همانها که بیسابقه ترین فقر و فلاکت را به کارگران ایران تحمیل کرده اند، همانها که صدها کارگر را به جوخه های مرگ سپرده و هزاران کارگر را تبعید و بیخانمان کرده اند، همانها که خواست نان و حقوق معوقه کارگر را با گلوله و چماق و زندان پاسخ میگویند، یکباره به ارزش کارگر پی برده اند. همانها که هر جمع کوچک کارگری را مخل مبانی اسلام اعلام و هر ندای حق طلبانه کارگران و هر کوشش آنان برای دفاع از زندگی خود و فرزندانشان را در تباین با نظام پوسیده خود به وحشیانه ترین اشکال سرکوب میکنند، یکباره به ستایش از کارگران انگلیسی تحریم کننده کالاهای اسرائیلی بر میخیزند. حقا که بیشرمی این مزدوران اسلامی سرمایه را حدی نیست.
آری اقدام کارگران انگلیسی قابل ارج است. اما همین مزدوران خود را به کوری زدند و نخواستند ببینند که همین کارگران انگلیسی نه یک بار بلکه بارها و بکرات به جنایات آنان در حق کارگران به اعتراض برخاستند. آنها به ارج 800 هزار کارگر انگلیسی نشسته اند و آن را در بوق و کرنا جار میزنند. اعتراضات پیاپی دهها میلیون کارگر از سرتاسر جهان به جنایات خودشان در حق کارگران را اما با وقاحت تمام نشنیده و ندیده میگیرند.
شریعتمداری مزدوراما نمیگوید که آیا تصمیم به ربودن اسانلو هم در همان جلسه "هیات تحریریه" اخذ شد؟ یا این که ایشان پس از پایان جلسه "هیات تحریریه" و در نشست دیگری از "خادمان نظام و ولایت فقیه" در این تصمیم مشارکت داشته است؟ کمتر از بیست و چهار ساعت پس از این تمجید مزدوران کیهان نویس از کارگران انگلیسی، باندهای سیاه همین مزدوران اسانلو را به وحشیانه ترین وجهی ربودند.
حقا که جمهوری آسمان بر زمین کثیف ترین جمهوری است. جرثومه ای است که پیکر فرتوت منحوسش را از عصاره جان شریفترین فرزندان کار تغذیه میکند. حبس و شکنجه اسانلوها و صالحی ها نماد ستم روزمره این نظام فرتوت بر میلیونها کارگر است. این نظام را حقی برای حیات نیست. خاموش باد این صدای گوشخراش.
بهمن شفیق، 20 تیر 86