بهمن شفیق

موضوع مورد مناقشه البته موضوعی است که در سطح جهانی حقیقتا هم مطرح است. بارز ترین نمونه این مناقشه را در جدال بر سر نرخ مبادله ارزی بین چین از یکسو و آمریکا و اروپا و بانک جهانی از سوی دیگر می توان مشاهده کرد. در حالی که بانک جهانی خواستار آزادسازی قیمت یوآن است، چین به همان نسبت با پیوند ارزش یوآن به دلار از سویی به حمایت از صنایع خودی ادامه می دهد و از سوی دیگر حجم عظیمی از منابع ارزی ناشی از مازاد تجاری خود را به همان آمریکا و غرب صادر نموده و موقعیت برتری در بازارهای غرب به دست می آورد. نتیجه این سیاست هم در درجه اول رشد عظیم یک اشرافیت مالی – صنعتی در چین و افزایش شدید شکاف طبقاتی بوده است. بهبود مطلق وضع طبقه کارگر در چین به دلیل رونق چندین ساله اقتصاد، ناقض آن نیست که در همین سالها وضع طبقه کارگر به طور نسبی، یعنی سهم آن در نظام توزیع، وخیم تر نیز شده است.

رفقای کارگری که برای خانم پیلای دعوتنامه فرستاده اید و از آنان درخواست کرده اید که به وضعیت حقوق بشر در ایران بپردازند، این دعوتنامه شما سند مشروعیتی است برای سازمانی که کارچاق کن جنایات جنگی در اقصی نقاط جهان است. ... این دعوتنامه را پس بگیرید رفقا. نگذارید نامتان در سیاهه کسانی درج شود که راه را برای جنگی خونین در گوشه ای از جهان باز کرده اند. ... کارگران مجاز نیستند برای رهائی خود از شر استبداد به مشاطه گران خادمان جنایتکار سرمایه بدل شوند. این را برای اپوزیسیون خودفروخته ای بگذارید که حقارت اکنون به جزء جدائی ناپذیر موجودیتش بدل شده است. به رفقای خود در خارکف و لوگانسک و ماریوپل و ادسا و کی یف پشت نکنید و دست قصابان معدنچیان و کارگران دنباس را نفشارید.

میان سامورائی ها رسم بود که پس از شکست با هاراکیری خودکشی می کردند تا شرافت سامورائی را حفظ کنند. کمونیستها سامورائی نیستند. آنها با شمشیر نمی جنگند. بیان حقایق شمشیر آنهاست. آنها در شمشیر کشی شهامت خود را نشان نمی دهند، در بیان حقایق است که شهامتشان عیان می شود. مگر نه این که آنها عار دارند مقاصد خود را پنهان کنند؟ 

بشر زمانی تاریخ واقعی خود را خواهد نوشت که از طبقات اثری نباشد. این فقط شامل تاریخ نمی شود. ادبیات را نیز در برمیگیرد. تا آن زمان، مهر طبقات بر ادبیات نیز حک خواهد شد. کسی که این را منکر می شود، به دفاع از طبقۀ حاکم و ادبیات مسلط آن برخاسته است. هنر و ادبیات غیر طبقاتی، اسم رمز دفاع از فرهنگ طبقۀ حاکم است.

اسرائیل تنها دولت مذهبی است که حزب کمونیست کارگری، این پهلوانَ میدانهای مبارزه با همه و هر گونه مذهبی، نه تنها خواهان نابودی اش نیست، بلکه برای حفظ موجودیتش حاضر به دادن هر گونه تضمینی نیز هست. بیانیه این حزب با طرح خواست حل مسأله فلسطین «بر مبنای تشکیل دو دولت متساوی الحقوق» عملاً و رسما حضور خود را در اردوگاه متجاوزین، شیادان جامعۀ جهانی و در صف حواریون روند اسارت آمیز صلح اسلو اعلام می کند. قربانی کردن حقیقت نخستین گام در این مسیر است.

صمد بهرنگی نویسنده‌ای تنها نبود. او صرفاً به اعتبار زیستن در زمانش نبود که در زمرۀ روشنفکران انقلابی و معترض به بیعدالتیهای اجتماعی قرار می گرفت. او در عین حال به طور مشخص به جمع ویژه ای نیز تعلق داشت. جمعی که درگیر در جدالی سیاسی – طبقاتی بود و از پیشروترین جمعهای چپ انقلابی سالهای پایانی دهۀ چهل و سالهای آغازین دهۀ پنجاه را تشکیل می داد. جمعی که تنها در هیأت صمد بر چپ ایران تأثیر نگذاشت، بلکه با امثال بهروز دهقانی و علیرضا نابدل نام آوران فرهیخته و پاک باختۀ دیگری را نیز در دل خود جا داده بود و دامنۀ تأثیرگذاری اش تنها به ادبیات کودکان محدود نمی شد.

آخرین شانس ما بکارگیری یک بمب اتمی اسرائیلی است، تا برنامۀ اتمی ایران را متوقف کنیم. این جهتی است که دنیا خاورمیانه  و اسرائیل را به آن سو می راند. زیرا که از به کار گرفتن تحریمهای مؤثر و وادار کردن ایران از طریق صلح آمیز به پایان برنامۀ اتمی اش خودداری شد. بنا بر این سؤال به این کاهش می یابد که آیا اسرائیل نابود می شود یا ایران؟ و من امیدوارم که اسرائیلی ها بفهمند که بهتر است ایران را نابود کنند تا این که خود نابود شوند.

پس از انتشار نوشته "تقویم آلترناتیوها، آلترناتیوهای بی تاریخ" در مجله هفته و مباحثاتی که در زمینه این نوشته درگرفت، توضیح زیر به عنوان کامنتی در مباحثه درج شد.

چپ پست مدرن تاریخ ندارد. از تاریخ بیرون افتاده است. تاریخی عمل نمی کند. پراکسیس چپ پست مدرن بیان حالات روحی اوست. و در بیان این حالات روحی تابو شکنی است که به او هویتی اعتراضی می بخشد.

"در مقابل يك صفحه كمونيستى در اينترنت صدها صفحه بورژوايى قد علم خواهند كرد، در مقابل يك نشريه كمونيستى دهها و صدها نشريه ريز و درشت بورژوايى، در مقابل يك نويسنده و سخنور كمونيست صدها و هزاران چهره بورژوا. اين كاركرد مكانيسمهاى موجود اجتماعى در جامعه اى است كه از پيش بر مبناى نابرابرى بين شركت كنندگان در مبارزه طبقاتى بنا شده است. ...