"مردم در خلال تبلیغات و مناظره های کاندیدها و رسانه ها و ارگانها و جبهه حامی هر کدام در حکومت، بن بست حکومت، خالی بودن دست نمایندگان مختلف حکومت، بی افقی آنها، فقدان کوچکترین راه حلی برای تخفیف اوضاع بحرانی شان در داخل و خارج و تشتت صفوف حکومت و خصومت آنها به یکدیگر را عمیق تر از قبل دیدند و شنیدند. در یک کلام حکومت بعد از انتخابات بی آبروتر، "رو سیاه تر"، متشتت تر و در مقابل مردم ناتوان تر خواهد بود و جنبش سرنگونی قدرتمندتر از قبل، حق به جانب تر، امیدوارتر و مصمم تر به پیشروی خود ادامه خواهد داد."
این ارزیابی یکی از شخصیتهای اپوزیسیون سرنگونی طلب و در عین حال مدعی کمونیسم – آن هم از نوع ناب و کارگری و البته با حکومتی انسانی (و نه حیوانی) - از انتخابات دوازدهم ریاست جمهوری و تأثیر آن بر تحولات سیاسی ایران در سایت سابقا اکثریتی و سپس اصلاح طلب و جدیدا سرنگونی طلب "اخبار روز" است. و باز هم این البته فقط یک نمونه از انبوه مندرجات سرنگونی طلبان رادیکال است. نمونه ای با مصداق "مشت نمونۀ خروار است".
در مقابل چنین اظهاراتی همانقدر می توان به نقد نشست که در مقابل اظهارات مشابه مجاهدین از سی و اندی سال قبل که "این ماه ماه خون است، خمینی سرنگون است". اما عبارات فوق بی اختیار یادآور آن شوالیه سیاه مانتی پیتون در کمدی "شاه آرتور و جام مقدس" است که در جریان نبرد هر زخم سنگینی را به عنوان یک جراحت جزئی انکار می کند و پس از پایان نبرد برای طرف کرکری می خواند که "فرار کردی؟ دفعۀ بعد پدرت را در می آورم". اینطور نیست؟
30 اردیبهشت 96
20 مه 2017