اما در پایان دهه 60 روحیه ی ضدیت با اقتدار در هم شکسته شده بود، رقبای اصلی حذف شده بودند و مخاطراتِ سال های اولیه ی پس از قیام، چه در سطح حکومت و چه در سطح جامعه دیگر وجود نداشت. و اینک برای دوران نوین توسعه و تثبیت سرمایه داری در ایران، تمرکز بخشیدن به قدرت و حذف نهادهای موازی دارای اهمیتی حیاتی بود... در دهه ی 60، دادستانی انقلاب، وزارت اطلاعات، کمیته ها و هر مسجدی، مرکزی از قدرت بود. یک تیم یا حتی یک سربازجوی شعبه هفت دادستانی اوین گاه قدرتی بیشتر از وزرا و رئیس جمهور مملکت داشت. در دهه 70 باید تمامی "محافل خودسر" جمع آوری می شدند و به تابعیت یک مرکز تصمیم گیری درمی آمدند. بدون ولایت مطلقه فقیه این امر ممکن نبود. و بدین ترتیب بود که ولایت فقیه به کانون اقتدار سرمایه تبدیل شد.

آن کس که حقیقت را میداند و آن را انکار میکند تبهکار است. فرزاد حقیقت را میداند و آن را وارونه جلوه میدهد. او تبهکارتر از تبهکار است. وارونه جلوه دادن حقایق تنها راهی است که در مواجهه با کمونیسم معاصر برای چپ باقی مانده است. از این نقطه نظر مجادلۀ ایرج فرزاد با تدارک کمونیستی حقیقتا خصلت نماست.

دیکتاتوری پرولتاریا خواهان محو تولید سرمایه داری است، خواهان نابودی مالکیت خصوصی است، برای اینکه فقط به این ترتیب استثمار انسان از انسان را می توان برانداخت. دیکتاتوری پرولتاریا خواهان محو اختلاف طبقاتی، خواهان پایان دادن به مبارزه طبقاتی است، زیرا بدین سان است که رهایی اجتماعی طبقه کارگر کامل می شود. برای رسیدن به چنین پایانی حزب کمونیست، پرولتاریا را برای سازمان دادن قدرت طبقاتی اش آموزش می دهد تا با به خدمت گرفتن این قدرت مسلح، بر طبقه بورژوازی چیره شود و شرایط سرکوب این طبقه استثمارگر را تدارک ببیند تا دیگر قادر به سر برافراشتن نباشد. بنا بر این وظیفه حزب کمونیست در دیکتاتوری پرولتاریا این است: سازمان دهی قدرتمندانه و قاطعانه کارگران و دهقانان به عنوان طبقه مسلط، بازرسی این که تمام ارگان های دولت جدید به شکل انقلابی کار آمد تحول یافته و باطل کردن حقوق باستانی و مناسبات به ارث رسیده بر اساس مالکیت خصوصی. 

 باور کنید که مظفر محمدی در این مورد قضاوت درستی کرده است. او به درستی شما را جزو"مشاورین چپ بورژوازی" گذاشته است چرا که حدود 6 ماه بعد شما حد اقل توانستید با مشاوره تان رهبران تنها "دمکراسی" خاورمیانه را قانع کنید که از استقلال کردستان حمایت کنند.

کسی که مدت 40 سال نه تنها در حال تقدس زدایی از مارکسیسم بوده، بلکه آن را با اشتیاق به کارگران هم آموزش می داده است چگونه توانسته است در درون جمعی دوام بیاورد که می خواهند مارکسیسم را در درون طبقه کارگر ترویج کنند؟ معلوم نیست عباسفرد طی  مدت طولانی ده سال گذشته در کنار بهمن شفیق و وحید صمدی چه می کرده است؟

هر کارگر کمونیستی می داند که مشکل سیاسی طبقه کارگر در حال حاضر امکانات مالی و مدیایی نیست، مشکل طبقه کارگر لشگر عظیم تئوریسین هایی است که هیچ بودگی کارگران را در برابر عظمت سرمایه به او تلقین می کنند. کار زنده ای که به خودی خود در کارگاه و در برابر ماشین آلاتِ روباتیزه یعنی در برابر کارِ مرده خود را باخته است به سختی قادر است در برابر این لشگر عظیم "سبزهای چپ" و "چپ های سبز"، بر این از خود بیگانگی غلبه کند.

این اصل حرف عباس فرد است. حرفی که وی جرأت بیان آن را به شکلی مستقل نداشت و تنها در قالب جنجال بر سر یدالله خسروشاهی و به طور قاچاقی آن را بیان نمود. او در ارتباط با اختلاف نظراتش با نظرات مارکس در مورد کار مولد و منتسب نمودن تعریف کارگر به کار مولد، بعد از کمی پایین بالا و دنبال مقصر و توطئه گشتن، نهایتا به استدلالی متوسل می شود که پیش از این مورد استفاده بسیاری از مدافعین بورژوازی، نئومارکسیست ها و بسیاری از یاران امیر پیام قرار گرفته است: مارکس در 170 سال پیش زندگی می کرد. چه حرف آشنائی. سخن مشترک همۀ نادمین چپی که امروز در استودیوهای رادیو تلویزیونهای بورژوازی روز و شب سر می کنند، ...

آقای شالگونی به خود اجازه می دهد که این امر را شبح سوسیالیسم قلمداد کند. و این اوج تحریف این جمله مانیفست کمونیست است که: "شبحی بر فراز اروپا به حرکت در آمده است، ....شبح کمونیسم". آقای شالگونی بهتر است عنایت بفرمایند که مانیفست کمونیست به پشتوانه احزاب کمونیست وجنبشهای موجود حکم حرکت شبح کمونیست بر گرد اروپا را صادر کرد، نه بر مبنای مبارزات نمایندگان کنسرنها در پارلمان وسوسیالیست شدن مولتی میلیاردرها.

او بعد از تز "حزب و شخصیت ها"  قرار بود یکی از همان شخصیت هایی  شود که  حزب کمونیست کارگری برای بعد از رژیم چنج بدنبالش بود اما دست روزگار مریم نمازی را از پرتو فمنیست های پرو فاشیست اوکراینی مشهور کرد وایرج فرزاد را با همه کب کبه و دبدبه اش اجاره نشین مبارزان حیدر و اخبار روز اکثریت کرد.

عدم تناسب در شاخه های مختلف تولیدی در یک کشور و یا در دو کشور رقیب در بازار جهانی، یکی از مکانیسمهای انتقال ارزش اضافه تولید شده در شاخه یا کشور با بارآوری کمتر به شاخۀ تولیدی یا کشور با بارآوری بیشتر است. بدون این که در این میان حتی هیچ حقه ای هم به کار گرفته شده باشد. همین مکانیسم است که در شاخه های با بارآوری بیشتر و ترکیب ارگانیک بالاتر سرمایه منشأ سودی می شود که از ارزش اضافه تولید شده در این شاخه ها بیشتر است و در شاخه های تولیدی و یا کشورهای با بارآوری کمتر سودی کمتر از ارزش اضافه تولید شده را نصیب سرمایه دارانی می کند که به نوبه خود کارگرانی را به کار گرفته اند که از دستمزدهای پائین تری برخوردارند. به عبارتی دیگر، کارگر کوره پزخانه های قصبه های لرستان فقط برای صاحب کوره پز خانه ارزش اضافه تولید نمی کند. او برای تراکتورسازی تبریز و ایران خودرو هم ارزش اضافه تولید می کند.

مالجو تمایلی ندارد که طبقه سرمایه دار را هم همچون طبقه کارگر خلع طبقه نماید. او به این سطح از حضور بورژواها به عنوان یک طبقه برای نتیجه گیری های بعدی نیاز دارد. بدون چنین طبقه ای، حداقل اقتدار لازم برای تحولات مورد نظر مالجو تامین نمی شود. هر چند طبقه بورژوا هم جنسی در میان اجناس بنجل این سمساری است اما باید در جای مناسب قرار گیرد و توی چشم بزند. در نظریه بافی مالجو این کارگران هستند که باید خلع طبقه شوند تا بتوان از همان ابتدا استعداد آن ها برای تحمیل تغییرات اجتماعی را نفی نمود و جایگاه آنان را به سرباز جنبش های سیاسی طبقات دیگر تنزل داد.

ما می توانستیم برای جمع کردن سیاهی لشگر در آن مکاتبات با آن " جوان چپ" پرنسیپ های خود را بفروشیم  وبا باج دادن  او را از خود نرنجانیم اما ما این کار را بی پرنسیپی مطلق دانستیم. اتهام بیمار، مالیخولیایی، روانی و.. همان صفاتی است که "چپ" به سوی کسانی پرت می کند که بجای جمع کردن "هوادار" از حقیت دفاع می کنند مثل همان داستان خرید کلیه در بازار آزاد.

اسناد مصوبه کنفرانس همان اسنادی هستند که تحت همین عنوان به بحث گذاشته شده و با دقت فراوان در جزئیات به تصویب رسیده اند. این روال شناخته شده هر جریان سیاسی جدی است که تنها اسنادی در شمار اسناد رسمی به حساب می آیند که رسما نیز به تصویب شرکت کنندگان در نشستهای مربوطه رسیده باشند. تدارک کمونیستی نیز خود را به همین روال متعهد می داند.

ما با دو گرایش در چپ روبه رو بوده و هستیم. گرایشی از گذشته که سرمایه داری را با زور و غارت و تجاوز توضیح می دهد و از آن درکی اخلاقی بر اساس توزیع غیر عادلانه و حرص و طمع طبقات دارا به نمایش می گذارد. و گرایشی جدید که بعضا در همان گرایش پیشین ریشه دارد و عنصر زور، فساد، دخالتگری دولت، تصاحب ثروت های همگانی را انباشت غیر سرمایه دارانه نام می نهد و همان طور که گفتم اگر در کشوری همچون ایران با نمونه هایی از این موارد مواجه شود، آن کشور را از افتخار سرمایه داری بودن خلع می کند