این روزها بار دیگر پاریس سندی دیگر برای شکاف و اختلاف ماهوی و عمیق بین یک جنبش مساوات طلبانه و جنبشی غیر طبقاتی و ضد انقلابی را به جهان ارائه داد. جنبش جلیقه زردها و جنبش "جوانان برای محیط زیست". یکی برای تحول بنیادی در تقسیم ثروت اجتماعی و دیگری برای حفظ موقعیت راهبردی –محیط زیستی بورژوازی در جهان اول.

در شهرکی به نام " پارادایس (بهشت)" بیش از 70 جسد جزغاله پیدا شدند و تعداد افرادی که بعنوان ناپدید تلقی میشوند خبر از چیزهای بدتری می دهند ...بهشتی که قرار بود برای افرادی که در پائیز عمرشان زندگی راحتی را داشته باشند، بطور کاملا غیر فنی، کارشناسی و خطرناک با مواد ساختمانی، که سریعا آتش میگیرند، ساخته شده بود.

این نیز از عجایب روزگار ماست که جمهوری ای که رسما با تنفر از آمریکا مشخص می شود، بر جامعه ای حکم می راند که همه الگوهای ارزشی خویش را از همان آمریکا بر می گیرد. از آرایش و پوشش خانمها تا نظریه های اجتماعی و اقتصادی و از الگوهای هنری تا الگوهای کارکرد دولت. و چنین شد که در سپهر اجتماعی سلبریتی ظهور کرد

پس از بیش از دو دهه تحریم، کودتا و خرابکاری، سرمایه داری غرب اکنون به انتقام گیری از مردم ونزوئلا پرداخته است. آنها که به جای دفاع از مردم ونزوئلا در وصف "راه سوم" موعظه خوانی می کنند، همدست جنایات امپریالیستی اند.

ملاحظات انتقادی چامسکی پیرامون قهر دمکراتیک دولتی [در حقیقت] یک عقب نشینی دائم از رجزخوانیهای دهان پر کن اولیه در بارۀ محو آتی آن است که وی در گام اول با نگاه به ایده آلهای آزادیخواهانه اش پیامبرگونه وعده آن را داده است

برنتون تارانت جنایتکار استرالیائی، عامل کشتار وحشیانۀ در دو مسجد "النور و مسجد" در نیوزلند میگوید، من در اوکرائین هم بودم.

برای کسی که پدرش با حداقل حقوقی که بسختی می تواند مخارج یک خانوده را تامین کند، اگر داوطلب اعزام به جنگ در افغانستان و عراق نشود، ورود به کالج بسیار مشکل تر است و شاید اصلا امید ورود به آموزش عالی ندارد تا فرزند پدری که درآمد یک ساعت کارش – یا بهتر بگوئیم یک ساعت زندگی انگلی اش - برابر با چندین ماه حقوق یک خانواده کارگری است

اپوزیسیون جمهوری اسلامی به انتهای خط رسیده است و جمهوری اسلامی با همه بحران ها و فساد موجود در آن و با همه فلاکتی که به نمایندگی از آقازاده ها و الیگارش ها به جامعه تحمیل کرده، حتی برای بخش های متوسط بورژوازی ایران هم تبدیل به تنها گزینه عملا موجود شده است.

برای پرولتاریای ونزوئلا و در نسبت آن برای کل پرولتاریای جهان دریچه‌ای به سوسیالیسم گشوده شده است. اوضاع و احوال فریاد برآورده‌اند که «رودس همین جاست»؛ طبقه‌ی کارگر ونزوئلا و «راننده اتوبوس»اش راهی جز پیش‌روی ندارند؛ چرا که طبیعت از خلاء نفرت دارد و اگر آن‌ها موفق به انجام این کار نشوند، دموکراسی این بار با شقاوتی به مراتب بیشتر از قبل بازمی‌گردد

 کودتای ونزوئلا بد جوری به دست انداز افتاده است. آنها که قصد داشتند در کاراکاس جشن پیروزی برگزار کنند، اکنون در کشورهای همسایه ونزوئلا به سر و کله هم می زنند.