آنچه انبوه کارشناسان ایرانی را از تحلیل مسائل اقتصادی عاجز می کند تا علت هر فاجعه‌ای را به بی کفایتی و فساد این و آن نسبت دهند، تا آنجا که به زمین سیاست برمی گردد پرش از ماهیت جمهوری اسلامی در همان اوان شکلگیری اش به دهه شصت، و دیگری، یعنی در بعد اقتصادی، انکاری است بر تنها سرچشمه ی خلق ارزش که خود سرچشمه تمام این تضادها است. این است که بجای پرداختن به ریشه ها، تمام تحلیلهایشان در نهایت از آرایشی سطحی فراتر نرفته و در خدمت بازسازی همان بنیادهایی قرار می‌گیرد که سرمنشأ تولید فلاکت حاضر بوده و خواهند بود.

آنچه در این جامعه به هیچ وجه تحمل نمیشود و همچنان تابو است، مبارزه طبقاتی کارگران است. در این جامعه می‌توان فعال مدنی و سلبریتی و ژورنالیست و مشاور و مهره تولید و به بی‌بی‌سی و اینترنشنال و سیا و موساد صادر کرد، می‌توان هر از چند گاه با آنها تصفیه حساب کرد و آنها را مورد تعقیب قرار داد و سپس دوباره با آنها لاس زد و راهشان را باز گذاشت؛ اما تحمل کارگر کمونیست غیر ممکن است. این تابوی جمهوری اسلامی و اپوزیسیون اوست!

اونجا بی اختیار گریه‌ام گرفت. حس میکردم به عنوان یه کمونیست چقدر بدرد نخورم که این مردم مظلوم با ظاهری که معلومه از طبقات فرودستن راه نجاتشون رو توی اسپرم تشخص یافته پهلوی جستجو میکنن. همینطور داشتیم به پیش می‌رفتیم که یهو نیرو های سرکوب جلومون ظاهر شدن. ما عقب جمعیت بودیم و نمی‌دیدیمشون ولی میدیدم که گاز اشک آور میزدن.

سرمو آوردم بالا. دستم خودم نبود، بالا تا پایین هرچیزی که تو ذهنم اومد رو فوش میدادم. پاهام شل شده بود، چرا انقدر رد خون. چند قدم رفتم جلوتر که شیشه های خرد شده یه مغازه کف پیاده رو حواسم رو به خودش جلب کرد. تا خواستم برم جلوتر پام تو زمین قفل شد. انگار گوسفند سر بریدن، حجم زیادی خون. گرم. قرمز. تاریک. بغضم گرفته بود. از وحشت نمیدونستم چیکار کنم. چند قدمی دویدم تا از اون حجم زیاد خون فرار کنم. فقط میخواستم از اون محل دور شم،

با هر تلاشی بود خودم را کنار پیاده رو رساندم. باید از لابه لای جمعیت خودم را به مقصد میرسوندم. حواسم رفت سمت شعار جاوید شاه و این آخرین نبرده، پهلوی برمیگرده. سرم را به سمت شعار دهندگان کج کردم. نزدیکای ده نفری بودن، اکثرا لباس های سیاه، شلوارهای شیش جیب و  ماسکی سیاهی بر صورت که موتور سوارها بر صورت میگذارند و فقط چشمهایشان پیدا بود.

مسأله این است که اما «رها کردن زمام امور به دست تقدیر» و «حکمرانی الله‌بختکی» در جامعه سرمایه داری به معنای حکمرانی نکردن نیست، به معنای سپردن حکمرانی به جامعه مدنی، به جامعه بورژوایی و قوانین کور و آهنین اقتصادی آن، و خارج کردن آن از حیطه اختیار دولت است. «تحلیل قدرت دولت مرکزی» نه عارضه ناخواسته این سیاست‌ورزی، بلکه هدف آن است.

از دل بلوای موجود باید سیاست‌های دست راستی بورژوایی با سرعت و شفافیت بیشتری اعمال شوند، ترکیب ارکان حکومتی به طور جدی تعییر کرده با ضرورتهای جدید انباشت هماهنگ شود و سیاست خارجی ایران بیش از پیش به سوی غرب و همزیستی با اسرائیل بچرخد.

بنابراین هيچ جای تعجب نیست که شيوۀ تفکر دگراندیش و غيرمسلط رو به کاهش است. ما نه تنها توان جمع‌آوری و حفظ دانش واقعی، که درضمن به معنای توان فهم و درک اطلاعات تازه است، را از دست می‌دهیم، بلکه ظرفیت و توان استفاده از مهارت‌ و توانايی‌های فکری که قرار بود جبران کنندۀ فقدان دانش واقعی باشند، را نیز از دست می‌دهیم.

اکنون زمان تجدید تعریف تضادها از طریق در هم شکستن رابطه و برقراری توازنی بکلی نو فرا رسیده است. راز قهر عریان و خشونت آشکار دوران ما در این واقعیت پایه‌ای نهفته است. این است که لیبرالیسم را به لیبرال-فاشیسم، لیبرتارین را به فاشیست عریان و محافظه کار را به فاشیست مذهبی تبدیل می‌کند. این است که میراث داران هیتلر و پینوشه را در آمریکای لاتین به قدرت می‌رساند و عاشقان سینه چاک آنان را در ایران به عربده کشی مستانه می کشاند.

واقعه سیدنی بیش از هر چیز اعلام این واقعیت بود که مسئله فلسطین به عنوان معضلی گرهی در آرایش نظم آینده جهان به‌سادگی به دست فراموشی سپرده نخواهد شد. هجمه رسانه ای «ضدتروریستی» دقیقاً برای دفن کردن همین مسئله است. هجمه ای که قربانی را به جای عامل جنایت بر صندلی اتهام نشانده و راه را برای جنایات بزرگتر باز می‌کند. علیه این هجمه بایستیم.