اینها خبر نیستند، گزارش نیستند، مزه پرانی برای سرگرمی نیستند، پندانه برای عقلانیت نیستند، بمباران فرسایشی برای خورد و خمیر کردن و له کردن هر گونه گرایش به مقاومت در برابر تعرض سرمایه اند.
نه، در اینجا پای حساسیت ویژه ای در میان بود و این خود نحوۀ انتشار از طریق ایران اینترنشنال را هم رقم زد. در اینجا صحبت فراتر از انتخابات ریاست جمهوری بود، فراتر از حجاب اجباری و نظارت استصوابی و حتی نقش ولایت فقیه بود. حتی فراتر از خود جمهوری اسلامی بود. و به همین دلیل نیز نیروی این جنگ باید تمام و کمال بسیج می شد. چه در درون و چه در بیرون نظام، چه در میان حکومت کنندگان و چه در میان براندازان.
در میان انبوه تحولات سیاسی این دوران پرتلاطم، واقعه اعلام تشکیل سوپرلیگ فوتبال اروپا توسط باشگاههای الیت اروپا، شوک بزرگی بود برای همه دوستداران فوتبال. شوکی که به ایجاد موج عظیمی از مخالفت انجامید و سرانجام در کوتاهترین مدت، پروژه را با شکست روبرو کرد.
"سازماندهی، سازماندهی، سازماندهی". این آخرین کلماتی است که از دفترچه یادداشتهای رهبر اعتصاب بزرگ کارگری معدنچیان ماروسیای شیلی در سکانس پایانی فیلم نامه هایی از ماروسیا (بیداد) طنین انداز می شود. سازماندهی کلید تدارک برای انقلاب اجتماعی و چالش اصلی کمونیسم معاصر است و آگاهی به روندهای پایه ای تحول مبارزه طبقاتی پیش شرط حیاتی آن.
از سرمایه دارانه بودن این مناسبات به هیچ وجه نمی توان این نتیجه را گرفت که چین در ایجاد فجایع اجتماعی در کشورهای طرف رابطه اش نقش ایفا کرده است. کسی که چنین ادعائی می کند، باید آن را نشان دهد. در غیر این صورت انتساب چنین نقش فاجعه باری به چین، آن هم در مجادله با جیره خواران امپریالیسم بشر دوست و هنرپرور فرانسه و آمریکا و انگلیس و آلمان، فقط ریختن آب به آسیاب این پروپاگاند چین ستیزانه است.
حمله به این همکاریها فارغ از محتوای فنی یا نیات چین انعکاس صدای منوچین وپمپئو است. چنین رویکردی در این مقطع نه کارشناسانه و فنی است و نه خواهان شفافیت، بلکه موضعی سیاسی است در دایره ای از پیش رسم شده.
از انقلاب اکتبر تا انقلابات رنگی آغاز قرن حاضر، چه چیز انقلابات پایان قرن نوزده و آغاز قرن بیست را از انقلابات بعدی متمایز می کرد؟ چگونه مفهوم انقلاب از امر رهائیبخش طبقه کارگر به ابزاری در دست بورژوازی برای استمرار نظام سرمایه داری تحول یافت؟
این دود موشکهای میدانهای نفتی الباب سوریه است که از میان چپی های برلین و لندن و نیویورک بلند شده است. آنان سوگواران داعشند و النصره و نه بشارت دهندگان رهائی بشر.
آیا طبقه کارگر می تواند به قدرت سیاسی بیندیشد؟ آیا در شرایط کنونی چشم اندازی برای پیدایش زمینه های وقوع انقلاب اجتماعی و تسخیر قدرت سیاسی از سوی طبقه کارگر هست؟ گفتاری در مطلوبیت و ضرورت استراتژی معطوف به انقلاب اجتماعی و برنامه پرولتاریائی
بدبختی اصلی این اپوزیسیون هم در همین است. آنها کسی را در مرکز آرایش سیاسی خود و به عنوان سمبل این ائتلاف یا "اتحاد" قرار داده اند که خود بیان کامل و رسائی از تناقضات است.... او به مثابه شاهزاده وارث سلطنتی است که تمرکز قدرت و مبارزه با واگرائی پیرامونی قلمرو کشوری از اصلی ترین شاخصهای آن را تشکیل می داد.... اما این سمبل باقی مانده از آن نظم سالهاست که وظیفه ای دیگر بر عهده گرفته است و آن هم به فروش رساندن خرده خرده آن میراث است.
