زمان آن فرا رسیده است که از خیزشهای موردی و کور فراتر رفته و جنبشهائی فراگیر بر مبنای امر طبقاتی را شکل دهیم. امروز دستیابی به چنین جنبشی امری است شدنی. امروز زنان و مردان فهیمی پیدا شده اند که به این مهم واقفند و در این مسیر تلاش می کنند. این تلاشها باید هماهنگ تر شوند. و بیش از همه، از لمپنیسم زائدۀ لیبرال-فاشیسم باید فاصله گرفت.
10 نوامبر- کودتا در بولیوی ... 13 نوامبر – انفجار بمب خبری در برلین!! " تسلا قصد خود را برای ساخت بزرگترین کارخانۀ اتوموبیل سازی جهان برای تولید اتوموبیلهای برقی در نزدیکی برلین اعلام میکند."
اگر اقتصاد بورژوایی دست از شارلاتانیسمِ نسبی اش بردارد و اعداد را به صورت مطلق نشانمان دهد، این تنها درآمد 1% بالاست که افزایش چشمگیر داشته است، یعنی همان نفع برندگان اصلی گلوبالیزاسیون. بقیه، نقاط کوچکی اند که هرچند هم که دست و پا بزنند، همچنان به محور افقی چسبیده اند.
حتی اگر این دیوار با اراده مردم نیز فرو ریخته بود، ریزش آن سر آغاز میاندوره سیاهی از تاریخ بشر بود. دوره ای که تمرکز ثروت و فقر در آن به بالاترین میزان تاریخ بشر رسید. دوره ای که سخن گفتن از عدالت طبقاتی جرم بود و بلند ترین دیوارهای نامرئی بین طبقات جای دیواری را گرفتند که نفس وجود آن ترمزی بر وحشیگری سرمایه داری بود.
وقتی چامسکی آمریکایی گری را "مفهومی توخالی" و شعارهایی مانند «پشتیبانی از سربازان!» را بی اهمیت می داند، این بار برای تنوع هم که شده دارد دروغ میگوید: این "مفاهیم" و "شعارها" برای او مطلقا توخالی نیستند. او به وضوح از روی ناسیونالیسمی که در این عبارت ها آمده اند میگذرد به این علت که او میهن پرستی از پائین را به عنوان یک امر بدیهی و یک فضیلت اخلاقی با ارزش می داند
آنان که پی در پی با اشاره به ثروت آذربایجان، سودای پیوستن به بورژوازیِ مشابه ِ بهره کش تری را دارند، به سیاق سالیان گذشته بی شک به اینها کینه خواهند ورزید. کینه توزی باید ما به ازای داخلی پیدا کند: چه تقابلی بهتر از جنگ "کرد و ترک" و "ترک و فارس" و فارس و کرد" می تواند جایگزین نبرد بین استثمار شدگان و استثمار شوندگان، بین کارگران و سرمایه داران شود؟
حال "آزادی" واقعا خوب نیست. نه فقط در شیلی، بلکه همچنین در "مهد آزادی"، در آلمان و آمریکا و البته که اوضاع در فرانسه و انگلستان هم همین است.
حقیقت این است که جمهوری اسلامی یک حکومت مذهبی ویژه است. این حکومت فقط در ظاهر حکومتی توحیدی است. در واقعیت اما این حکومتی دوآلیستی است. معتقد به دو خداست و نه به یک خدا. خدائی آسمانی و خدائی زمینی. الله و مالکیت خصوصی.
نەهامەتیەکەی کورداێتی لەوەدا بوو کە ئەم سەردەمە کۆتایی پێ هات.دیارە ئەو چاخە مێژووییەی کە لە سەرەتای دەیەی نەوەدی سەدەی ڕابردوو دا لە ژێر ناوی ″ کۆتایی مێژوو ″ دا بانگەوازی بۆ دەکرا،تەنها ئایتێمێکی کورت بەولاوە نەبوو.
این یک شرکت [کارخانه فولاد سازی] بدون رئیس است. جایی که همه چیز در یک مجمع 39 نفره از شاغلین با برابری کامل در تصمیم گیری ها پیش می رود. در ایندورکا همه بدون در نظر گرفتن نوع کار و سابقه خدمتشان به یک اندازه حقوق می گیرند. مدیریت اقتصادی برای همه از طریق یک تخته سفید بزرگ در اتاق جلسات قابل مشاهده است و این امر شفافیت مطلق را تضمین می کند.
جایی که مقاومت و سازماندهی کارگری حتی برای کسب امتیازات کوتاه مدت با افق کمونیستی نیزغائب است، ما نیز نه نیروی پیشبرنده ی تاریخ، که به عناصری زیر میکروسکوپ اقتصادی بورژوازی بدل می شویم، همان مشارکت کنندگان در بازار. سرسپردگان سازمان های مردم نهاد برای اندکی صدقه و خیرات
در جمهوری اسلامی نیز در بر همین پاشنه خواهد چرخید. ارزشی ها و عدالتخواهان حکومتی در توهم به سر می برند اگر که فکر می کنند با دستگیری زم و تصفیه "نفوذی" ها عدالتخواهان به رأس قدرت پرتاب خواهند شد
بخت بد کردایتی در آن بود که این دوران به پایان رسید. معلوم شد که آن دور تاریخی که در آغاز دهه نود قرن گذشته آغاز شده و به عنوان "پایان تاریخ" اعلام شده بود، تنها میان پرده کوتاهی بیش نبود. آن نوزاد ناقص الخلقه همراه با این دوران به دنیا آمد و همراه با آن نیز از جهان رخت بر بست
دولت نروژ تصمیم گرفت که در پروژه دفاع موشکی ناتو شرکت نکند.
گفتاری پیرامون مبارزات کارگران هپکو و هفت تپه، سردرگمی جنبش کارگری در قبال دوگانه مالکیت خصوصی و دولتی و ضرورت طرح خواست واگذاری کارخانه به کارگران
