض ارتجاع امپریالیستی – ضد کمونیستی به خیابان می آید، آنها به نام دفاع از طبقه کارگر ایران به پشت توده کارگران ونزوئلا، به پشت کوبای سوسیالیستی و به پشت طبقه کارگر جهانی خنجر می زنند.

می‌توان از طلیعه‌های یک دوره‌ی بحران فراگیر اجتماعی در مبارزه‌ی طبقاتی ایران سخن گفت. دوره‌ی بحرانی انقلابی که درنهایت -گرچه با فرازوفرودهایی گذرا- انقلاب اجتماعی را دیگربار در صدر دستورکار نیروهای انقلابی تاریخ قرار می‌دهد.

پس از این که آنارشیست هنرمند انتزاع ساز کارش را با تبدیل اقتصاد سرمایه داری به یک رابطه سلطه خالی از محتوا و یک طرفه به پایان رساند، حالا می تواند از عبارت "حاکمیت مردم" کلمۀ "حاکمیت" را صاف و ساده کنار بگذارد و به جای آن "درک"ی از دموکراسی به مثابه نظامی قرار دهد که چیزی جز دعوت از همه مردم برای شرکت در مهم ترین تصمیم گیری ها نیست.

 شاید این سعادت بزرگ نصیب ما شود که هم آخرین انقلاب چپگرای قرن بیستم را تجربه کرده باشیم و هم نخستین انقلاب حقیقی قرن تازه، قرن بیست و یکم، را. چنین انقلابی دیگر فقط یک انقلاب چپگرا نخواهد بود، انقلابی خواهد بود رادیکال. انقلابی اجتماعی.