احمد توفیقیان

وفاقیون و رسانه‌هایشان گفته بودند «حوثی‌ها پراکسی ایران‌اند و ایران باید کنترلشان کند.» یعنی از یک طرف پیمان مکه را «ضدایرانی» می‌خواندند، از طرف دیگر وقتی حوثی‌ها پیمان را به سخره گرفتند، مسئولیتش را گردن ایران انداختند. آن‌ها نه به دنبال پاسخی راهبردی، بلکه به دنبال ابزاری برای به تسلیم کشاندن ایران بوده و پیمان مکه را به عنوان یک ابزار تبلیغاتی برای تضعیف اراده ملی به کار گرفتند.

بارزانی‌ها مانع خروج آمریکا از کشور خود می‌شوند. مقام‌های سیاسی آنها مکررا تکرار می‌کنند که «کشور هنوز آبستن گروهک‌های مانند داعش، تروریست مذهبی و جنگ و ویرانی است؛ لذا طبیعتا تنها کسی که تا امروز ما را از چنگال این بربرها در امان نگه داشته سربازان ارتش ایالات‌متحده هستند. پس مخالف خروج آنها از اقلیم کردستان هستیم».

بطور کلی حزب کمونیست ایران علیرغم تمامی فراز و نشیب ها و مصائبی جدی از جمله تدوین برنامه و سیاستگذاری ها و نحوه مواجهه با جنبش های بورژوا دموکراتیک و نقش آنتی امپریالیستی خرده بورژوازی، روحانیون، تجار و بازاریان در جامعه آن دوران و از طرفی نقش تعیین کننده ی طبقه کارگر و دهقانان، و همچنین در سطح جهانی درگیری در مبارزه با موانعی که کشورهای بلوک سرمایه داری علیه اردوگاه سوسیالیسم به کارگران و زحمتکشان ملل تحمیل می نمود، در سایه ی پیروزی دیکتاتوری پرولتاریا دریچه هایی تازه در جهت انکشاف مبارزات طبقاتی کارگران گشوده شد و این حزب در هموار نمودن مسیر راه پیشروی انقلابی پرولتاریا و رهایی جامعه، نقشی تاریخی ایفا نمود.