همزمانی ظهور جیش العدل با نرمش قهرمانانه رژیم نیز امری نیست که بر کسی پوشیده باشد. در کردستان نیز تشنجهای نظامی در همین دورۀ سه ماهه در حال افزایش بوده است. این نیز معلوم است که جمهوری اسلامی انتقام خویش را از ضعیفترین حلقه ها آغاز کرده است. همۀ کسانی که با آمدن روحانی در انتظار گشایش در فضای سیاسی ایران بودند، اکنون باید خود را برای مقابله با وضعیتی به مراتب خطرناک تر و مهلک تر آماده کنند
چنین نظریه هایی عملا نقش جنبش کارگری را به سطح عمله و پادو سرمایه داری تقلیل می دهد. مدافعان سرمایه داری صنعتی فراموش می کنند که سرمایه داری یک کلیت واحد با کارکردهای مختلفی از سمت واحدهای صنعتی با واحد تجارت میباشد.بعبارت دیگر، هر گونه تقویت بخش صنعتی اقتصاد هم موجبات تقویت بخش دیگر آن یعنی تجارت می گردد
اما اگر ساختار دولت انقلابی تنها می تواند ساختاری باشد که در آن طبقۀ کارگر متشکل سرنوشت دولت و جامعه را تعیین می کند، ایجاد چنین ساختاری نیز به همان اندازه اهمیت دارد که تدارک برای کسب قدرت سیاسی. این ساختاری نیست که یکباره و همراه با انقلاب شکل بگیرد. برعکس، این ساختاری است که پیش از انقلاب و در جریان تدارک انقلاب باید شکل گرفته باشد. تصور این که طبقۀ کارگری غیر متشکل بتواند صرفا همراه با انقلاب در دولت متشکل شود، تصوری غیر ممکن است.
پیروزی وحشت انگیز خانم مرکل اروپا را باز هم بیشتر به سمت راست خواهد راند. اما این راست چیزی جز سرمایه داری ناب و بدون حشو زوائد نیست. پاسخ به این تحول نه اتخاذ سیاست چپ، آنگونه که سیریزا در یونان دنبال می کند، بلکه در نقد رادیکال پایه های این تحول است. زمان زمان انتقاد کمونیستی است و نه سیاست چپ.
اجازه ندارید به نام چپ مصاحبه بگیرید و آن را به راست بفروشید. اجازه ندارید بخشی از حیثیت و شرافت به جا مانده از نسلی انقلابی؛ که جزیی از میراث بشریت است را برای تامین مالی پروژه هایتان مورد سوء استفاده قرار دهید. حق ندارید به صرف دسترسی به امانت، آن را به ثمن بخس برای لابی گری و به امید ائتلاف های سیاسی آینده در بازار مکاره به حراج بگذارید!
رفقا با وحشت از امپریالیسمی که تصویرنسبتا درستی خود از آن ارائه می دهند ، با نگرانی از شناخت واقعی خود از مدعیان و بی اعتمادی عمیقی که در آنها وجوددارد و عدم شناختی که از رفقای کمونیستی که احتمالا در کنفرانس شرکت خواهند نمود، دارند، ترسناک و هولناک از اولی و نگران و پریشان ازتاثیر دومی در ادامه منطقی کارشان به اوج پرتگاه تاریخی احزاب و مجامع کمونیستی مقاطع گذشته باز میگردند ودر بهترین حالت در سکوی فرو ریزی حزب انقلابی بلشویسم به دفاع از ایده خود می پردازند و نخبه گرائی میکنند و فرو میپاشند. اگر خلاف جریان معمول ، اولی را کمدی کم آگاهی وجهل فرض کنیم ، دومی یک تراژدی غمناک برای آگاهی است.
نه تنها تاریخ تراژیک جنبش کمونیستی در قرن بیستم، بلکه همچنین تعرض سنگین بورژوازی پست مدرن در چهار دهۀ اخیر و تسلط فائقۀ فردگرائی و اشاعۀ وسیع پسا مارکسیسم پست مدرن در میان چپ، ایدۀ تحزب کمونیستی را آن چنان به ایده ای مهجور و مسخ شده تبدیل کرده اند که حتی نزدیک شدن به آن سوء ظن برانگیز جلوه گر می شود
ما در لحظه ای از تاریخ قرار گرفته ایم که باید از ساختن تشکلی دیگر برای لانه کردن خرده بورژواها، نخبه ها و اپورتونیست ها تحت نام کمونیسم پرهیز نمود. مبارزه طبقاتی در این لحظه بیش از هرچیز به کارگران کمونیستی نیاز دارد که حل مشکلات شخصیشان را به مبارزه طبقاتی و کمونیستی پیوند می زنند.
سرمایه از غیبت سود یا از سود ناچیز وحشتی را دارد که طبیعت از خلاء. سود که مناسب باشد، شجاع می شود. با 10 درصد مطمئن می شود و می توان آن را همه جا به کار گرفت؛ با 20 درصد، سرزنده می شود؛ با 50 درصد، خوش بنیانه جسور می شود؛ برای 100 درصد تمام قوانین انسانی را زیر پا میگذارد؛ 300 درصد [که شد] دیگر جنایتی وجود ندارد که از آن رویگردان باشد، حتی اگر همراه با خطر رفتن بالای دار باشد
به نظر می رسد که ماشین جنگی دمکراسی غرب یک بار دیگر به کار افتاده است. همۀ شواهد حاکی از آنند که تصمیم به لشگرکشی به سوریه اتخاذ شده و تنها امور فرمال و صوری آن باقی مانده اند. انتظار می رود که با اعلام رسمی تصمیم باراک اوباما – دارندۀ جایزۀ صلح نوبل – این لشگرکشی در روزهای آینده واقع خواهد شد. همۀ شواهد بر این جنایت رسمی گواهی می دهند.
««کمونیسم برای ما وضعیتی نیست که باید ایجاد شود، ایده آلی نیست که واقعیت باید خود را با آن تنظیم کند. ما آن جنبش واقعی را کمونیسم می نامیم که وضعیت کنونی را رفع می کند. شرایط این جنبش از پیش داده های هم اکنون موجود ناشی می شوند.»
جدال در درون نظام جمهوری اسلامی و رویاروئی جریان احمدی نژاد با جناحهای دیگر نظام، جدالی است بر سر استراتژی آینده، بر سر نوع و ساختار دولت در جامعه، بر سر الگوهای انباشت و توزیع ثروت و بر سر نوع رابطه دولت و جامعه در ایران. این جدالی است همه جانبه و عمیق که بر بستری تاریخی و در لحظۀ معینی از تکامل مناسبات سرمایه داری در ایران واقع می شود.
دوگانۀ تحریم و مشارکت، دوگانه ای بر متن همین مناسبات مسلط و برای حفظ و جاودانه کردن همین آرایش طبقاتی کنونی است....امتناع یعنی متأثر نشدن از تلاطمات لحظه ای، یعنی در نغلطیدن به گرداب حوادث، یعنی ایجاد توانائی برای تعیین سطح، سرعت، نقطۀ آغاز و جهت حرکت از موقعیت امروز پرولتاریای سوسیالیست به سمت موقعیتی که برای انقلاب اجتماعی باید بدان رسید. فرا رفتن از سطح تحولات و حرکت به سمت دریافت عمق آن. دورخیزی برای آینده.
اگر در سال 76 راه کارگر پس از انتخاب خاتمی و استقبال رای دهندگان از او به این نتیجه رسید که جنبش دوم خرداد به سرنگونی ختم خواهد شد وبدین ترتیب به همراه حزب کمونیسم کارگری افق جنبش های بورژوایی را پذیرفت ... در یازدهمین دور انتخابات و با کاندیداتوری رفسنجانی، پیش از رای گیری و حتی پیش از مشاهده اعتراضی در خیابان به تزلزل دچار شده بود.
تمام جوامع خود را به دو بخش اقلیت و اکثریت تقسیم میکنند. گروه اول غنی و نجیب زاده هستند، و گروه دیگر توده های مردم هستند. گفته اند که صدای مردم صدای خداست؛ و اگرچه به طور کلی این قاعده را نقل می کنند و باور دارند، در واقع صحت ندارد. مردم گردنکش و سرگردان هستند؛ به ندرت چیزی را درست قضاوت یا تعیین میکنند. بنابراین به طبقه ی اول سهمی متمایز و دائم بدهید. آنها با بی ثباتی گروه دوم مقابله میکنند، و از آنجا که آنها از تغییر نفعی نمی برند، بنابراین حکومت خوبی را برقرار میدارند
