بهمن شفیق

اخبار مبتنی بر طرح اعزام 120 هزار نیروی آمریکائی همزمان با سیگنالهای کاهش تشنج در برابر روسیه می توانند از طرحریزی های هولناکی حکایت کنند. اما برای پیشبرد چنین طرحهای هولناکی اراده سیاسی به مراتب قاطع تر و صف بندی به مراتب گسترده تری از قلدرهای ابلهی مثل بولتون و پمپئو لازم است

انفجار چند کشتی نفتکش در بندر فجیره امارات متحده عربی در نگاه اول ضربه ای سنگین به ائتلاف عربی-اسرائیلی-آمریکائی به نظر میرسد.

 حزب، طبقه و انقلاب اجتماعی

با دستگیری جولین آسانژ، یک شهروند استرالیائی تحت تعقیب دولت عمیق آمریکا در لندن، رشته انبوه مرتبط کننده و مربوط به یک پیکر در حال مرگ به هم متصل شده اند. و اکنون ما می دانیم که دیگر رستاخیزی امکانپذیر نیست. امروز دیگر برای همیشه قطعی شد. آمریکا دیگر وجود ندارد. یا هر چه میخواهد بشود دیگر آن چیزی نیست که می گفتند برایش وجود دارد

این نیز از عجایب روزگار ماست که جمهوری ای که رسما با تنفر از آمریکا مشخص می شود، بر جامعه ای حکم می راند که همه الگوهای ارزشی خویش را از همان آمریکا بر می گیرد. از آرایش و پوشش خانمها تا نظریه های اجتماعی و اقتصادی و از الگوهای هنری تا الگوهای کارکرد دولت. و چنین شد که در سپهر اجتماعی سلبریتی ظهور کرد

به عبارتی، شاهزاده پهلوی اکنون سمبل ائتلافی گسترده از همه نیروهائی است که پدر بزرگ وی برای تشکیل دولت مرکزی مقتدر مقاومت همه آنها را در هم شکسته و بنیانهای دولت مدرن سرمایه داری در ایران را پایه گذاری نموده بود. با به عبارتی دیگر، سمبل کوکاکولا اکنون در خدمت مارکتینگ آبدوغ خیار قرار گرفته است.

 مارکو روبیو، سناتور جمهوریخواه آمریکائی، از صحنه گردانان اصلی کودتای جوانمرگ شدۀ ونزوئلا، اصلیتی کوبائی دارد.

آقایان لطف کنید و توضیح دهید که چرا گرسنگان  ونزوئلا دقیقا از همان دولتی دفاع می کنند که از قرار علت گرسنگی شان هم است؟ چرا آنها به ناجیانی که "قوانین جهانشمول اقتصاد" برایشان می فرستند تف می کنند؟

سیاست رسمی جمهوری اسلامی انفعال در قبال تحولات ونزوئلا است. در برخی رسانه های جمهوری اسلامی آشکارا از این صحبت به میان می آید که سیاست جمهوری اسلامی نباید یکجانبه و متکی به یک دولت باشد. یعنی این که مادورو برود خیلی هم خوب است. 

در روزی که در بیش از 130 شهر دنیا، از لندن و نیویورک تا باکو و کلکته و بنگالور و تهران و تا مسکو و برلین و فرانکفورت، صف اعتراض به تعرض ارتجاع امپریالیستی – ضد کمونیستی به خیابان می آید، آنها به نام دفاع از طبقه کارگر ایران به پشت توده کارگران ونزوئلا، به پشت کوبای سوسیالیستی و به پشت طبقه کارگر جهانی خنجر می زنند.