مادام که رفقای کنار گرفته و ما، گلوله هایمان را به سمت دشمنی واحد شلیک میکنیم، مادام که در جهان واقعی در جبهه ای واحد قرار گرفته ایم و دشمنان و مخالفینی واحد را در مقابل خود تعریف میکنیم، ما این رفقا را همسنگر خویش قلمداد می کنیم. این که رفقائی در خارج از چهارچوبهای سازمانی ما متشکل شوند و در راستای اهداف کمونیستی مبارزه کنند، به خودی خود نه تنها تناقضی با کار و مبارزۀ ما ندارد، بلکه می تواند به تقویت همان روندی بیانجامد که به جنبشی برای سازمانیابی کمونیستی و به حزب نیرومند کمونیستی طبقۀ کارگر ختم شود.

بحثی درباره زمینه ها، دلایل و چشم اندازهای تشدید جنگ در اوکراین، تحریم روسیه و حمله به هواپیمای مسافربری MH17

نخستین کنفرانس "تدارک کمونیستی – جنبش سازمانیابی کمونیستی پرولتاریا"، در ماه بهمن سال جاری (ژانویه-فوریه 2015) برگزار می گردد.

سخنرانی درباره سیاستها،  مؤلفه های ایدئولوژیک و ساختارهای "جنبش انقلابی" چپ با بررسی موردی برزیل، بوسنی و اوکراین

رفقای کارگری که برای خانم پیلای دعوتنامه فرستاده اید و از آنان درخواست کرده اید که به وضعیت حقوق بشر در ایران بپردازند، این دعوتنامه شما سند مشروعیتی است برای سازمانی که کارچاق کن جنایات جنگی در اقصی نقاط جهان است. ... این دعوتنامه را پس بگیرید رفقا. نگذارید نامتان در سیاهه کسانی درج شود که راه را برای جنگی خونین در گوشه ای از جهان باز کرده اند. ... کارگران مجاز نیستند برای رهائی خود از شر استبداد به مشاطه گران خادمان جنایتکار سرمایه بدل شوند. این را برای اپوزیسیون خودفروخته ای بگذارید که حقارت اکنون به جزء جدائی ناپذیر موجودیتش بدل شده است. به رفقای خود در خارکف و لوگانسک و ماریوپل و ادسا و کی یف پشت نکنید و دست قصابان معدنچیان و کارگران دنباس را نفشارید.

چپی که در زمان بوش به‌اپوزیسیون رانده می‌شد، با چرخش اوباما در این نظامِ هژمونیک انتگره شد؛ و این به‌نظر من خیلی واقعۀ مهمی است. از این نظر مهم است‌که مثلاً می‌گویند اوباما رئیس جمهور ضعیفی است، ولی واقعیت این است‌ که از نظر موقعیت ایدئولوژیک، غرب در موضع بسیار نیرومندی قرار دارد. نتایج آن روشن است. در جنبش‌های مختلفِ اجتماعی این نتایج را می‌بینیم. در سبز می‌بینیم. در جنبش‌های بهار عرب می‌بینیم که چگونه این دموکراسی خواهی، این شوق پیوستن به‌غرب و این کعبۀ آمال مسلط می‌شود. 

ما در سال گذشته و دربیانیه ها ومقالات پیشین اعلام کردیم که جهان در آستانه وقایعی است که جنگ، خشونت و زشتی ای که در سوریه صورت می پذیرد در برابرش، ناچیز است.  نشانه هایی که هم اکنون مشاهده می شود صحت این ارزیابی را تایید می کنند. قوانین کهنه سرمایه مجددا حکم خود را بر لحظه حاضر زده اند. تقسیم مجدد جهان، دشمنان جدید و ائتلاف های تازه. و اوکراین یکی از این نقاط استراتژیک است.

بخش فارسی بی بی سی  با سانسور همین یک مقدار حقیقت برای فارسی زبانان ... نوع " دمکراسی" و " آزادی مطبوعاتی" که 24 ساعت در حال تبلیغ آن برای ایران " دمکراتیک" است، را به نمایش می گذارد.

بکتاش درست میگوید. تاریخ کاری به این ندارد که چه کسی فریب خورده است و چه کسی پول گرفته است. تاریخ وقایع مهم را ثبت می کند و آدم سوزی واقعه ای مهم است. تبلیغ برای آدم سوزان "عزیز" هم همینطور.

 آن چه در اوکراین اتفاق افتاد و به جنگ داخلی منجر گردید نه تنها سیاست های بلوک مسلط سرمایه جهانی را افشا نمود بلکه تناقضات طیف های رنگارنگ  چپ بورژوایی را -که مدت هاست زیر چتر دموکراسی و حقوق بشر سینه می زند تا به زعم خود دولت ها و ایدئولوژی های توتالیتر و ازجمله جمهوری اسلامی ایران و اسلام سیاسی را از صحنه محو کنند- روشن تر نمود.

هیچ چیز مزورانه تر، ریاکارانه تر، حقیر تر از نشان دادن آن سرمایه دار صاحب معدن سوما به عنوان مسبب این جنایت نیست. او یک جانی در میان جانیان بیشماری است که هر روز در این نظام و در همه جای کرۀ خاکی بازتولید می شوند. هم او و هم دولت حامی او تنها حلقه هایی از زنجیره به هم پیوسته ای را تشکیل می دهند که چنین سرنوشت مصیبت باری را برای تودۀ عظیم انسانها رقم می زنند.

امروز نمی توان به سکوت در مقابل جنایت در اکراین نشست ولی برای اول ماه می در ایران به همراه همان حقوق بشری که در مقابل جنایت در ادسا ساکت است سینه چاک داد. امروز سکوت در مقابل ادسا چراغ سبز سوزاندن کارگران  معترض به سیاست های بانک جهانی در ایران ودیگر مناطق جهان است. امروز اعلام موضع کمونیستی علیه جنایت در ادسا نه یک وظیفه اخلاقی و "بشر دوستانه" بلکه آشکار و رسوا کردن سیاست جنایت کارانه ایست که بانک جهانی وغرب سعی در عادی جلوه دادن آن دارند.

آن چه آقای فتاحی مسکوت می گذارد این است که نظرات این "فعال کارگری در مورد تحزب کمونیستی" ما به ازاء عملی خود را در پراتیک توسل جستن به جناب "دکتر احمد شهید" و سازمان های حقوق بشری یافته است. آقای فتاحی نمی گوید که شاهرخ زمانی دخیل بستن به کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل و " کمیته مستقل از سوی نهادهای بین المللی مدافع حقوق بشر" را ابزاری " باکیفیت" برای تخقق نظراتش می داند

نه تنها پرولتاریای کمونیست، بلکه هر انسان شریفی که نمی خواهد سرنوشت خود و فرزندانش را به انواع ارتجاع هار مذهبی و فاشیستی واگذار کند، امروز باید ببیند که تمام این انواع ارتجاع، از طالبان تا نئونازی های اوکراین، محصول و دست ساختۀ همین نظام مسلطند که مجامع بین المللی و پارلمانها و نهادهای حقوق بشری و دمکراتیک تنها وظیفۀ بزک کردن چهرۀ کریه آن را بر عهده دارند. گام برداشتن برای رهائی نه با توسل به این نهادها، بلکه در گرو طرد این چاکران حلقه به گوش سرمایه است.