دولت امریکا در سوریه با تجهیز کردها و تشکیل نیروهای دموکراتیک سوریه ،نقش مهمی در تسخیر رقه ودیگر مناطق شرق رود فرات از چنگال دولت اسلامی داعش داشتند.مسئله زمانی حاد گردید که پنتاگون از سیاست تشکیل ارتش سی هزار نفره در شمال سوریه پرده برداشت.این امر موجب خشم ترکیه شد. و بهانه لازم جهت دخالت در منطقه کردستان(روژاوا )بدست آورد

تا جائی که به "در هم شکستن ماشین دولتی" احزاب پنجگانه بر می گردد، تصور آن چندان دشوار نیست که تمام رئوس اقداماتی که بیانیه بر شمرده است مو به مو می تواند مورد تأئید "خانۀ دمکراسی" آمریکا و "بنیاد جامعۀ باز" سوروس باشد. تاریخ معاصر اتفاقا شاهد نمونه هائی از این نوع "در هم شکستن ماشین دولتی" نیز بوده است

مزدوری که برای کلاه سفیدهای سوریه تبلیغ می کرد و هر هفته خبر 3 بیمارستان حلب را به نقل از منابع موثق خویش در العربیه و الجزیره نقل می کرد، با مزدور خواندن طرف مقابل قصد تطهیر خویش را دارد.

زمین داغ سیاست امثال او را چنان به رقص در می آورد که سر از بد جائی در خواهد آورد. عرصۀ سیاست ایران در دهه های اخیر امثال چنین عبارت پردازهای هرزه گوئی را زیاد تجربه کرده است که یا سر از استودیوهای بی بی سی و صدای آمریکا درآوردند و یا از برنامه جهان آرا

 بایستی توجه داشت که با توجه به تناقضی که به آن اشاره شد، این جنبش از یک‌طرف به‌اعتبارِ پیش کشیدنِ ضرورتِ گذار از وضعیتِ موجود و پرتابِ آن به پیش‌خوانِ جامعه امکان‌های متعددی را پیش پای جنبش طبقاتی کارگران می‌گذارد؛ و از سوی دیگر، چنان‌چه از فرمِ سرنگونی‌طلبانه‌ی تاکنونیِ خود فاصله نگیرد، بیمِ آن می‌رود که راه را برای دخالت‌های امپریالیستی و جنگ داخلی هموار کند. در هر حال، سیاستِ کمونیستی با حرکت در دلِ این تناقض و در پاسخ به چنین شرایطی است که امکان و فرصتِ تکوین پیدا می‌کند.

دیگر حتی امام زمان احمدی نژاد هم فهمیده بود که با گذاشتن دو ریال در جیب مردم نه می توان با رکود مبارزه کرد و نه عدالت اقتصادی برقرار نمود. اعمال سیاست های ایذایی برای بانک ها هم جواب نمی داد. جریانی قوی تر اقتصاد را به سمت رکود می کشاند. جریانی که به منافع الیگارش ها، بنیادها، سرمایه داران شبه نظامی یا شبه دولت ها گره خورده بود. جریانی نیرومند از انباشت که به شبکه ای از اسکله ها و گمرک های خصوصی متصل بود. شبکه ای از تراست ها که به تشکیل شبه دولت ها انجامیده بود. جنگلی که غول های سرمایه ی انحصاری سلطانش بودند. 

به همان اندازه که مضامین اجتماعی این جنبش در حال ظهور دوران نوینی را بشارت می دهند، به همان اندازه زبان این جنبش زبان دورانی سپری شده است. به همان اندازه که این جنبش به لحاظ عینی بر علیه سرمایه داری جهتگیری دارد، به همان اندازه نیز پوستۀ ایدئولوژیک آن ارتجاعی است. پوسته ای برگرفته از دوران کهن. و سرنوشت این جنبش و کل جامعۀ ایران را نیز چگونگی حل این تناقض است که تعیین می کند.

و ما او را از صلیب سرمایه پایین میاوریم

دورانی از ائتلافات و جدالها در خاورمیانه به پایان می رسد و دوران جدیدی آغاز می شود. دورانی به مراتب مساعدتر برای انکشاف مبارزه طبقاتی. چهار دهه قبل با جمهوری اسلامی، اسلام شیعی مستضعفان بود که به جدال اسلام کاخ نشینان سعودی می رفت. با قلع و قمع مستضعفان در ایران و تبدیل جمهوی کوخ نشیان خمینی به جمهوری کاخ نشینان تحت زعامت خامنه ای، از آن پوستۀ ایدئولوژیک جدال بین مستضعف و مستکبر چیزی باقی نماند

از مجموعه این تحولات طرحی عمومی از آرایش آیندۀ خاورمیانه را می توان ترسیم نمود که روسیه و آمریکای ترامپ را باید طراحان اصلی آن دانست. تقریبا به جرأت می توان گفت که ترامپ از پیش نسبت به موضع آرام کنندۀ روسیه در واقعۀ اورشلیم واقف بود و اقدام او نیز به احتمال زیاد بخشی از همان طرح عمومی در دست اجرا باشد.

این بورژوازی پست مدرنی بود که به یمن حمایتهای بیدریغ بیست و چند سالۀ حکومت عدل اسلامی و کار مفت کارگر از همۀ مواهب زندگی لوکس برخوردار بود و مدینۀ فاضلۀ خود را نیز نه در هاوانا و کاراکاس بلکه در لندن و تورونتو و لس آنجلس جستجو می کرد. طبقۀ متوسط ایرانی سلبریتی می خواست و نه رئیس جمهور ریشوی ایکپیری امام زمانی. فرقی هم نمی کرد که این رئیس جمهور چقدر می توانست جیب او را پر کند.

رادیکالترین اصلاح طلبان که تمام سرمایه سیاسی شان در به چالش کشیدن نهادهای انتصابی و در رأس آن شورای نگهبان بود، از هنگامی که زمزمه های ورود مجدد محمود به میدان سیاست سر داده شد، یکسره دست دعا به آسمان برداشتند تا بلکه همان شورای نگهبان مانع ورود وی به صحنه شود

وی آرزوی طبقه متوسط شیفتۀ غرب ایران را به عنوان تحلیل بیان می کند. این طبقۀ متوسط عاشق غرب است و بخش انتلکتوئل تر آن هم در غرب به ویژه عاشق اروپاست. همین کنش اجتماعی است که در سیاست ایران در دوران بیست سالۀ اخیر اصول رویکرد اصلاح طلبان و تکنوکراتهای دولتی به سیاست خارجی را رقم زده است و می زند. نمونه های آن کم نیست. از سلفی یادگاری با خانم موگرینی تا افتخار به بوئینگ خریداری شده توسط – و نه تولید شده در – ایران

اما این تنها جنبه از تغییرات ایدئولوژیک (که البته گری از آن تحت این عنوان نام نمی برد) در منطقه نیست. همانطور که با شکل گیری ائتلاف جنوبی ها روایت نزاع بین اعراب و اسرائیل از حیظ اعتبار می افتد با تشکل ائتلاف جنوبی ها به همراهی ترکیه در کنار ایران و عراق نیز روایت جنگ بین سنی و شیعه به پایان می رسد. 

در حالی که ترامپ از یک سو تضمین می کند که رفتار سعودی ها و اسرائیلی ها خودسر قابل کنترل بماند، روسیه از سوی دیگر تضمین می کند که ایران و حزب الله از موقعیت تضعیف شدۀ آنان بهره برداری نکنند. امری که چهارچوب یک روند صلح پایدار در منطقه را خواهد ساخت