اسرائیل

من به چپگرائی به عنوان یک منبع خاص ایدئولوژیکی این جریان اشاره میکنم، چیزی که ما امروز "چپگرایی" می نامیم طراحی شده تا ماهیتی جزیره ای به خود بگیرد. از هنگامی که مکتب فرانکفورت در آمریکا مارکسیسم را با تئوری های آکادمیک هویت یابی جایگزین کرد که در آن منافع پرولترهای مختلف بسته به پیشینه آنها در تقابل با یکدیگر نشان داده می شود، شکستن جنبش کارگری برای نخبگان آسان تر می شود. یا ترجیحأ کاری کنند که خود جنبش به معنای جدی وجود نداشته باشد زیرا "مارکسیسم" با رهبرانی نمایندگی می شود که فقط می خواهند در میان هواداران سیاسی چپها نفوذ خود را گسترش دهند.

اما رفیق عزیز، برادر گرامی، دوست عزیز آقای سعیدی، مگر همین جماعت زن زندگی آزادی چند روز پس از 7 اکتبر در مراسم ختم داریوش مهرجویی شعار «نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران» سر ندادند؟ حالا شما انتشار این بیانیه ها را حمایت از فلسطین می دانید؟ یا شاید این نظر شما نیست و با آن موافق نیستید. بسیار خوب، به جای احساساتی شدن و ابراز ناراحتی و اندوه از مرگ بیگناهان «از هر دو طرف»!!! صدایتان را علیه آن جماعتی بلند کنید که آن شعارها را دادند و از دوستان خود انتقاد کنید که با نسبت دادن ماهیتی انساندوستانه به جنبشی ارتجاعی واقعیت پیش رو را انکار نموده و خاک به چشم مردم می پاشند.

ویژگی وقایع غزه نسبت به نبرد در اوکراین در آن است که در غزه دمل چرکینی سر باز کرده است که محصول نظم جهانی شکل گرفته پس از جنگ دوم جهانی است. در کل نظم سیاسی پس از جنگ جهانی در یک طرف آمریکا و فرانسه و انگلیس قرار دارند و در طرف دیگر شوروی سوسیالیستی که بعد چین هم به آن‌ها می پیوندد. دمل چرکین اسرائیل با مهر تأیید همه این‌ها شکل گرفت. حال با ترکیدن این دمل چرکین مردم جهان برای اولین بار می‌بینند که فاشیسم یعنی چه. این حتی در جنگ جهانی دوم هم به این شکل امکانپذیر نبود.

بدون شک یکی از دستاوردهایی که این جنگ از زمان شروع تا به کنون، نه تنها برای نیروهای مقاومت فلسطینی بلکه برای تمام زحمتکشان و کارگران و آزاده خواهان جهان داشت، به زانو درآمدن ماشین‌ها به عنوان مخلوق انسان، در برابر خلاقیت قابل ستایش انسان بود. آنها ماشینها را ویران نکردند، آنها تنها جبهه دشمن را نیز در یک حوزه بسیار تاثیر گذار در جنگ خلع سلاح نکردند، آنها ماشینها را به خدمت خود و در راستای اهداف خود به خدمت گرفتند.

بۆ ئیسرائیل کێشەی هەنووکەیی ئەوەیە: مان یا نەمان. وە ڕێک بەئەم هۆکارەیە کە هەموو پەردە و داب و نەریتە دیپلۆماتیکەکان لا دەدرێ و دوائامانج ئەبێت به ئامانجی دەستەوبەجێ. کوشتار و ژینۆسایدی فەلەستینیەکان و پاکتاوی گشتی غەززە کەوتە بەرنامەی کارەوە. رێک سادەلۆکییە کەوا وێنا بکرێ ئەم پاکتاو خوازییە له­م شوێونه­وه­ بوەستێت و نەگاتە کەناری ڕۆژاوای[ڕووباری ئوردن]…. ئەگەر نەکرا بە ڕەوایی مانەوەی خۆ دەستەبەر کەیت، زاڵی و باڵادەستی، ئەم ئەرکەی وەئەستۆ دەگرێت. بۆردوومانی وەحشیانە و جینایەتکارانەی خەڵکی غەززە لە ناخی ئەمەیە کە خوێندنەوەی بۆ دەکرێ.

دامنه وقایع خونین خاورمیانه تا کجا گسترش خواهد یافت؟ نتایج ایدئولوژیک جدال کدامند؟‌ تروریسم ابزار ایدئولوژیک سرکوب

اسرائیل حتی از رژیم نژادپرست آفریقای جنوبی نیز متحجر تر و شنیع تر است که با تمام نژادپرستی وحشیانه اش، رسالتی آسمانی برای خود قائل نبود. کسی که از این پادگان بزرگ تجاوزگری به عنوان "دولت اسرائیل" – و بدتر از آن به عنوان "دولت دمکراتیک اسرائیل" – نام می برد، فقط مشاطه گر و توجیه گر تجاوز به ملل ستمدیده است و لاغیر

اسرائیل تنها دولت مذهبی است که حزب کمونیست کارگری، این پهلوانَ میدانهای مبارزه با همه و هر گونه مذهبی، نه تنها خواهان نابودی اش نیست، بلکه برای حفظ موجودیتش حاضر به دادن هر گونه تضمینی نیز هست. بیانیه این حزب با طرح خواست حل مسأله فلسطین «بر مبنای تشکیل دو دولت متساوی الحقوق» عملاً و رسما حضور خود را در اردوگاه متجاوزین، شیادان جامعۀ جهانی و در صف حواریون روند اسارت آمیز صلح اسلو اعلام می کند. قربانی کردن حقیقت نخستین گام در این مسیر است.

آخرین شانس ما بکارگیری یک بمب اتمی اسرائیلی است، تا برنامۀ اتمی ایران را متوقف کنیم. این جهتی است که دنیا خاورمیانه  و اسرائیل را به آن سو می راند. زیرا که از به کار گرفتن تحریمهای مؤثر و وادار کردن ایران از طریق صلح آمیز به پایان برنامۀ اتمی اش خودداری شد. بنا بر این سؤال به این کاهش می یابد که آیا اسرائیل نابود می شود یا ایران؟ و من امیدوارم که اسرائیلی ها بفهمند که بهتر است ایران را نابود کنند تا این که خود نابود شوند.