مقالات

این نامه علی رغم اینکه گویای بسیاری از حقایق پنهان جامعه ماست، اما در مواردی مهم کاستی‌هایی در آن مشاهده میشود. من نظرات دو رفیق قبلی را هم درباره آن خواندم" یکی در مقام رد آن و دیگری در مقام تایید آن" اما واقعیت آن است که نامه به لحاظ هدفی که دنبال میکند یک ایراد اساسی برآن وارد است. آنهم توسل جستن به شخصیت کسی است که امید تغییر و زیر و رو شدن جامعه از طرف او و پراتیک عملی او می‌رود. در حالی که چنین نیست و نمیتواند هم باشد.

عملیات اخیر نیروهای مبارزه با تروریسم که با تجهیزات سنگین و نمایشی هالیوودی به بازداشت ده‌ها تن از مسئولان سیاسی و نمایندگان پارلمان انجامید، مهم‌ترین اقدام عملیاتی علی زیدی پس از ادای سوگند نخست‌وزیری و نخستین رویداد از این دست در عراق پسا صدام خوانده شد. تصمیم مبارزه با مفسدان که با حمایت نسبی همه جریانات و احزاب سیاسی کلید خورده بود، به زودی به کلافی سر در گم بدل گشت؛ تفسیرها از فساد و مفسدین همواره در فضای سیاسی عراق تشنج آمیز بوده است و در فضای سیاسی کنونی در پیوندی مستقیم با سیاست خلع سلاح گروههای مقاومت قرار دارد.

پرسش اساسی این است که چرا همین مردمی که حدود ۶ ماه است زیر بمباران و سرما و گرما، علیه همه این بی‌عدالتی‌ها نهیب می‌زنند کمترین سهمی در بهبود وضعیت معیشتی و سرنوشت سیاسی خود ندارند؟ پاسخ در همان پرسش کنکرت، مشخص و پایه‌ای نهفته است که شما از مردم پرسیده‌اید "آیا این مدل در کشور ما که الیگارش‌ها بر دولت تسلط دارند قابل پیاده شدن است؟". حتما اطلاع دارید که مدتی است مردم در میادین تهران شعار می‌دهند "یمن حریف نداره، چون که ظریف نداره".

تردیدی نداشته باشید که هر لحظه سلطه این دستگاه اداری، قانونگذاری، قضائی کنونی بر جامعه به مثابه لحظه‌ای از یک فرایند زوال و انهدام عمل خواهد کرد. دغدغه جریان مسلط بر نظام جمهوری اسلامی نه تأمین منافع درازمدت اکثریت محرومان جامعه بلکه تبدیل ایران به یکی از اقمار امپراطوری در حال زوال امپریالیستی غرب به سرکردگی آمریکا است. این ماشین بزرگ سرکوب و استثمار نه تنها بازتاب اراده خیابان نیست، بلکه شمشیر داموکلسی است که بر فرق خیابان به اهتزاز درآمده است و هر لحظه می‌تواند بر این مقاومت حماسی توده‌های مردم فرود آید. بیهوده نیست که خطرناکترین و منحط ترین جریانهای ضد اجتماعی، انواع لمپن‌سلبریتی ها و فاشیستهای سلطنت طلب و باندهای تروریستی مزدور موساد و سیا رفته‌رفته احساس امنیت بیشتری نموده و علیه خیابان وارد عمل می‌شوند.

واقعیت این است که طبقه کارگر نتوانست حتی کارزار پویش دستمزد شرافتمندانه و مطالبات خلع ید از پیمانکاران و شرکتهای خصوصی را، آنهم در شرایطی که فضای سیاسی مناسب بود و خیابان تشنه و آماده بود و دولت و دستگاه حاکم از سرکوب آن عاجز بودند، به درون تجمعات خیابانی بکشاند. طبقه کارگر نتوانست از این فرصت کمیاب سیاسی برای قدرتنمایی و به چالش کشیدن طبقه سرمایه‌دار استفاده کند. چرا؟! چرا این طبقه امروز فقط به صورت شهروند و نه بصورت طبقه به خیابان می‌آید؟!

آنچه قاضی محمد و یارانش را به مذاکره و تسلیم در مقابل ارتش مهاجم دولت مرکزی واداشت، بر خلاف روایت ناسیونالیسم کردی تنها شهامت قاضی و یارانش نبود که جهت جلوگیری از خونریزی در کردستان تسلیم را قبول کرده باشند، بلکه فقدان پایگاه اجتماعی توده ای بود که سر آنها را بالای دار برد. حلق آویز ماندن قاضی و یارانش در میان آحاد مردم در میدان اصلی "چهارچراغ" مهاباد، و معلق ماندن جنازه آنان به مدت چند روز بدون هیچ گونه ممانعت توده های مردم دقیقا ناشی از عدم داشتن پایگاه مردمی سران این جمهوری بود.

به اعتقاد میرزایان این همان روشی است که ایالات متحده کنترل بخش قابل توجهی از فضای پساشوروی را به دست گرفت. سیاست ایالات متحده در قبال جهان سوم بر قدرت نرم بنا شده بود که در آن آمریکایی ها و اروپایی ها رهبران مناسب را پرورش می‌دادند و کنترل جوامع محلی را در دست می‌گرفتند. جهانی شدن یا همان گلوبالیزاسیون و جهان آمریکا محور، به زعم میرزایان بر قدرت نرم بنا شده بود. و اکنون کسانی هستند که معتقدند دوران این «قدرت نرم» به پایان رسیده است. از جمله کارشناسان کمپانی آمریکایی پالانتیر که بزرگترین شریک وزارت جنگ آمریکا برای سلاحهای مدرن و هوش مصنوعی است.

در پی شورش ۱۴۰۴ و حوادث منتهی به ۱۷ و ۱۸ دی ماه، بار دیگر نقش دانشگاه شریف پررنگ شد. شریفی زارچی بلافاصله درخواست تغییر نام دانشگاه شریف به دانشگاه آریامهر را در کمیته المپیاد جهانی کامپیوتر مطرح کرد و از اعتراضات به صورت تمام قد حمایت کرد. به ابتکار برخی از نخبگان اسبق شاغل درSilicon Valley، توییتر یا ایکس، پرچم ایران را به پرچم شیروخورشید تغییر داد. جمعی از فارغ‌ التحصیلان نخبه خارج نشین در اهمیت رهایی ایران از آنچه که نکبت ۵۷ می‌خواندند بیانیه‌ها دادند و در مدح سیاست‌های داهیانه شاهزاده رضا پهلوی ساعت‌ها با این خبرنگار و آن روزنامه‌نگار مصاحبه‌ها کردند.

کمون، يعنی بازپس گرفتن مجدد قدرت دولتی توسط جامعه به مثابه نیروی زنده خود آن و نه نیرویی که جامعه را تحت کنترل و انقياد خود در می‌آورد؛ يعنی توسط خود توده‌های مردم که بجای نيروی متشکل سرکوب کننده‌شان، نيروی خودشان را سازمان ميدهند؛ [کمون] شکل سياسی رهايی اجتماعی آنها است، بجای آن نيروی ساختگیِ جامعه که توسط دشمنان آنها و برای سرکوب آنها بکار گرفته ميشد

آنچه انبوه کارشناسان ایرانی را از تحلیل مسائل اقتصادی عاجز می کند تا علت هر فاجعه‌ای را به بی کفایتی و فساد این و آن نسبت دهند، تا آنجا که به زمین سیاست برمی گردد پرش از ماهیت جمهوری اسلامی در همان اوان شکلگیری اش به دهه شصت، و دیگری، یعنی در بعد اقتصادی، انکاری است بر تنها سرچشمه ی خلق ارزش که خود سرچشمه تمام این تضادها است. این است که بجای پرداختن به ریشه ها، تمام تحلیلهایشان در نهایت از آرایشی سطحی فراتر نرفته و در خدمت بازسازی همان بنیادهایی قرار می‌گیرد که سرمنشأ تولید فلاکت حاضر بوده و خواهند بود.