رفیق ما می‌گوید رئیس جمهور و رهبر و همه و همه از وضعیت اعلام نارضایتی می‌کنند تا معلوم نشود که مسئول این فلاکت کیست. البته که این حکم درست است. اما او متوجه نیست که جهش از این حکم درست بلافاصله به اعلام این حکم بعدی که «مسئول این فاجعه بورژوازی است که افسار شما در دستان اوست» هیچ کمکی نه به شناخت موضوع می‌کند و نه به پیدا کردن راهی برای مقابله با آن. کمکی به شناخت موضوع نمی‌کند به این دلیل که بورژوازی مسئول نه فقط این فاجعه، بلکه مسئول تمام وضعیت کنونی است.

اکثر اساتید اقتصاد میگن که انرژی و مواد اولیه خیلی ارزونه و باید گران بشه و در هر موردی موافق گرانسازی هستن ولی وقتی به دستمزد کارگر میرسن مخالف شدید افزایش دستمزد کارگر بیچاره هستن و اونو باعث بدبختی تولید و افزایش تورم میدونن! در حالیکه دستمزد کارگر فقط ۵ درصد از هزینه تولیده!

این اگه اصول دزدی از فقرا نیست پس چیه؟

در چنین شرایطی است که آقای چنگی با وجود اذعان به موقتی بودن کارگران کارخانه خودش، اصل اول مدیریت را یادآور می شود با این مضمون که "هر کسی را که نمی توانی اخراج کنی، استخدام نکن" و مدعی است که حتی اگر کارگری کارفرما را بزند، کارخانه اش را آتش بزند و تا مرز مرگ از پا درش بیاورد، مطابق قانون کار ایران، کارفرما حق اخراجش را ندارد!!!

صد در صد سهام متروی تهران متعلق به شهرداری تهران میباشد، دولت نیز مواظف است ۵۰ درصد از هزینه‌های مترو تهران را در قالب سوبسید تقبل کند. در کنار این درآمد ها، می‌توان درآمد های جانبی از جمله تبلیغات درون واگن ها، سالن ایستگاه‌ها و گیت، حتی دیوار ورودی ریل قطار ها را هم باید در نظر گرفت، به اینان اجاره دادن سالن های اصلی مترو را هم اضافه کنید. درآمدهای سرسام آوری که شاید کمتر کسی به آن توجه کرده (آمار و ارقام دقیقی از میزان درآمد مترو از این کانالها درآمدی تاکنون ارائه نگردیده) حال با مقایسه رقم هزینه بلیط مترو با دیگر ارقام در حال جابجایی در ایران ابعادی از چکونگی توزیع ثروت اجتماعی روشن می‌شود که تنها می‌توان عنوان فاجعه را برای آن برگزید.

درباره اهمیت اجلاس سران روسیه و آمریکا در آلاسکا

تحول در قفقاز جنوبی بر چه متنی واقع می شود؟ ربط آن به جنگ اوکراین چیست؟ وزن آن در دیدار تاریخی ترامپ و پوتین چیست؟ واکنش نهایی ایران چه خواهد بود و کدام نتایج ایدئولوژیک را به همراه خواهد داشت؟

گفتاری در باب تحول زنگزور از دید سه جریان عمده در مبارزه طبقاتی در ایران: بورژوازی ملی و تمامیت ارضی و ژئوپلیتیک منطقه ای، بورژوازی ترانس آتلانتیک و دمکراسی و لیبرالیسم و فرصتهای اقتصادی، طبقه کارگر و چشم اندازهای مبارزه سوسیالیستی

برای غسل تعمید پاشینیان مزدور سیا و علی‌اف چماقدار صهیونیسم و ترامپ لمپن آب زلال چشمه فردوسی و حافظ بر سرشان می ریزد تا سرانجام برای یکی از خطرناکترین تحولات منطقه عنوان «کریدور ترامپ برای صلح و شکوفایی بین‌المللی» را به کار بگیرد و افاضه کند که خواجه نصیر طوسی گفته است از شر برای «خیر عامه» استفاده کنید و آغوشتان را برای کریدور زنگزور باز کنید که حلال همه مشکلات و بدبختی های ما الّا و بلا همان است و بس.

تشدید تضادها و تسریع روند جدالهای تاریخی-جهانی، جنگ در ایران به مثابه جبهه ای از این نبرد جهانی، احتمال وقوع مجدد جنگ در ایران به مثابه حلقه ضعیف زنجیره کشورهایی که موضوع جدال تاریخی-جهانی اند، چرا قدرت دوگانه حاکم جامعه را به سوی انهدام می برد و سیاست ورزی کمونیستی چگونه می‌تواند به ایفای نقش در این دوران متلاطم بپردازد.

"چپ هرگز نفهمید" یادداشتی است به قلم اکبر منتجبی سردبیر سازندگی که انقلاب ۵۷ را آنهم درست زمانی که "کشور بر لبه یک رنسانس ایستاده بود"، به شدت محکوم می کند و در خیانت چپها به کشور و فریب خوردن کارگران با مواضع سریال مو به مو همراهی می کند. در آن سوی جدال و در میان روزنامه ها و کانالهای "جریان انقلابی"، کیهان با سرتیتر "چرا ساواک را مهربان نشان می دهید و تاریخ را تحریف می کنید؟" علاوه بر انتقاد از تطهیر چهره ساواک، از نقش کمرنگ خمینی و طرفدارانش در سریال گلایه می کند!

گزارش زیر توسط یک رفیق ارسال شده است

برام سوال بود چرا جلوی یکی از دفاتر سازمان ملل، چرا آنجا. چرا سفارت آلمان یا یکی از کشورهای عضو ناتو نه که تمام قد از پادگان فاشیستی خودشان (اسرائیل) حمایت معنوی و تسلیحاتی کرده و می‌کنند، یا حتی جلوی سفارت خارجه ایران که با دیپلماتیزه کردن مسئله فلسطین و معامله کردن فلسطین و تمام نیروهای به قول خودشان مقاومت در پی خودشیرینی بیمار گونه برای غربی و آدم حساب شدن از طرف امپریالیسم، فاشیسم غرب بوده و هست. همه اینها، گزینه‌ی مناسب‌تری از دفتر سازمان ملل بود. شاید رفتن جلوی دفتر سازمان ملل برای ریسک کمتر بود ولی دیگر کاریش نمیشد کرد، مسئله فلسطین مهمتر ازاین دغدغه‌ها بود. باید رفت و فریاد نابود باد فاشیسم معاصر را سر داد.
فکرم درگیر این بود که چرا شعارها مانند سری قبلی مشخص نیست، اصلا چیکار باید کرد تا جمهوری اسلامی و جریان بورژوایش بمانند اصلاح طلبها و وفاقیون این فریاد انسانهای با شرف و آزاده را برای خودش مصادره نکند.
منتظر رفیقی بودم که بیاید و باهم راهی بشیم، نزدیکای ساعت سه بود که خودش رو رساند، با اون جثه نحیف و تکیده ولی با اراده فولادی خودش رو رساند. بمانند دفعه قبل پرچم فلسطین در دستانش بود. سریع راهی شدیم که دیر نشود. نزدیکای ساعت چهار بود که رسیدم. تعدادی کمی جمع شده بودند، رفتیم کنارشون ایستادیم تا جمع، جمع تر شود و شروع کنیم. شعارها شروع شد به نواختن، از مرگ بر اسرائیل گرفته تا محاصره غزه پایان یابد، از مرگ بر امپریالیسم و فاشیسم گرفته تا فلسطین آزاد. یکی دو بارم شعار غزه، یمن تا تهران وحدت زحمت کشان سر داده شد. حواسم به اطراف بود. تعداد تجمع کنندگانی که بدون حجاب فریاد فلسطین آزاد و مرگ بر اسرائیل و فاشیسم سر میدادن به مراتب بیشتر از سری قبل بود. یکی دوتا پرچم ایران هم در گوشه کار در دستان دختران محجبه، ولی تا جایی که دقت کردم کسی سمت ملی‌گرایی و وفاق الیگارشها که جمهوری اسلامی بر رویش مانور میدهد نرفت. این تجمع هم به مانند دفعه قبل، توجه آدمهایی را که گذر میکردند به خود جلب میکرد. نگاه‌های سنگین به مراتب کمتر بود، حتی یکی دوتا همراهی از طرف راننده ماشین با شعار مرگ بر اسرائیل (گویی تجاوز اسرائیل به ایران کار خودش را کرده بود). دو سه نفری زن مرد هم با اشاره انگشت گویی که کینه از جمهوری اسلامی تا مغز استخوان پوچشان کرده باشد، با حرکت دست اشاره بهمان کردند که برای پول دم از فلسطین می‌زنیم. هنگام سر دادن شعار توجه‌ام به دست نوشته‌ای جلب شد، شاید به جرات میتوان گفت بهترین دست نوشته برای تجمع در مقابل دفتر سازمان ملل بود (مسئله فلسطین از هفت اکتبر شروع نشده، از نکبت ۱۹۴۸ شروع شد)
این تجمع هم با تمام ضعفها و قوتهایش انجام شد، امید آنکه تجمع بعدی در حمایت از فلسطین در مقابل یکی از سفارت خانه‌های کشورهای حامی اسرائیل و حتی وزارت خارجه ایران شکل بگیرید، امید آنکه بتوان به همگان نشان داد برای داشتن زندگی بهتر در خاورمیانه، فلسطین باید آزاد گردد و در نقطه مقابلش اسرائیل نابود.

۱۱ مرداد ۱۴۰۴