رفقا، هر کجا که هستید و در هر واحدی که کار می کنید، بدانید که سرنوشت کارگران هفت تپه سرنوشت مشترک همه شماست. آنچه امروز بر کارگران هفت تپه می گذرد شتری است که بر در خانه هر کارگری می تواند بخوابد. اجازه ندهید کارگران هفت تپه در این نبرد نابرابر تنها بمانند. کارفرمایان شبکه های خود را دارند، از قدرت مالی عظیم برخوردارند، کارگزاران و عوامل خود را به کار می گیرند و مهم تر از همه در پناه کیش مقدس مالکیت خصوصی قرار دارند که شأن آن حتی از شأن ولی فقیه نیز بالاتر است.

اینجا دیگر بحثِ ساختار هم نیست، ساختار کماکان حزب است ... این ساختار را ما نمیتوانیم کاری بکنیم مگر اینکه از این ساختار بیرون بزنیم. این ساختارباید شکسته شود - چرا ساختار باید در هم شکسته بشود، چون در همهُ انقلاباتی که تا الان پیش آمده نشان داده که حزب ساختاری است که فلان و بهمان است... اگر میخواهید درست استدلال کنید... باید به من جاهایی را نشان بدهی که حزب نبوده و انقلاب شده.نشان بدهی و بگویی دیدید که بدون حزب هم می شه انقلاب کرد

تحت هیچ عنوانی و به هیچ قیمتی نباید اجازه داد که هدف مبارزه برای لغو مالکیت خصوصی با هدف مبارزه برای دریافت حقوق معوقه در تعارض قرار بگیرد و یا این امکان برای فرصت طلبان و عوامل کارفرمایان فراهم گردد که این دو هدف را در مقابل یکدیگر قرار دهند.

این یادآور همان سندیکائی است که زمانی "تهران را قفل کرد" و راهگشای جنبش کارگری ایران شد. این گامی بزرگ به سوی تبدیل شدن به آن "سندیکا به عنوان ارگان مبارزه طبقاتی" است که زنده یاد یعقوب مهدیون عمرش را صرف آن کرد و در آرزوی آن بود.

نگران آنند که سندیکای واحد تزلزل نشان دهد و با اظهارات فاشیستی و ضد کمونیستی اسانلو مرزبندی کند. دارند تلاش میکنند جلوی آن را بگیرند. انتخاب البته با خود سندیکای واحد است. ما هر آنچه شرط بلاغ بود گفتیم.

دارائی های اسدبیگی باید به نفع کارگران مصادره شود، خود او باید از کشور ممنوع الخروج شود و مهم تر از همه او را باید محکوم کرد که در همان هفت تپه به عنوان یک نی بر مشغول به کار شود. در میان همانهائی که وی با زندگی آنان بازی کرده است

به این چشم انداز فقط باید این پرسش را نیز افزود: آیا سقوط سرمایه داری در اروپا و آمریکا به معنای سقوط سرمایه داری به طور کلی نخواهد بود؟

توازن قوای طبقاتی در ایران در حال تغییر اساسی است. آنچه چهار سال پیش ممکن بود کافی به نظر برسد امروز دیگر کافی نیست. امروز این دولت است که باید به خواسته های کارگران تن دهد. دولت باید شرکت را بدون اما و اگر و بدون منظور کردن حتی یک ریال بدهی به پای کارگران به آنها واگذار کند.

هیچ چیز برای جنبش کارگری مطلوبتر از یک موضعگیری صریح و شفاف از سوی سندیکای واحد در دفاع از مطالبات حق طلبانه معترضین در آمریکا نیست. چنین موضعی همزمان آب پاکی خواهد بود بر سر همه کسانی که خواب تبدیل جنبش کارگری ایران به ابزار دست خانه دمکراسی آمریکا را می بینند.

خلاصه کلام، امید داشتن به دولت و اینکه مجددا شرکت دولتی بشود، انداختن تیر در تاریکی است...ما باید به راهی بیرون از تجارب تاکنونی فکر کنیم اگر می‌خواهیم ناظر دست و پا بسته سقوط شرکت، بیکاری وسیع، فقر و فلاکت اقتصادی و حتی نابودی شوش نباشیم.

در نقطه مقابلِ دوآلیسم کانتی؛ هگل در جستجوی تبیینی بود که به از میان برداشتن خندقِ بین عین و ذهن بیانجامد. این تلاش، خود را در این جمله هگل نشان داد که: «آنچه واقعی است عقلانی است و آنچه عقلانی است واقعی است.»

در صورتی که سندیکای واحد با سکوت خویش همچنان امکان مانور سیاسی در اختیار اسانلو قرار دهد، تردیدی در این باقی نخواهد ماند که در خود این سندیکا تمایل به تبدیل شدن به چماق "جامعه جهانی" نهفته است

این جدال هر ساله بر سر حداقل دستمزد چیزی نبوده است جز تعیین نرخ سرعت سقوط سطح زندگی و فلاکت کارگران و تنظیم سازوکار آن. این تسلسل باطلِ تعیین حداقل دستمزد نه تنها تاکنون به بهبودی در معیشت کارگران منجر نشده و در آینده نیز منجر نخواهد شد، بلکه دیگر به توهینی آشکار به شعور کارگران تبدیل شده است.

باز هم درباره کار کمونیستی: گفتاری در زمینه سازمانیابی و سازماندهی

ما در جریان اعتصابات و اعتراضات پیشین کارگران نیشکر هفت تپه، هپکو، فولاد اهواز و مجتمع کشت و صنعت مغان بارها از کارگران خواستیم که فریب ادعاهایی را نخورند که خصوصی سازی ها را "خصولتی سازی" می نامند و بر ناکارآمد بودن کارفرمای جدید و تخلف حقوقی در واگذاری شرکت تاکید می کنند