با تشکر از اینکه این مصاحبه را پذیرفتید

با توجه به  بازگشایی دانشگاهها و بنا به شرایط کنونی جامعه و اعتراضاتی که به شکلی سراسری جامعه را درنوردیده است لازم دیدیم تا با فعالین چپ دانشجویی که در چند سال گذشته تجارب مهمی را از سر گذرانده اند گفتگویی داشته باشیم .

یادداشت حاضر در پاسخ به انتقادی نوشته شده است که در سایت روشنگری در ذیل مطلب کوتاه "حکایت گوستاو و آیک و جان آدمی" درج گردیده است. انتقاد آقای گشتاسب را نیز برای اطلاع خوانندگان در پایین یادداشت حاضر می آورم.

گوستاو توفانی بود با شدت 4. آیک توفانی با شدت 2. گوستاو دو روز تمام بخش عظیمی از کوبا را در هم کوبید. هزاران خانه ویران شد و هزاران مسکن دیگر صدمه دید. گوستاو در ادامه مسیر خود به سمت آمریکا از شدت خود کاست، از کنار نیواورلئان رد شد و در مناطقی کم جمعیت به خاک آمریکا رسید.

سؤالی که در عنوان نوشته حاضر آمده است، اکنون مدتی است که با قدرت تمام طرح شده است. انتشار علنی اطلاعیه "کمیته اجرائی اتحاد سوسیالیستی کارگری" یا بهتر است گفته شود "کانون نئو توده ایسم" مبنی بر تعلیق رسمی روابط سیاسی با حزب کمونیست ایران به دلیل موضعگیریهای یک عضو کمیته مرکزی این حزب بر علیه جریان نئو توده ایستی "اتحاد سوسیالیستی"، ضرورت موضعگیری حزب کمونیست ایران را بیش از پیش به امری حیاتی، نه فقط در رابطه با آینده سیاسی خود این حزب، بلکه همچنین در رابطه با کل چپ، بدل کرده است.

ایرج آذرین نوشته‌ای با عنوان نه «فراموش می‌کنیم، نه می‌بخشیم» دارد؛ که در ‌تاریخ 7 مارس 2008 در سایت «آزادی بیان» منتشر شده است. سطر پایانی این نوشته چنین توضیح می‌دهد: «به نقل از به‌پیش! شماره 28 پنجشنبه 16 اسفند 1386، 6 مارس 2008».

ابتدا به‌نوشته‌ی ایرج آذرین نگاهی بیندازیم:

سایت فرهنگ توسعه به نوشته من تحت عنوان "شبح لیبرالیسم و دام ارتجاع"[1] پاسخ داد. این پاسخ را البته آقای هادی پاکزاد به قلم تحریر درآورد[2]، اما در اولین نگاه معلوم می شود که این پاسخ آن سایت به نوشته است و نه پاسخ شخصی آقای پاکزاد. آقای پاکزاد تنها مسئولیت تدوین آن را بر عهده گرفت و به انجام رساند. دقت در این پاسخ نشان می دهد که علیرغم ظاهر مؤدبانه ای که آقای پاکزاد در آن نوشته به خود گرفته است،

اخیرا هیئت موسسان سندیکاهای کارگری در دو مورد مهم کاملا خلاف جهت گیری عمومی جنبش مستقل و نوین کارگری ایران حرکت کرده است. این دو حرکت خلاف جریانی بیش از پیش موقعیت هیئت موسسان را در پرده ابهام قرار داده و استقلال آنرا زیر سوال می برد.

ابتدا اما منظور از جنبش مستقل و نوین کارگری همان مجموعه تشکلات و کمیته ها و جمع ها و فعالین و اعتراضات و فعالیت های آگاهگرانه و سازمانگرانه است که از اول مه 83 درسقز و با تولد سندیکای کارگران شرکت واحد در تمایز و تقابل با خانه کارگر و شوراهای اسلامی کارو شاخ وبرگهایش و کل جمهوری اسلامی و همه جناحهایش بصورت رشد یابنده ای جریان دارد.

"... راه حل بنیادین مساله برنامه ریزی در ایران، نه ادغام یا انحلال سازمان برنامه، بلکه ارتقای مرکزیت واقعی آن برای «اداره» کشور است. مثلاً در شرایط سیاسی، اقتصادی، اجتماعی کنونی ایران، این سازمان باید به جای انحلال یا تضعیف، تحت پوشش و مدیریت مستقیم دستگاه رهبری قرار گیرد و به تدوین و نظارت قدرتمندانه برنامه های توسعه ای کشور بپردازد"[i]. لیبرالیسم ایرانی در دفاع از آزادی بسیار پیگیر و سازش ناپذیر است.

اینجا تایلند است. کشور کودتاهای نظامی، کشور نمونه مکتب شیکاگو، کشور لبخندها، کشور سواحل ارغوانی زیبا، بهشت توریستهای اروپائی و آمریکائی، کشور سکس ارزان. اینجا همانجائی است که در اوج دوران «نیو اکونومی» کلینتونی، درست زمانی که نئولیبرالها سرود جاودانگی سرمایه داری سر می‌دادند و نظریه پردازان بورسها وعده پایان دوران بحرانهای اقتصادی را، طعمه لاشخورهای صندوقهای سرمایه‌گذاری بین‌المللی شد و بار نخستین بحران دوران جدید را بر دوش کشید تا اقتصاد «غرب دمکراتیک» لطمه نبیند.

پیشرفت جنبش کارگری در ایران، روند رو به رشد تکوین تشکلهای کارگری مستقل و فراتر رفتن سندیکای واحد از عرصه فعالیتهای محدود با شتابی باورنکردنی مساله روابط بین المللی جنبش کارگری را در دستور کار جنبش کارگری ایران قرار داده است. روشن است که مجادله در این زمینه نیز مثل همه مراحل رشد تاکنونی جنبش کارگری، فعالین این جنبش را به خود مشغول خواهد کرد.

"800 هزار کارگرانگلیسی کالاهای اسرائیلی را تحریم کردند". این تیتر اول روز نوزدهم تیرماه کیهان شریعتمداری است. اتحادیه کارگران حمل و نقل انگلستان در نشست سالانه خود در برایتون هفته گذشته در اعتراض به سیاستهای سرکوبگرانه اسرائیل در فلسطین خواستار تحریم کالاهای اسرائیلی شده اند. ارتجاع کارگر کش سیاه اسلامی نیز ناگهان به اهمیت کارگر پی برده و به جار و جنجال پیرامون آن میپردازد.

«از زمان جنبش مشروطه به این سو، این اولین بار است که حیات سیاسی ایران دستخوش جنبشهایی عظیم می‌شود و جامعه وارد دوره ای از تصمیم گیری تاریخی می‌شود و چپ در آن هیچگونه حضور قابل لمسی ندارد. نه در دوران انقلاب مشروطه و نه در دوران ملی شدن صنعت نفت و نه در دوران انقلاب 57 چپ چنین مهجور و برکنار از تحولات نبوده است.  موقعیت جهانی نیز در هیچ یک از این دوره ها به اندازه امروز به زیان چپ نبوده است.

حوادث سه ماه گذشته صحنه سیاست ایران را نه می توان و نه باید فراموش کرد. درسهای این بحران سیاسی بزرگ به همان اندازه بزرگند که خود حوادث بودند. زمین سیاست در ایران در اثر زلزله عظیم خرداد 88 شخم خورد و با شخم خوردنش بسیاری از لایه های صحنه حیات اجتماعی زیر و رو شدند. شدت و حدت تحولات جایی برای ظاهرسازی باقی نگذاشت. ظاهرسازیهای مصلحتی بسیاری کنار رفت و حرفهای واقعی افراد، احزاب، گروهبندی ها و جریانات سیاسی زده شد.

در جریان تحولات اخیر مباحثاتی چند پیرامون مقوله ی اعتصاب عمومی صورت گرفته است. اخیراً رفیق پوریا راجی مجدداً این بحث را پیش کشیده است، و این بهانه ای شد تا چند کلمه ای پیرامون این مقوله بنویسم. رفیق پوریا راجی در نوشته ای با عنوان " اعتصاب عمومی سرخ و دوراهی جنبش سبز" به موضوع رویدادهای اخیر می پردازد و پس از تحلیل پاره ای از اجزای جنبش سبز، سعی در ارائه ی راهکاری رادیکال در قبال این جنبش دارد.

سه ماه پس از جنجال بزرگ، اینک شمارش معکوس آغاز شده است. همه چیز برای برخوردی بزرگ بین دو نیروی تعیین کننده جدالهای اجتماعی در حال آماده شدن است. صحنه بازی به طرز غریبی برای این برخورد چیده می شود. از پس کلاف سر در گمی که نبرد «که بر که» در ماههای اخیر برجا گذاشت، خطوط طرفین اصلی نبرد به مرور آشکار تر می شود. پیشقراولان سه ماه قبل، امروز پیاده نظامهایی ناچیز به نظر می آیند که در پسشان سواره نظامی سنگین و استتار شده از مخفیگاهها بیرون می خزد و صحنه نبرد را با مهابتی عظیم از نو آرایش می دهد.