ایرج آذرین نوشته‌ای با عنوان نه «فراموش می‌کنیم، نه می‌بخشیم» دارد؛ که در ‌تاریخ 7 مارس 2008 در سایت «آزادی بیان» منتشر شده است. سطر پایانی این نوشته چنین توضیح می‌دهد: «به نقل از به‌پیش! شماره 28 پنجشنبه 16 اسفند 1386، 6 مارس 2008».

ابتدا به‌نوشته‌ی ایرج آذرین نگاهی بیندازیم:

 

 

سایت فرهنگ توسعه به نوشته من تحت عنوان "شبح لیبرالیسم و دام ارتجاع"[1] پاسخ داد. این پاسخ را البته آقای هادی پاکزاد به قلم تحریر درآورد[2]، اما در اولین نگاه معلوم می شود که این پاسخ آن سایت به نوشته است و نه پاسخ شخصی آقای پاکزاد. آقای پاکزاد تنها مسئولیت تدوین آن را بر عهده گرفت و به انجام رساند. دقت در این پاسخ نشان می دهد که علیرغم ظاهر مؤدبانه ای که آقای پاکزاد در آن نوشته به خود گرفته است،

 

اخیرا هیئت موسسان سندیکاهای کارگری در دو مورد مهم کاملا خلاف جهت گیری عمومی جنبش مستقل و نوین کارگری ایران حرکت کرده است. این دو حرکت خلاف جریانی بیش از پیش موقعیت هیئت موسسان را در پرده ابهام قرار داده و استقلال آنرا زیر سوال می برد.

ابتدا اما منظور از جنبش مستقل و نوین کارگری همان مجموعه تشکلات و کمیته ها و جمع ها و فعالین و اعتراضات و فعالیت های آگاهگرانه و سازمانگرانه است که از اول مه 83 درسقز و با تولد سندیکای کارگران شرکت واحد در تمایز و تقابل با خانه کارگر و شوراهای اسلامی کارو شاخ وبرگهایش و کل جمهوری اسلامی و همه جناحهایش بصورت رشد یابنده ای جریان دارد.

"... راه حل بنیادین مساله برنامه ریزی در ایران، نه ادغام یا انحلال سازمان برنامه، بلکه ارتقای مرکزیت واقعی آن برای «اداره» کشور است. مثلاً در شرایط سیاسی، اقتصادی، اجتماعی کنونی ایران، این سازمان باید به جای انحلال یا تضعیف، تحت پوشش و مدیریت مستقیم دستگاه رهبری قرار گیرد و به تدوین و نظارت قدرتمندانه برنامه های توسعه ای کشور بپردازد"[i]. لیبرالیسم ایرانی در دفاع از آزادی بسیار پیگیر و سازش ناپذیر است.

اینجا تایلند است. کشور کودتاهای نظامی، کشور نمونه مکتب شیکاگو، کشور لبخندها، کشور سواحل ارغوانی زیبا، بهشت توریستهای اروپائی و آمریکائی، کشور سکس ارزان. اینجا همانجائی است که در اوج دوران «نیو اکونومی» کلینتونی، درست زمانی که نئولیبرالها سرود جاودانگی سرمایه داری سر می‌دادند و نظریه پردازان بورسها وعده پایان دوران بحرانهای اقتصادی را، طعمه لاشخورهای صندوقهای سرمایه‌گذاری بین‌المللی شد و بار نخستین بحران دوران جدید را بر دوش کشید تا اقتصاد «غرب دمکراتیک» لطمه نبیند.

پیشرفت جنبش کارگری در ایران، روند رو به رشد تکوین تشکلهای کارگری مستقل و فراتر رفتن سندیکای واحد از عرصه فعالیتهای محدود با شتابی باورنکردنی مساله روابط بین المللی جنبش کارگری را در دستور کار جنبش کارگری ایران قرار داده است. روشن است که مجادله در این زمینه نیز مثل همه مراحل رشد تاکنونی جنبش کارگری، فعالین این جنبش را به خود مشغول خواهد کرد.

وقتی که ارتجاع کارگرکش آدم ربا مدح کارگر میگوید

 

"800 هزار کارگرانگلیسی کالاهای اسرائیلی را تحریم کردند". این تیتر اول روز نوزدهم تیرماه کیهان شریعتمداری است. اتحادیه کارگران حمل و نقل انگلستان در نشست سالانه خود در برایتون هفته گذشته در اعتراض به سیاستهای سرکوبگرانه اسرائیل در فلسطین خواستار تحریم کالاهای اسرائیلی شده اند. ارتجاع کارگر کش سیاه اسلامی نیز ناگهان به اهمیت کارگر پی برده و به جار و جنجال پیرامون آن میپردازد.

«از زمان جنبش مشروطه به این سو، این اولین بار است که حیات سیاسی ایران دستخوش جنبشهایی عظیم می‌شود و جامعه وارد دوره ای از تصمیم گیری تاریخی می‌شود و چپ در آن هیچگونه حضور قابل لمسی ندارد. نه در دوران انقلاب مشروطه و نه در دوران ملی شدن صنعت نفت و نه در دوران انقلاب 57 چپ چنین مهجور و برکنار از تحولات نبوده است.  موقعیت جهانی نیز در هیچ یک از این دوره ها به اندازه امروز به زیان چپ نبوده است.

 

حوادث سه ماه گذشته صحنه سیاست ایران را نه می توان و نه باید فراموش کرد. درسهای این بحران سیاسی بزرگ به همان اندازه بزرگند که خود حوادث بودند. زمین سیاست در ایران در اثر زلزله عظیم خرداد 88 شخم خورد و با شخم خوردنش بسیاری از لایه های صحنه حیات اجتماعی زیر و رو شدند. شدت و حدت تحولات جایی برای ظاهرسازی باقی نگذاشت. ظاهرسازیهای مصلحتی بسیاری کنار رفت و حرفهای واقعی افراد، احزاب، گروهبندی ها و جریانات سیاسی زده شد.

 

در جریان تحولات اخیر مباحثاتی چند پیرامون مقوله ی اعتصاب عمومی صورت گرفته است. اخیراً رفیق پوریا راجی مجدداً این بحث را پیش کشیده است، و این بهانه ای شد تا چند کلمه ای پیرامون این مقوله بنویسم. رفیق پوریا راجی در نوشته ای با عنوان " اعتصاب عمومی سرخ و دوراهی جنبش سبز" به موضوع رویدادهای اخیر می پردازد و پس از تحلیل پاره ای از اجزای جنبش سبز، سعی در ارائه ی راهکاری رادیکال در قبال این جنبش دارد.

 

سه ماه پس از جنجال بزرگ، اینک شمارش معکوس آغاز شده است. همه چیز برای برخوردی بزرگ بین دو نیروی تعیین کننده جدالهای اجتماعی در حال آماده شدن است. صحنه بازی به طرز غریبی برای این برخورد چیده می شود. از پس کلاف سر در گمی که نبرد «که بر که» در ماههای اخیر برجا گذاشت، خطوط طرفین اصلی نبرد به مرور آشکار تر می شود. پیشقراولان سه ماه قبل، امروز پیاده نظامهایی ناچیز به نظر می آیند که در پسشان سواره نظامی سنگین و استتار شده از مخفیگاهها بیرون می خزد و صحنه نبرد را با مهابتی عظیم از نو آرایش می دهد.

 

(توضیح: بخش عمده ی نوشته ی حاضر حدود یک ماه پیش به رشته ی تحریر درآمده است، اما بنا به پاره ای ملاحضات و محذورات اکنون انتشار می یابد. از همه ی خوانندگان بابت این تأخیر عذرخواهی می کنم.)

اسلاوی ژیژک چندی پیش در نوشته ای با عنوان "آیا گربه به دره سقوط خواهد کرد؟"، که در نخستین نگاه یادآور موضع فوکو در قبال انقلاب 57 و تعبیر "ایران، روح جهان بی روح" اوست، به تحلیل رویدادهای اخیر ایران پرداخته است.

جنبشی‌که برای ابطال انتخابات به‌راه افتاده است، جنبش محروم کردن میلیون‌ها انسان به‌شکلی دیگر است. صدای حق‌طلبی و عدالت‌خواهی کارگران، صدای برابری‌طلبانه زنان، صدای آزادی‌خواهانه‌ی دانش‌جویان، صدای ضدستمگری اقلیت‌های ملی و مذهبی در این جنبش ارتجاعی جائی ندارد و نخواهد یافت. برعکس، این جنبشی است برای سرکوب همین صداها به‌گونه‌ای دیگر، به‌روشی «مردم فریب‌تر» و «دمکراتیک‌تر». این جنبش مخملیِ بخشی از بورژوازی اسلامی برای به‌قدرت رسیدن است. جنبشی‌که درصورت پیروزی در آینده نیز وضعیت سیاه کنونی را برای اکثریت محرومان جامعه تداوم خواهد داد.

 

... عزیز،

قبل از هر چیز دوست دارم رویت را ببوسم و بگویم که بعد از این همه سال دوری حقیقتاً دلم برای تو و بقیه تنگ شده است. چقدر دوست داشتم به جای این چند خط جایی نشسته بودیم و توی سر و کله هم می زدیم. موضوع هم که معلوم است: باز هم مثل همان سی سال قبل. این دعوا گویی تمامی ندارد و به هر رو زندگی ما را رقم زده است.

 نوشته من تحت عنوان "این تاکتیک درست نیست" از جانب رفیقی به نام "کاوه اردلان – فعال کارگری در ایران" در نوشته ای تحت عنوان "جمع آوری امضا تاکتیک کمیته برگزاری اول ماه مه نیست" که در سایتهای "افق روشن" و "کمیته پیگیری ایجاد تشکلهای کارگری" درج شده است، متقابلا مورد انتقاد قرار گرفته است. من در آن نوشته تاکتیک جمع آوری امضا از طریق پتیشن را نادرست ارزیابی کرده و اظهار امیدواری کرده بودم که این تاکتیک مورد تجدید نظر قرار بگیرد.