برام سوال بود چرا جلوی یکی از دفاتر سازمان ملل، چرا آنجا. چرا سفارت آلمان یا یکی از کشورهای عضو ناتو نه که تمام قد از پادگان فاشیستی خودشان (اسرائیل) حمایت معنوی و تسلیحاتی کرده و میکنند، یا حتی جلوی سفارت خارجه ایران که با دیپلماتیزه کردن مسئله فلسطین و معامله کردن فلسطین و تمام نیروهای به قول خودشان مقاومت در پی خودشیرینی بیمار گونه برای غربی و آدم حساب شدن از طرف امپریالیسم، فاشیسم غرب بوده و هست. همه اینها، گزینهی مناسبتری از دفتر سازمان ملل بود. شاید رفتن جلوی دفتر سازمان ملل برای ریسک کمتر بود ولی دیگر کاریش نمیشد کرد، مسئله فلسطین مهمتر ازاین دغدغهها بود. باید رفت و فریاد نابود باد فاشیسم معاصر را سر داد.
فکرم درگیر این بود که چرا شعارها مانند سری قبلی مشخص نیست، اصلا چیکار باید کرد تا جمهوری اسلامی و جریان بورژوایش بمانند اصلاح طلبها و وفاقیون این فریاد انسانهای با شرف و آزاده را برای خودش مصادره نکند.
منتظر رفیقی بودم که بیاید و باهم راهی بشیم، نزدیکای ساعت سه بود که خودش رو رساند، با اون جثه نحیف و تکیده ولی با اراده فولادی خودش رو رساند. بمانند دفعه قبل پرچم فلسطین در دستانش بود. سریع راهی شدیم که دیر نشود. نزدیکای ساعت چهار بود که رسیدم. تعدادی کمی جمع شده بودند، رفتیم کنارشون ایستادیم تا جمع، جمع تر شود و شروع کنیم. شعارها شروع شد به نواختن، از مرگ بر اسرائیل گرفته تا محاصره غزه پایان یابد، از مرگ بر امپریالیسم و فاشیسم گرفته تا فلسطین آزاد. یکی دو بارم شعار غزه، یمن تا تهران وحدت زحمت کشان سر داده شد. حواسم به اطراف بود. تعداد تجمع کنندگانی که بدون حجاب فریاد فلسطین آزاد و مرگ بر اسرائیل و فاشیسم سر میدادن به مراتب بیشتر از سری قبل بود. یکی دوتا پرچم ایران هم در گوشه کار در دستان دختران محجبه، ولی تا جایی که دقت کردم کسی سمت ملیگرایی و وفاق الیگارشها که جمهوری اسلامی بر رویش مانور میدهد نرفت. این تجمع هم به مانند دفعه قبل، توجه آدمهایی را که گذر میکردند به خود جلب میکرد. نگاههای سنگین به مراتب کمتر بود، حتی یکی دوتا همراهی از طرف راننده ماشین با شعار مرگ بر اسرائیل (گویی تجاوز اسرائیل به ایران کار خودش را کرده بود). دو سه نفری زن مرد هم با اشاره انگشت گویی که کینه از جمهوری اسلامی تا مغز استخوان پوچشان کرده باشد، با حرکت دست اشاره بهمان کردند که برای پول دم از فلسطین میزنیم. هنگام سر دادن شعار توجهام به دست نوشتهای جلب شد، شاید به جرات میتوان گفت بهترین دست نوشته برای تجمع در مقابل دفتر سازمان ملل بود (مسئله فلسطین از هفت اکتبر شروع نشده، از نکبت ۱۹۴۸ شروع شد)
این تجمع هم با تمام ضعفها و قوتهایش انجام شد، امید آنکه تجمع بعدی در حمایت از فلسطین در مقابل یکی از سفارت خانههای کشورهای حامی اسرائیل و حتی وزارت خارجه ایران شکل بگیرید، امید آنکه بتوان به همگان نشان داد برای داشتن زندگی بهتر در خاورمیانه، فلسطین باید آزاد گردد و در نقطه مقابلش اسرائیل نابود.
۱۱ مرداد ۱۴۰۴