کردستان

انحلال قوای دمکراتیک سوریه علاوه بر تمام اینها یکبار دیگر شاهدی بود بر این مدعا که سرنوشت مینی­‌دولتها و شبه‌دولتهای مستقل کوچک در نظم سرمایه داری کنونی که بحران انباشت سرمایه آن را به جنگهای خونینی کشانده است، به اراده و میل ارباب وابسته است. ارباب امپریالیستی اگر بخواهد مینی‌دولت شکل می‌گیرد و به ساز ارباب می‌رقصد و اگر نخواهد یا اصلاً شکل نمی‌گیرد و یا حتی پس از شکل گرفتن به اشاره‌ای از صحنه محو خواهد شد. هر چقدر هم در ظاهر "مترقی" به نظر برسد.

عملیات اخیر نیروهای مبارزه با تروریسم که با تجهیزات سنگین و نمایشی هالیوودی به بازداشت ده‌ها تن از مسئولان سیاسی و نمایندگان پارلمان انجامید، مهم‌ترین اقدام عملیاتی علی زیدی پس از ادای سوگند نخست‌وزیری و نخستین رویداد از این دست در عراق پسا صدام خوانده شد. تصمیم مبارزه با مفسدان که با حمایت نسبی همه جریانات و احزاب سیاسی کلید خورده بود، به زودی به کلافی سر در گم بدل گشت؛ تفسیرها از فساد و مفسدین همواره در فضای سیاسی عراق تشنج آمیز بوده است و در فضای سیاسی کنونی در پیوندی مستقیم با سیاست خلع سلاح گروههای مقاومت قرار دارد.

آنچه قاضی محمد و یارانش را به مذاکره و تسلیم در مقابل ارتش مهاجم دولت مرکزی واداشت، بر خلاف روایت ناسیونالیسم کردی تنها شهامت قاضی و یارانش نبود که جهت جلوگیری از خونریزی در کردستان تسلیم را قبول کرده باشند، بلکه فقدان پایگاه اجتماعی توده ای بود که سر آنها را بالای دار برد. حلق آویز ماندن قاضی و یارانش در میان آحاد مردم در میدان اصلی "چهارچراغ" مهاباد، و معلق ماندن جنازه آنان به مدت چند روز بدون هیچ گونه ممانعت توده های مردم دقیقا ناشی از عدم داشتن پایگاه مردمی سران این جمهوری بود.

میدیای کوردایەتی بە یەک دەنگ هاواریان دەکرد؛ "ئەی خەڵکی جیهان، لە کاتێکدا ئێمە ڕامانگەیاندووە کە بێلایەنین بەرامبەر جەنگی ئێستا، ڕژێمی ئێران بە زۆرداری تاوان دەکات بەرامبەر کوردەکانی هەرێم." بەڵام ئەوان بە هیچ شێوەیەک لە ناڵە و گلەییکردن لە پێشێل بوونی ئاگربەست لە لایەن کۆماری ئیسلامییەوە بەرحەق نین. ئەوان لە جەنگی ئێستادا هێزی سێیەم و بێلایەن نین. ئەوان خۆیان خێوەتیان لە ئۆردوگای هەمان لایەن هەڵداوە کە لایەنەکی جەنگە. ئەوان ئەم ڕاستییە ئاشکرایەیان شاردووەتەوە کە جەنگی ئەوان ئێستا بەشێکی جودانەکراوی جەنگی داگیرکەری ئیمپریالیستی-زایۆنیستی دژی ئێرانە.

 اما مرگ غزال یک تفاوت دیگر نیز داشت. بر همگان روشن است که نیروهای بارزانی همانقدر در این جنگ بی طرف هستند که کشورهای عربی حاشیه خلیج. ... مدیای کردایتی یکصدا فریاد می‌زد که؛ "آی مردم دنیا، در حالیکه ما نسبت به جنگ کنونی اعلام بی طرفی کرده‌ایم، رژیم ایران با قلدری در حال انجام جنایت نسبت به کردهای اقلیم است." اما آنها به هیچ وجه در شکوه و شکایت از نقض آتش‌بس توسط جمهوری اسلامی محق نیستند. آنها در جنگ جاری نیروی سوم و بیطرفی نیستند. آنها خود خیمه‌شان را در اردوگاه همان طرفی برپا کرده‌اند که یک طرف جنگ است. آنها این واقعیت بدیهی را پنهان می‌کنند که جنگ آنها اکنون جزء جدائی ناپذیری از جنگ تجاوزگرانه امپریالیستی-صهیونیستی علیه ایران است.

بارزانی‌ها مانع خروج آمریکا از کشور خود می‌شوند. مقام‌های سیاسی آنها مکررا تکرار می‌کنند که «کشور هنوز آبستن گروهک‌های مانند داعش، تروریست مذهبی و جنگ و ویرانی است؛ لذا طبیعتا تنها کسی که تا امروز ما را از چنگال این بربرها در امان نگه داشته سربازان ارتش ایالات‌متحده هستند. پس مخالف خروج آنها از اقلیم کردستان هستیم».

احزاب کرد که در سال های اولیه انقلاب عملی کردن تز حق تعیین سرنوشت را در ضدیت با امپریالیسم فهم می کردند، پس از تثبیت ج.ا و بالا رفتن پرچم استکبارستیزی، بر گسل ج.ا با غرب مانور دادند. دمکرات و کومه له که زمانی به اتکای حمایت توده ای خواهان خودمختاری بودند اکنون می خواهند با حمایت آمریکا، اسرائیل و شیخ های منطقه آرمان خود را عملی کنند. گریلاهای pkk اگر زمانی دوشادوش سازمان آزادی بخش فلسطین در جنوب لبنان علیه اسرائیل می جنگیدند اکنون به یاری هواپیماهای ناتو در روژآوا در صدد اجرای پروژه ی کنفدرالیسم دمکراتیک اند.