بهمن شفیق

نخست این که او با به کار بردن عبارت "ترقه بازی" فقط حملۀ داعش را به سخره نگرفت. جان کشته شدگان را نیز به سخره گرفت. دشوار است که واقعه ای را ترقه بازی نامید و از قربانیان "ترقه بازی" به عنوان شهید نام برد. قربانی "ترقه بازی" چیزی است در حد قربانی چهارشنبه سوری

جنگ سوریه ابعاد بسیار متعددی داشت و دارد و به مثابۀ یک نقطۀ کانونی تحولات جهانی بازتاب بسیاری از تضادهای جهان معاصر را در این جنگ می توان دید. برای قطر اما این جنگ از همان آغاز حاوی مؤلفه ویژه ای هم بود: صدور گاز قطر از طریق خاک سوریه به بازار اروپا

هادهای لبنان، زیرساختهایش، فرودگاه، نیروگاهها، مراکز حمل و نقل، و پایگاههای نظامی همه و همه باید در صورت از سر گرفتن جنگ هدفهای مشروع ما باشند. این چیزی است که ما داریم به آنها و به جهانیان می گوئیم. اگر حزب الله به جبهۀ خانگی اسرائیل موشک شلیک کند، این به معنای فرستادن لبنان به قرون وسطی خواهد بود

بر این اساس از همان اول در اصالت علمی چنین مفاهیمی باید شک کرد. آنجائی هم که نظریه پردازانشان چنین مفاهیمی را به قول رفیق "ناقص و تعریف گرایانه" بیان می کنند، روشن می شود که چنین مفاهیمی ساختگی اند. علت این نقصان در تعاریف آن نیست که نظریه پردازان مزبور از اطلاعات کافی برخوردار نبودند، بلکه در آن است که خود مفهوم نتیجۀ هیچ بررسی علمی ای نیست

دونالد ترامپ به عربستان سفر کرد. دونالد ترامپ در عربستان رقص شمشیر کرد و در کنار آن بزرگترین معاملۀ اسلحۀ تاریخ آمریکا را نیز منعقد نمود. اعراب به وجد آمده اند و ناسیونالیسم ایرانی به خشم.

در یک کلام حکومت بعد از انتخابات بی آبروتر، "رو سیاه تر"، متشتت تر و در مقابل مردم ناتوان تر خواهد بود و جنبش سرنگونی قدرتمندتر از قبل

حتی در آلمان گوته و مارکس و هگل نیز کلان رسانه ها از این که یک کارگردان فیلم کوتاه نامزد دریافت یک جایزۀ اسکار درجۀ دو شود چنان ذوق زده می شوند که دست کمی از کیک اسکار ایرانیان ندارد. گو این که طبقۀ متوسط ایران حقیقتا در این زمنیه هم یکی یکدانه است و شاید هیچ طبقۀ متوسط دیگری در هیچ نقطه ای از جهان اینچنین مبتذل و خود کم بین و حقیر نباشد. وقتی دولتشان با غرور اعلام می کند که "ایرباس خریدیم" (نه این که ساختیم)، جامعۀ مدنی شان هم همین گندی است که هست

جهان تغییر کرده است و قدرتی که در سال 2002 مقدرات جهان را با یکه تازی تعیین می کرد، اکنون در تکاپوی حفظ موقعیتی است که دورانش به سر آمده است. این قدرت ممکن است باز هم دست به ماجراجوئی های خطرناک بزند. اما این فقط تکرار "خطا"های گذشته نخواهد بود. این بار هم ابعاد فاجعه و هم عواقب آن برای خود آن قدرت جهانی خطرناکتر از آن خواهند بود که بتوان از یک تکرار سادۀ اشتباه سخن گفت. شانس مقابله با این سلطه طلبی جهانی نیز از جمله در همین مخاطرات نهفته است.

آنچه توسط جبهۀ متحد چپ-لیبرال-نئوکان در ماههای اخیر بر علیه ترامپ به اجرا درآمد کمپین نبود، سونامی بود. نه تنها راه رفتن و دست دادن و دست ندادن ترامپ به عنوان شواهد بیماری روانی به کار گرفته شدند، بلکه بیش از آن و با وقاحتی غریب خود او به عنوان جاسوس و آلت دست پوتین معرفی گردید

پرسشی که با واقعۀ شیمیائی ادلیب باید به میان کشید این نیست که چه کسی عامل این واقعه است. پرسش این است که مجازات کسانی که از همان لحظۀ اول اعلام خبر به روشنی طرف مقابل جنگ را متهم اعلام کرده و به دوپینگ شورشیان "معتدل" النصره و فتح الشام و امثالهم پرداخته اند را چه کسی باید تعیین کند. شورشی عضو فتح الشام و النصره اگر شکست بخورد یا دربدر خواهد شد و یا در همان میدان به قتل خواهد رسید. ژورنالیستی که پشت جبهۀ او را تشکیل می دهد چه؟