یاداشت: کار نوشتن مقاله حاضر حدود ده روز قبل از اول ماه مه به پایان رسیده بود. تنظیم نهائی متن برای انتشار اما چند روزی به درازا کشید. چند روز بسیار مهم و پر ماجرا. خواننده هشیار متوجه خواهد شد که استدلالات نوشته حاضر بر مبنای داده های موجود در آن تاریخ است و موضعگیریهای منتشر شده از جانب احزاب و دستجات مختلف در چند روز منتهی به اول ماه مه در نوشته حاضر منعکس نشده اند. با این حال احکام و ارزیابی های نوشته حاضر به نظر من بر سر جای خود باقی هستند و تحولات چند روز اخیر تنها در تأئید این احکام و ارزیابی ها بوده اند.

عباس عبدی مصاحبه‌ای انجام داده است با رادیو دویچه وله. عبدی یک نظریه پرداز نسبتاً معتدل اصلاح طلبان است. کسی است که وی را به مراتب بیشتر می‌توان لیبرال نامید تا گنجی که مانیفست «لیبرالیسم» خود را بر بستر روزه شهادت نوشت و کارل پوپر و فریدریش فن هایک را معلمان خود به حساب می‌آورد و نه جان لاک و راولز را.

در قسمت اول مقاله حاضر به مباحث عمومی پیرامون منشورمطالبات حداقلی کارگران ایران وارتباط آن با تحولات جاری در ایران و ضرورت هایی که بخشی از تشکل های کارگری را به انتشار آن در مقطع 22 بهمن واداشت پرداختیم و تاثیر آن را بر جنبش کارگری بررسی کردیم. در این قسمت به مصاحبه رضا رخشان با سایت جنبش کارگری می پردازم و برای پرهیز از تکرار، همزمان به برخی از انتقاداتی که از نظرات او صورت گرفته اشاره می کنم.

نتشار منشور مطالبات حداقلی کارگران ایران تاکنون با تفاسیر متفاوتی روبرو شده است. اهمیت این منشور و زمان انتشار آن بررسی برخی از این تفاسیر را لازم می نماید. نوشته حاضر در دو بخش به این موضوع می پردازد. در بخش اول مسائل عمومی‌تر مورد بحث قرار می‌گیرند و در بخش دوم به برخی از تفسیرها در رابطه با منشور و به‌خصوص به برخی انتقادات در رابطه با مصاحبه رضا رخشان با سایت جنبش کارگری می پردازیم. پیش از ورود به این بررسی لازم است نگاهی به روند تحولات ماههای اخیر در ایران داشته باشیم.

انتشار مصاحبه سایت جنبش کارگری با رضا رخشان درباره منشور حداقلی مطالبات کارگران ایران از قرار به واکنشهای گسترده  ای در محافل چپ و راست در خارج از کشور منجر شده است. این مصاحبه همچنین پاسخهایی کتبی را نیز به دنبال داشته است و به احتمال زیاد پاسخهای بیشتری نیز در راه باشند. این طبیعی نیز هست.

سایت جنبش کارگری: با سلام آقای رضا رخشان و تشکر از شما که دعوت سایت جنبش‌ کارگری را برای انجام این مصاحبه پذیرفته‌اید. ما چند روز پیش و در واقع یک روز قبل از 22 بهمن شاهد این بودیم که اطلاعیه‌ای از جانب چهار تشکل کارگری (سندیکای واحد، سندیکای هفت‌تپه، اتحادیه آزاد کارگران و انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه) به‌عنوان «مطالبات حداقلی کارگران در ایران» منتشر شد؛ می‌خواهیم بدانیم که هدف شما از دادن این بیانیه که هم مطالبات صنفی کارگران را مورد اشاره قرار داده و هم برخی از مطالبات اجتماعی (مثل لغو مجازات اعدام) را مورد تأیید قرار داده، چیست؟

اگر تو خود و دشمنت را می شناسی، آنگاه از صد نبرد نیز نباید هراسی به خود راه دهی. اگر تو خود را می شناسی، اما دشمن را نه، برای هر پیروزی که به دست می آوری، شکستی را نیز متحمل خواهی شد. اگر تو نه خود و نه دشمنت را می شناسی، آنگاه در هر نبردی شکست خواهی خورد.

سون تسه – هنر جنگ

بیانیه کوتاه اما مهم زنان، معروف به «راه حل پنج ماده‌ای ما زنان برای برون رفت از بحران»، آغاز روندی از خروج فعالین جنبشهای اجتماعی از مستی توده‌ای سبز را به نمایش می گذارد. این بیانیه با روشنی و وضوح تمام به طرح مطالبات زنان می پردازد. می‌توان در باره این مطالبات نظر انتقادی داشت. اما مسأله تعیین کننده این نیست. بیانیه با طرح مطالبات دست به اقدامی زده است که روح حاکم بر جنبش سبز را به چالش می طلبد.

عنوان نوشته حاضر با الهام از نامه دوست برایم ناشناخته‌ای از تهران برگرفته شده است که در آن ضمن امیدواری به اینکه شاید «سبز» هنوز هم بتواند سرمنشأ تحولاتی مثبت شود، روزهای حاضر را روزهای حزن انگیز تهران توصیف کرده است. حقیقتاً نیز این روزهایی حزن انگیزند. به شور و شعف ساختگی و ابراز امیدواری های کاذب مشتی بی‌ریشه در خارج از کشور نباید کاری داشت.

به کمپین "اعتراض به همکاری اینترپل با جمهوری اسلامی"

دوستان و رفقای عزیز

اقدام ارزشمند شما در دست زدن به یک کمپین مبارزاتی بر علیه همکاری پلیس بین المللی با جمهوری اسلامی در معرفی مبارزین سیاسی به عنوان عناصر تحت تعقیب اینترپل از هر نظر در خور حمایت جدی است.

می‌گویند تاریخ دو بار تکرار می شود: بار اول به صورت تراژیک، بار دوم به شکل کمدی. تاریخ ایران در حال تکرار شدن است. اما این بار به گونه‌ای دیگر: این تکراری تراژیک تر است. جامعه ایران نشان می‌دهد که در هیچ چیز با کلیشه های آشنا پیش نمی رود. سی سال قبل درست در زمانی که در نیکاراگوئه یک انقلاب چپگرا در حال وقوع بود و مدت کوتاهی پس از به قدرت رسیدن نظامیان چپگرا در افغانستان، در ایران انقلابی به وقوع پیوست که مرتجع ترین جریان اجتماعی موجود را به رأس قدرت پرتاب کرد.

با تشکر از اینکه این مصاحبه را پذیرفتید

با توجه به  بازگشایی دانشگاهها و بنا به شرایط کنونی جامعه و اعتراضاتی که به شکلی سراسری جامعه را درنوردیده است لازم دیدیم تا با فعالین چپ دانشجویی که در چند سال گذشته تجارب مهمی را از سر گذرانده اند گفتگویی داشته باشیم .

یادداشت حاضر در پاسخ به انتقادی نوشته شده است که در سایت روشنگری در ذیل مطلب کوتاه "حکایت گوستاو و آیک و جان آدمی" درج گردیده است. انتقاد آقای گشتاسب را نیز برای اطلاع خوانندگان در پایین یادداشت حاضر می آورم.

گوستاو توفانی بود با شدت 4. آیک توفانی با شدت 2. گوستاو دو روز تمام بخش عظیمی از کوبا را در هم کوبید. هزاران خانه ویران شد و هزاران مسکن دیگر صدمه دید. گوستاو در ادامه مسیر خود به سمت آمریکا از شدت خود کاست، از کنار نیواورلئان رد شد و در مناطقی کم جمعیت به خاک آمریکا رسید.

سؤالی که در عنوان نوشته حاضر آمده است، اکنون مدتی است که با قدرت تمام طرح شده است. انتشار علنی اطلاعیه "کمیته اجرائی اتحاد سوسیالیستی کارگری" یا بهتر است گفته شود "کانون نئو توده ایسم" مبنی بر تعلیق رسمی روابط سیاسی با حزب کمونیست ایران به دلیل موضعگیریهای یک عضو کمیته مرکزی این حزب بر علیه جریان نئو توده ایستی "اتحاد سوسیالیستی"، ضرورت موضعگیری حزب کمونیست ایران را بیش از پیش به امری حیاتی، نه فقط در رابطه با آینده سیاسی خود این حزب، بلکه همچنین در رابطه با کل چپ، بدل کرده است.