اینجا دیگر بحثِ ساختار هم نیست، ساختار کماکان حزب است ... این ساختار را ما نمیتوانیم کاری بکنیم مگر اینکه از این ساختار بیرون بزنیم. این ساختارباید شکسته شود - چرا ساختار باید در هم شکسته بشود، چون در همهُ انقلاباتی که تا الان پیش آمده نشان داده که حزب ساختاری است که فلان و بهمان است... اگر میخواهید درست استدلال کنید... باید به من جاهایی را نشان بدهی که حزب نبوده و انقلاب شده.نشان بدهی و بگویی دیدید که بدون حزب هم می شه انقلاب کرد

تحت هیچ عنوانی و به هیچ قیمتی نباید اجازه داد که هدف مبارزه برای لغو مالکیت خصوصی با هدف مبارزه برای دریافت حقوق معوقه در تعارض قرار بگیرد و یا این امکان برای فرصت طلبان و عوامل کارفرمایان فراهم گردد که این دو هدف را در مقابل یکدیگر قرار دهند.

این یادآور همان سندیکائی است که زمانی "تهران را قفل کرد" و راهگشای جنبش کارگری ایران شد. این گامی بزرگ به سوی تبدیل شدن به آن "سندیکا به عنوان ارگان مبارزه طبقاتی" است که زنده یاد یعقوب مهدیون عمرش را صرف آن کرد و در آرزوی آن بود.

نگران آنند که سندیکای واحد تزلزل نشان دهد و با اظهارات فاشیستی و ضد کمونیستی اسانلو مرزبندی کند. دارند تلاش میکنند جلوی آن را بگیرند. انتخاب البته با خود سندیکای واحد است. ما هر آنچه شرط بلاغ بود گفتیم.

دارائی های اسدبیگی باید به نفع کارگران مصادره شود، خود او باید از کشور ممنوع الخروج شود و مهم تر از همه او را باید محکوم کرد که در همان هفت تپه به عنوان یک نی بر مشغول به کار شود. در میان همانهائی که وی با زندگی آنان بازی کرده است

به این چشم انداز فقط باید این پرسش را نیز افزود: آیا سقوط سرمایه داری در اروپا و آمریکا به معنای سقوط سرمایه داری به طور کلی نخواهد بود؟

توازن قوای طبقاتی در ایران در حال تغییر اساسی است. آنچه چهار سال پیش ممکن بود کافی به نظر برسد امروز دیگر کافی نیست. امروز این دولت است که باید به خواسته های کارگران تن دهد. دولت باید شرکت را بدون اما و اگر و بدون منظور کردن حتی یک ریال بدهی به پای کارگران به آنها واگذار کند.

هیچ چیز برای جنبش کارگری مطلوبتر از یک موضعگیری صریح و شفاف از سوی سندیکای واحد در دفاع از مطالبات حق طلبانه معترضین در آمریکا نیست. چنین موضعی همزمان آب پاکی خواهد بود بر سر همه کسانی که خواب تبدیل جنبش کارگری ایران به ابزار دست خانه دمکراسی آمریکا را می بینند.

خلاصه کلام، امید داشتن به دولت و اینکه مجددا شرکت دولتی بشود، انداختن تیر در تاریکی است...ما باید به راهی بیرون از تجارب تاکنونی فکر کنیم اگر می‌خواهیم ناظر دست و پا بسته سقوط شرکت، بیکاری وسیع، فقر و فلاکت اقتصادی و حتی نابودی شوش نباشیم.

در نقطه مقابلِ دوآلیسم کانتی؛ هگل در جستجوی تبیینی بود که به از میان برداشتن خندقِ بین عین و ذهن بیانجامد. این تلاش، خود را در این جمله هگل نشان داد که: «آنچه واقعی است عقلانی است و آنچه عقلانی است واقعی است.»