گفتار حاضر بخشهائی از یک نشست تدارک کمونیستی است که به بررسی تحولات مربوط به اعتصاب هفت تپه و کارگران شرکتهای پیمانکاری پالایشگاههای مختلف در ایران اختصاص داشت و به پیشنهاد رفقای حاضر در نشست به همان ترتیبی که طرح شده بود، با جرح و تعدیلهائی جزئی، منتشر می شود.
کسی که با تأکید بر ارزشهای والای ملت در حال "غلبه" بر ترس از جنگ است، می خواهد که مردم برای جنگ آماده باشند. او در حال برنامه ریزی در استفاده از مردم برای چیزهائی بیشتر از استثمار و انتخابات است. او می خواهد که آنها "به نام مردم" به خط شوند تا از منافع ملت دفاع کنند. همان منافعی که به نام آزادی، دموکراسی، عدالت و اقتصاد بازار شناخته شده اند.
سیاست ورزی کمونیستی نمی تواند بر مبنای دفاع از افزایش مالیات بر ثروتمندان در شرایط کنونی شکل بگیرد. این سیاست شناخته شده سوسیال دمکراسی است. تمرکز سیاست ورزی کمونیستی باید بر شناخت دلایل مادی این جهتگیری دولت و طبقه حاکم و تأثیرات آن بر روندهای مبارزه طبقاتی باشد.
از طرفی می‌دانم که جنابعالی از وضعیت فعلی ناخشنود و از اینکه در حل مشکلات به جای گفتگوی متقابل بر اساس کرامت از اره برقی و دستی و انواع ابزارهای خشن حل اختلاف استفاده می شود ناراحتید و از این رو از برقراری مناسباتی مبتنی بر کرامت استقبال می‌نمایید.
با حذف این کمک هزینه های بیکاری و با سقوط شدید سطح معیشت زندگی کارگران، قرار است مقاومت تا کنونی کارگران در شرکتهائی مثل آمازون، صنایع اتومبیل سازی و کارخانجات تولید گوشت نیز در هم شکسته شود.
رفقای کارگر، رفقای کمونیست، هیچگاه شرایط برای عروج جنبش مستقل طبقاتی کارگران اینچنین فراهم نبوده است... زمان برای انکشاف این قدرت به دست خود و برای خود کارگران مساعد است. این زمان ممکن است چندان به درازا نکشد. فرصت را از دست ندهیم. از این زمان استفاده کنیم. این زمان عروج رستۀ چهارم است.
با این حساب باید از منتقدی که نقدش، میزانِ مالیات پزشکان را نشانه می گیرد پرسید: دریافت مالیات از پزشکان دقیقا چه چیزی را تغییر می دهد؟ چیزی به جز افزایش درآمد دولت؟ و دولت بورژوازی ای که پردرآمد است اما تحت هیچ فشاری برای تغییر دادن خصلت نظام درمانی ایران نیست، دقیقا به کدام مطالبه ی عدالتخواهان بناست پاسخ دهد؟
بوتۀ مالجو در بوتۀ نقد! - نقد پروژه اقتصاد سیاسی دولت یازدهم یا خلع سلاح طبقۀ کارگر؟
برنارد دو مَندِویل این امر را براحتی می پذیرد که برای حفظ نظم و پایداری میان کارگران، قوانین باید بسیار سخت گیرانه باشند و مجازات اعدام حتی در نبود شواهد هم باید اعمال شود. اینجا هم از قانون گذاری ارعابگر صحبت می کنیم.
اجازه ندهید مبارزه شما توسط یک بورژوازی ارتجاعی علیه یک بورژوازی ارتجاعی دیگر مصادره شود. اجازه ندهید به نام شما به اعتبار اجتماعی و اخلاقی شما خدشه وارد کنند. به ارتجاع بورژوائی "نه" بگوئید و از استقلال طبقاتی خود محافظت کنید. قدرت شما در این استقلال است و نه در ائتلاف با مرتجعین.
علاوه بر این ابزارهایی که بورژوازی برای تحمیق و در واقع به تسلیم واداشتن طبقه کارگر داره. تمام این ها را که نگاه میکنی می بینی که واقعأ فرصت زیادی نیست و آدم باید تنها روی نیروی خودش حساب بکنه. باید یک کاری کرد و چشم انداز را باید بوجود آورد.
رفقا، اجازه ندهید اعتصاب شما "برانداز"خور شود. نه تنها پای سرنوشت همه شما و خانواده هایتان در میان است، بلکه همچنین آینده منطقه و کشور نیز به این بستگی دارد که جنبش کارگری تا چه حد بتواند خود را از چنبره این بختک نحس براندازان و سرنگونی طلبان رها ساخته و مسیر مستقل خویش را در پیش بگیرد.
- اصلا این بحث کاریکاتوراست. این در واقع استدلالی است که به لحاظ تاریخی نفی شده است....کدام حزب می آید عضوگیری می کند تا بعد خودش را نفی کند و شوراها را بیاره به جای آن؟! اصلا امکان نداره. - کاریکاتور کدام است؟ به ما نگید که جامعه آینده ما مدرسه نباید باشد. آخه شما از کجا می دانید مدرسه نباید باشد؟ شما چه طوری می خواهی از الان بدانی که سیصد سال آینده، دویست سال آینده مدرسه هست یا نیست؟ کاریکاتور کدام است؟
حقیقت خلاف ادعای نویسنده کانال هفت تپه است. بی بی سی با انعکاس بسته مطالباتی کارگران اعتصابی دست به عقب نشینی در مقابل فشار کارگران نزده است، دست به تعرض زده است. از لحظه انتشار این گزارش به بعد، بی بی سی دیگر اطمینان یافته است که اعتصاب جاری هفت تپه را هم می تواند به عنوان متاعی عامه پسند در دکوراسیون حقوق بشری خویش به نمایش بگذارد
- از نظرِ ما، ساختارِ شورایی یک ساختارِ مسطح است، توش تقسیمِ مسئولیت میشه، تقسیم وظایف میشه، ولی تقسیمِ کار نمیشه. حدِاقل این چیزی است که از همین لحظه زبان و ادبیاتِ خودش را هم می آورد - سطحِ کارِ افقی، تقسیم کار مردود و فلان و فلان! نمی شه رفقایِ عزیز! این ها ایده های بسار زیبائی است، ولی در جهانِ واقعی برای اینکه شما این جهانِ واقعی را تغییر بدهی، باید از همین نقطه ای که هستی حرکت کنی.
