قطع رابطۀ دیپلماتیک کانادا با جمهوری اسلامی و تعطیلی سفارت ایران در کانادا در اپوزیسیون برون مرزی ایران موجی از شعف و شادمانی را به دنبال داشت. چلبی ها و غلیونهای وطنی نه تنها ابائی از ابراز شادمانی در این زمینه ندارند، بلکه حتی خواهان تعمیم یافتن چنین ابتکاری از جانب سایر دول محترم دمکراسی های غربی نیز هستند. تکلیف اینان که بسیاریشان از محل اسپانسورینگ همان دول فخیمه و نهادهای "مستقل" حقوق بشری شان ارتزاق می کنند روشن است. بر آنان حرجی نیست، چه این که در آرزوی سوار شدن بر عراده توپهای جنگی ناتو برای رسیدن به پست وزارت و صدارت در ایران "دمکراتیک" – و البته ویران شده و نیازمند بازسازی - پس از جمهوری اسلامی اند. واکنش دستۀ عریض و طویل سازمانها و احزاب چپ اما کمی جای تأمل دارد.
دسته ای از این چپ آشکارا همان ترهاتی را تبلیغ می کند که راست سنتی اپوزیسیون ایران. تعطیلی سفارت جمهوری اسلامی در کانادا را پیروزی اپوزیسیون اعلام می کنند و از بقیه کشورها هم می خواهند که به دولت شریف و انقلابی مستر هارپر محافظه کار افراطی در کاناد تأسی کنند. روشن است که میزان این شور و شعف و پایکوبی هر چه به مرکزیت حزب محترم کمونیست کارگری نزدیکتر، به همان نسبت بیشتر است. بالاخره سالیان سال نزدیکی و همراهی با راست افراطی اروپا در مبارزه با "اسلام سیاسی" باید هم چنین نتایجی از خود به جا می گذاشت.
از این دسته که بگذریم، تک و توکی هم به موضعگیری پرداخته اند که "اصلا ما را چه به جنگ دو ارتجاع؟ سفارت را بستند که بستند. به ما چه؟". بیچاره کیمیاگران که قرنها به دنبال اکسیری جادوئی بودند تا با زدن آن به فلزات، آنها را تبدیل به طلا کنند. نیستند تا ببینند که چپ خرده بورژوای ایران چطور اکسیر "جنگ دو ارتجاع" را به هر واقعه سیاسی می مالد تا طلا بودن خود را با درخشش و زرق و برق عبارات توفندۀ انقلابی اش به خلق الناس نشان دهد. و حقیقتا هم بازار این اکسیر داغ است و آنهای دیگری که سکوت کرده اند نیز به زودی با همین موضع صد در صد آب بندی شده و سوپر انقلابی وارد میدان خواهند شد. و همۀ اینها نیز می دانند که در جهان واقعی اعلام بیطرفی در جنگی نابرابر عملا حمایت از طرف قوی تر جنگ است.
اما از اینها که بگذریم، در چپ ایران پیرامون این موضوع سکوت است و سکوت. گویی این همان احزاب و سازمانهایی نیستند که اشگ اعلامیه نویسی شان دم مشکشان است و گربه که در تهران عطسه کند اطلاعیه صادر می کنند. گویی اتفاق قابل ذکری نیفتاده است. گویی موضوع به اینان مربوط نیست. اما حقیقت چیز دیگری است. این سکوت سرشار از ناگفته هاست. این زبانها به زودی به سخن خواهند آمد و با اعلام موضوع به عنوان "جنگ بین دو ارتجاع" یک گام به سوی آن گروه دوم نزدیکتر خواهند شد تا سرانجام شرمنده و لنگان لنگان به دنبال گروه اول پیرامون لیدر با درایت حزب فخیمۀ کمونیست کارگری روانه شوند و با تبصره ها و اما اگرهایشان همان خزعبلات دست راستی را به نام چپ غرغره کنند. سؤال اصلی فقط این است که کاندید اولیه این اقدام انقلابی کدام دسته و حزب است؟ حزب کمونیست ایران، یکی از دسته بندیهای فدائی؟ یا ...؟ صبر کنیم و ببینیم.
اما آنچه تا همین امروز از این طیف متلون چپ نمایان شده است، به خوبی نشان دهنده تغییری است که بعد از سی و اندی سال در موقعیت و افق این چپ شکل گرفته است. سی و اندی سال قبل چپ خرده بورژوا در ایران یا از جمهوری اسلامی می خواست که با امپریالیستها قطع رابطه کند، یا با جمهوری اسلامی دشمنی می ورزید، چرا که آن را "سگ زنجیری امپریالیسم"، "ضدانقلاب بورژوا امپریالیستی" و "وابسته به امپریالیسم" و امثالهم می دانست. اکنون و سه دهه بعد از آن وقایع، همان چپ پس از سالها تظاهرات در مقابل مقر این سازمان و آن نهاد بین المللی و بعد از دوره طولانی مبارزه "انقلابی" برای اخراج جمهوری اسلامی از مجامع بین المللی، از دولتهای امپریالیستی می خواهد که رابطه اشان را با جمهوری اسلامی قطع کنند. جهت بازی عوض شده است.
سه دهه پیش پاندول چپ خرده بورژوا بر کفۀ ترازوی راست ضد امپریالیست می غلطید، امروز این پاندول بر کفۀ ترازوی راست امپریالیست آرام گرفته است. آن زمان در مقابل اشغال سفارت آمریکا توسط حزب الله یا به وجد آمد و یا خلع سلاح شد، امروز در مقابل بستن سفارت جمهوری اسلامی ایران توسط دولت "بشر دوست" کانادا. آن زمان اما در میان بخشهای وسیعی از همان چپ آرمانگرائی عدالتخواهانه نیرومندی وجود داشت که مانع از سقوط آنان به ورطه دریوزگی راست ضد امپریالیست شد. امروز از آن آرمانگرائی خبری نیست. "عقل سلیم" پست مدرن بازار آزادی جای آن را گرفته است. چرتکه جای آرمان را گرفته است. این "عقل سلیم" ارزانی آنان باد. کمونیسم امروز به شوریده سرانی نیاز دارد که بی محابا بساط این چرتکه و آن بازار آزادش را بر هم زنند.
برخی موضعگیریها در این زمینه:
نامه دبیر کل حزب دمکرات کردستان ایران به وزیر امور خارجه کانادا
انعکاس خبر در سایت اخبار روز، مدافعین رسمی اشغال سفارت آمریکا توسط دانشجویان خط امام
حزب فخیمه: اقدام دولت کانادا برای مماشات با جمهوری اسلامی است. کمتر از منطقه پرواز ممنوع مورد قبول حزب فخیمه نیست.
ایران سولیداریتی تورنتو، از سایت حزب فخیمه
بستن سفارت کانادا و خوشحالی نیم بند یک کمونیست کارگری حزب فخیمه
یک نقطه عطف، یک گام به پیش برای حزب فخیمه
در محکوم کردن تروتسکیستهای جوان مخالف اقدام جنگ طلبانه دولت کانادا
بهمن شفیق
21 شهریور 1391
11 سپتامبر 2012