سیاست غرب محور پید اکنون کاملا شکست خود را به نمایش گذاشته است. حملۀ گسترده ترکیه به مواضع پ ک ک و هم چنین به مواضع یپگ در سوریه به بهانۀ هجوم به داعش، پایان دوران پیشروی در پناه آتش جنگنده های ناتو را اعلام کرده است. "ائتلاف بین المللی" نه تنها متحد خود، روژآوا، را تنها گذاشته است، بلکه به صراحت حمایت خود را از ترکیه نیز اعلام کرده است. اظهارات بن رودس سخنگوی کاخ سفید در واکنش به حمله ترکیه مبنی بر این که پ ک ک یک سازمان تروریستی است و "بدیهی است که ترکیه محق است بر علیه مراکز تروریستی دست به اقدام بزند"، آب پاکی بود که بر تمام تخیلات پید ریخته شد.

ساز و کار دولت سیریزا، بازتاب تناقضات ساختاری تولید عام کالایی است. از همه مشخص‌تر تناقضی که بین اقتضائات پویش جهانی سرمایه و ضرورت بقای قلمروهای ملی انباشت وجود دارد. حزب رادیکال سیریزا برای فرار از تنگناهای ضرورت اول، بر ضرورت دوم به عنوان بدیل قابل برنامه‌ریزی ملی پافشاری می‌کند. 

شکست یکشنبه آلمان نشانه های شکافهائی در این چسب نیرومند ایدولوژیک را آشکار کرد و این حائز اهمیت فراوان است. اروپا به همین سادگی نمی تواند با تغییر این الگو به سیاستهای آلترناتیو روی بیاورد و این واقعه ای خجسته است. با شکست آلمان، در درون یکی از نیرومندترین بلوکهای سرمایه داری معاصر شکافهائی سر باز کرده اند که بستن آنها به سادگی امکانپذیر نیست. اهمیت رفراندوم یکشنبه یونان در این است.

 چیکن گیم سیریزا اکنون به یک جدال ژئوپلیتیک بین المللی نیز بدل شده است. سال گذشته آمریکا با "Fuck the EU"ی خانم ویکتوریا نولند در کودتای میدان اوکراین نشان داد که علیرغم همۀ دلبستگی های ترانس آتلانتیک، در تحمیل خط خود به آلمان و اروپا ذره ای تردید به خود راه نخواهد داد و امسال آلمان در حال نشان دادن این است که میتواند برای تأمین منافع خود کودتا راه بیندازد. حتی در صورت مخالفت آمریکا که از آغاز روی کار آمدن سیپراس حمایت خود را از این دولت اعلام کرده بود.

 آلمان به خشک ترین و وحشیانه ترین شکلی هژمونی خود را بر اروپا تحمیل نمود. دستۀ کاملی از دولتهای فاسد نخبگان و صاحب امتیازان در کشورهای ضعیف تر به عناصر حلقه بگوش آلمان در تحمیل ریاضت اقتصادی به مردم خودی بدل شده اند. دولتهای اسپانیا و بلغارستان و مجارستان در حمله به سیریزا اگر تندروتر از آلمان نباشند، معتدل تر نیستند. اما آلمان اروپا را به سمت نابودی راند. تمام داستانهائی که از اروپای دمکراتیک، صلح دوست، آزاد و با فرهنگ سر هم کرده بودند، اکنون به عریان ترین شکلی خود را به عنوان دروغی بزرگ به نمایش گذاشته اند.

گفتاری در زمینه اسکاندال فیفا: فیفا تصویری از جهان امروز؛ جان نش و تئوری بازیها؛ کاندالیزا رایس و هرج و مرج خلاق؛ پوتین و بلاتر و ورزش و سیاست؛ حملۀ آمریکا به فیفا و حملۀ اسرائیل به لبنان؛ کدام طرح برای فیفا؟ و پرسشهائی درباره فوتبال در ایران و بحران پرسپولیس و استقلال و عروج تراکتورسازی

تأکید روت بر جهانی شدن سرمایه و یکسان سازی کارگران در سطح جهانی و هم فقدان نقش دولت ملی بنظر من مطلق نمودن یک روند موجود و واقعی در جامعه سرمایه داری است. این روند بنظر من چیز جدیدی نیست و از همان اوایل قرن بیستم در جوامع سرمایه داری عمل می کرده است. ... گرایش سرمایه به سمت جهانی شدن با منطق رقابت در تعارض دائمی قرار دارد و بویژه در دوره هائی که رقابت بین سرمایه های متعدد افزایش می یابد، سرمایه هر چه بیشتر در بلوکهای رقیب متشکل می شود که دولت ملی یکی از اصلی ترین اشکال سازمانیابی سرمایه در مقابل سرمایه های رقیب را تشکیل میداده و هنوز هم می دهد.

موضوع مورد مناقشه البته موضوعی است که در سطح جهانی حقیقتا هم مطرح است. بارز ترین نمونه این مناقشه را در جدال بر سر نرخ مبادله ارزی بین چین از یکسو و آمریکا و اروپا و بانک جهانی از سوی دیگر می توان مشاهده کرد. در حالی که بانک جهانی خواستار آزادسازی قیمت یوآن است، چین به همان نسبت با پیوند ارزش یوآن به دلار از سویی به حمایت از صنایع خودی ادامه می دهد و از سوی دیگر حجم عظیمی از منابع ارزی ناشی از مازاد تجاری خود را به همان آمریکا و غرب صادر نموده و موقعیت برتری در بازارهای غرب به دست می آورد. نتیجه این سیاست هم در درجه اول رشد عظیم یک اشرافیت مالی – صنعتی در چین و افزایش شدید شکاف طبقاتی بوده است. بهبود مطلق وضع طبقه کارگر در چین به دلیل رونق چندین ساله اقتصاد، ناقض آن نیست که در همین سالها وضع طبقه کارگر به طور نسبی، یعنی سهم آن در نظام توزیع، وخیم تر نیز شده است.

خیل عظیم لیبرالها و چپهائی که تا دیروز از "سوسیالیسم دمکراتیک" سخن می گفتند، اکنون و در پرتو این واقعه هر چه بیشتر طبقۀ کارگر را بر صندلی اتهام خواهند نشاند. اکنون می توان و باید انتظار آن را داشت که مباحث شبه روشنفکرانه این حضرات مبنی بر تبیین فاشیسم به عنوان پدیده ای ویژۀ پابرهنه ها میدان بیشتری برای خودنمائی خواهد یافت. این برای ما یعنی دشواری باز هم بیشتر، یعنی وظایفی باز هم سنگین تر. آتش توپخانه کمونیستها برای مقابله با این آتشبار همه جانبه اکنون بسیار ضعیف است. 

بحثی در زمینه استراتژی و تاکتیک کمونیستی با توجه به مضمون تاریخی تحولات یمن و منطقه خاورمیانه

بحثی درباره بیانیه تدارک کمونیستی پیرامون توافق هسته ای، پاسخی به یک شبه انتقاد و برخی ابهامات و تأملاتی درباره راهکارهای پراتیک کمونیستی

مهدی گرایلو برای تقدس بخشیدن به جمهوری اسلامی، در تلاش تحریف تاریخ است و آن این که، کوبا به دلیل موشک های اتمی شوروی سرپا ماند!! او پنهان می کند که کوبا، فیدل و چه گوارا پیش از آن قلب جهانیان را تسخیر کرده بودند و به مایه امید و انگیزه جنبش های انقلابی جهان تبدیل شده بودند. روسیه هم که مدت کوتاهی بر سر برچیدن موشک های آمریکا در ترکیه معامله کرد و موشک ها را از کوبا برچید. پس چرا کوبا باقی ماند؟! حتی 25 سال پس از متلاشی شدن خود شوروی و بلوک شرق. اگر دولت و انقلاب کوبا صرفا با موشک شوروی نگاه داشته شد، چرااین اتفاق در لهستان و رومانی و چکسلواکی و کشورهای دیگر نیافتاد؟ مگر شوروی به این کشورها کمتر از کوبا یاری رسانده بود و مگر حتی در مواردی با توپ و تانک به مقابله با نفوذ غرب برنخاسته بود؟

بحثی درباره زمینه های شکلگیری توافق هسته ای، چشم اندازهای احتمالی و راهکارها

جمهوری اسلامی به عنوان آلترناتیو اسلامی بورژوازی ایران در جدال با الگوی رقیب لیبرالیسم غربی به اقتدار موشکها و توانمندی هسته ای و سپاه پاسداران خویش متکی شد. این جمهوری که خود برای سرکوب تهدید رادیکالیسم طبقاتی کارگران و زحمتکشان به میدان آمده بود، نه تنها هیچگاه ظرفیت اتکا به تودۀ کارگران و زحمتکشان را نداشت، بلکه اوج مردمسالاری اسلامی اش در وسیعترین دمکراسی و باج دهی به اتاقهای بازرگانی و در مقابل، سرکوب هر گونه تلاشی برای خود سازماندهی کارگران متبلور می شد. این جمهوری، جمهوری معامله و بده بستان بود و بیش از سه دهه رابطه اش با طبقۀ اقتصادی حاکم بر همین منطق استوار بود. به این امید که این طبقه نه تنها به نظم موجودش وفادار خواهد ماند، بلکه حتی آرمانهای جاه طلبانه اش را از آن خود خواهد کرد. همان منطق بده بستان و معامله اما امروز بورژوازی ایران را به نقطه ای رسانده است که وفاداری اش به جمهوری اسلامی را به زانو زدن در مقابل سلاطین سرمایه غرب گره زده است.

 به اطلاع میرسانیم که سایت جنبش کارگری از تاریخ 24 اسفند  از دسترس خارج گردیده است. این هک در قسمت مطالب سایت صورت گرفته است و سایر امکانات، از قبیل ایمیل را شامل نشده است.