شاید این سعادت بزرگ نصیب ما شود که هم آخرین انقلاب چپگرای قرن بیستم را تجربه کرده باشیم و هم نخستین انقلاب حقیقی قرن تازه، قرن بیست و یکم، را. چنین انقلابی دیگر فقط یک انقلاب چپگرا نخواهد بود، انقلابی خواهد بود رادیکال. انقلابی اجتماعی.

اگرچه علی جوادی خوشش نمی آید اما اقتصاد سوسیالیستی یک اقتصاد مبتنی بر برنامه ریزی است و "دستوری" بودن هم بخشی از هر برنامه ریزی است. ابزار اعمال آن هم دیکتاتوری پرولتاریا است که توسط شوراهای مسلح کارگری باید برضد بازار آزاد و با در هم شکستن مقاومت مدافعان آن از قبیل علی جوادی اعمال شود

وقایع امروز ونزوئلا نیز در شمار وقایع بزرگند. گو این که نه در قیاس با اکتبر کبیر. در جهان پلشت امروز اما این وقایع در عین حال به مثابه کاتالیزاتوری عمل می کنند که رنگ واقعی افکار اجتماعی را با سرعتی غریب آشکار می سازند

آنچه این "اتحادیه" در برخورد به کودتای لیبرال فاشیستی ونزوئلا و تعرض یکپارچه بلوک مسلط امپریالیستی غرب به دولت بولیواری ونزوئلا انجام داد همه مرزهای تاکنونی را پشت سر گذاشته و چهره ضد کارگری و ضد کمونیستی آن را لخت و عریان به نمایش گذاشت. این "اتحادیه" بدون لحظه ای درنگ و همزمان با مایک پنس و جان بولتون و دونالد ترامپ تمام قد به دفاع از کودتای اراذل و اوباش ونزوئلا پرداخت

روایتی که در سوریه دخالت ایران را عامل آغاز جنگ معرفی می کند این بار در حقیقت دخالت روسیه را عامل اوجگیری بحران و انجام کودتا از سوی طرفداران دمکراسی معرفی می کند و نقش آمریکا را به عنوان نیروئی حمایتی و نجات بخش تفسیر می کند.

حقیقتا این عزم و اراده و این ایستادگی در خور شایسته ترین پیروزی ها بود. آنها یک ماه دست به اعتصاب زدند بی آن که از صندوقی برای تأمین مالی دوران اعتصاب و یا از امتیازات لوکسی همچون حقوق دوران اعتصاب برخوردار باشند. با این همه چیزی که آنها به دست آوردند به مراتب ناچیز تر از آن چیزی بود که از دست دادند. آنها نه تنها به هیچکدام از مطالبات اصلی خویش دست نیافتند، بلکه همچنین وحدت و اخوت خود را از دست دادند.

همه آنچه که چامسکی در مورد جامعه سرمایه داری، دمکراسی، امپریالیسم و رسانه ها می گوید نهایتا ماتریالهائی اند برای ارائه تصویری در جهت یک قضاوت منفی: دمکراسی بورژوایی، اقتصاد بازار سرمایه داری، سیاست خارجی، و مطبوعات آزاد آن چیزی که وانمود می کنند نیستند. آنها تجسم آزادی نیستند.

وقتی که دمکراسی بورژوائی در دفاع از آزادی بیان  پوست میاندازد.

تنها آموزش همه جانبه و یکسان برای همه، میتواند تمام آحاد جامعه را برای بدست گرفتن کل امور مربوط به تولید و هدایت جامعه آماده سازد.

رفقا، جنبش کارگری از این نوع اپورتونیسم ضربات هولناکی خورده است. منصور اسانلو تجسم بارز این اپورتونیسم قسم به قرآن و قانون اساسی بود و هم او امروز در صف ارتجاع امپریالیستی مخالف جمهوری اسلامی جا خوش کرده است. به قانون و قرآن قسم نخورید، پایبندی خودتان را به چیزی اعلام نکنید که هم ارتجاعی است و هم شما حقیقتا به آن پایبند نیستید.

همه می دانستند و می دانند که وصلت شیرین "جامعۀ جهانی" با دولت قبیله ای آل سعود وصلتی مصلحتی است و عشقی در کار نیست. تابوی اصلی در اوشلیم است. می شود بر بر جام و SPV پافشاری کرد و از کنار لابی قدرتمند خاخام های صهیونیست در اروپا و آمریکا رد شد؟ نه، نمی شود.

اسعد ابوخلیل ژورنالیست عرب در تویتر نکته بسیار جالبی را عنوان کرده است. آمریکا از نظر حضور زنان در پارلمان در میان تمام کشورهای جهان در ردۀ 104 قرار دارد. کوبا در ردۀ دوم.

بیشتر از نیم قرن است که اسرائیل به سنگ پرانی فلسطینیان که از خانه هایشان به اردوگاه های محاصره شده تبعید شده اند با گلوله پاسخ می دهد. این کار در نظر همین مدیای انسان دوست به عنوان حق دفاع اسرائیل از خود در مقابل " تهدید " بارها به رسمیت شناخته شده است و از مشروعیت آن دفاع کرده اند و می کنند.

چون وی با دست بردن در طبیعت –محدودۀ اختیارات خدا- عملا برای خود تولید ثروت نموده است، عملا اختیارات الهی به صاحب ثروت جدید – یعنی سرمایه دار- انتقال می یابد. هر گونه دست بردن غیر به این ثروت در حقیقت تجاوز به حریم الهی است و بایستی  بشدت و بیرحمانه مجازات شود

ایرج فرزاد پیش از این هم خبط های سیاسی زیادی مرتکب شده بود، ولی این خبط آخر دیگر حرف نداشت. او که انگار برای اولین بار متوجه صف بندی های منطقه ای و جهانی و چرخش های اجتماعی و سیاسی جنبش های توده ای شده است، خود را در منجلابی در حال دست و پا زدن یافت که خود به همراه رفقای دیرینش در ایجاد آن نقش داشت