حال و بر متن اشتباه اسکالونی بود که تصمیمات دیشامپ نتایج خود را تماماً آشکار کرد. روال بازی کاملاً زیر و رو شد و اکنون این آرژانتین بود که به شدت تحت فشار قرار گرفت. تیمی که تمام مدت با قدرت بازی را کنترل کرده و روال آن را رقم زده بود، می‌توانست در همان پانزده دقیقه پایانی به عنوان بازنده میدان را ترک کند. و این نیز درسی است فراتر از میدان بازی فوتبال. حتی بهترین سازمان ها و احزاب در مبارزه سیاسی و بهترین ارتشها در میدان نبرد در صورت اشتباه فرماندهی می‌توانند ضربات مرگباری دریافت کنند.

آری، هم اصغر قاتل مادر داشت و هم مجید رضا رهنورد. اما حقیقتاً فقط یک پست فطرت می‌تواند پس از دیدن چشمهای غمگین مجید رضا رهنورد در آخرین کلیپهای در دادگاه و سخنانش خطاب به آن الدنگ فراری او را با اصغر قاتل مقایسه کند. فقط یک پست‌فطرت می‌تواند کسی را که در جواب به سؤال این که فکر می‌کنی کدام مجازات متناسب با جرم توست پاسخ می‌دهد «سه بار اعدام» با جنایتکار پلیدی مقایسه کند که تا آخرین لحظات زندگی کثیفش اصرار بر این داشت که آن کودکان و نوجوانانی که من مورد تجاوز قرار دادم و کشتم موجودات بی پدر و مادر و ولگردهای مجهول الهویه بودند.

شعارِ زن زندگی آزادی اعتراضاتِ معیشتی، عصیانِ فرودستان و مطالباتِ صنفی را طرد/ادغام کرد تا پتانسیلش در گفتاری تخلیه شود که علی رغمِ ظواهرش و پروموت شدنِ رسانه ایش، آنقدر کلی گویانه و خنثی است که حتی سخنگویِ دولت نیز از سر دادنِ شعارش ابایی نداشته باشد و رییس کمیسیون مجلس(موسی غضنفرآبادی) هم بگوید ما داریم شعارِ زن زندگی آزادی را در کشور پیاده می کنیم!

چرا ایران کنونی حلقه ضعیفی در تحولات ژئوپلیتیک جهانی است، کارکرد جامعه مدنی و ساختار طبقاتی و آرایش نیروها در ایران در تعیین جایگاه ایران در نظم آتی، محدودیتهای بنیادی انباشت سرمایه و ورود به دورانی از رونق پایدار در نظم جهانی آینده ...

در واقعه حاضر، محسن شکاری نیز یک سرباز در یک طرف یک جنگ بود. سربازی که قربانی شد. اما این تنها قربانی جنگ نبود و نخواهد ماند. تا همین الآن در دو سوی جنگ صدها نفر قربانی شده اند. در دو سوی جنگ و نه فقط در یک سوی آن. تفاوت در این است که اکنون یک سوی جنگ، نظام، دست بالا را گرفته است و در حال تعقیب سربازان لشگر شکست‌خورده سوی دیگر جنگ است.

این تفاوت اصلی دو موج اعتصابی در ایران رنگین کمانی و در انگلستان و در آمریکا بود. به همان اندازه که اعتصاب کوتوله ایران در رسانه‌ها همچون بادکنکی با ابعاد عظیم در مقابل چشم جهانیان قرار می‌گرفت و به مثابه غولی عظیم در نظر ظاهر می شد، به همان اندازه اعتصاب غول آسای کارگران انگلستان و آمریکا در رسانه‌ها به اندازه یک توپ پینگ پنگ هم نشان داده نمی‌شد.

نه، این نظام نمی‌توانست بساط این بلوا را به سرعت جمع کند. باید می گذاشت تا بلواگران خود به دست خود جنبش خویش را به لجن بکشند. نه تصویر درخشان خود نظام، بلکه تصویر آینده تیره مد نظر بلواگران بود که باید به غائله خاتمه می‌داد و این یعنی قرار دادن جامعه در معرض گسست کامل شیرازه های آن. وحشت از این عواقب بود که باید به داد نظام میرسید و نه امید به آینده درخشان خود نظام. حتی اگر این به قیمت جان مأموران دون پایه نظام از دل بسیجی ها و نیروی انتظامی نیز تمام می‌شد که شد.

در نشست سازمان ملل قرار نبود سابقه مبارزاتی افراد را به جهانیان معرفی کنند. آنجا قرار بود چهره زنانه «انقلاب 1401» را به جهانیان بشناسانند و خانم بنیادی به این دلیل بسیار ساده و قابل فهم انتخاب شد. نه شما و نه هیچکدام از آن فعالان استخوان خورد کرده جنبش زنان شایستگی حضور در این عرصه را ندارید. این پیامی است که دارند به شما می دهند. جمهوری اسلامی را مسئول معرفی می‌کنید که این بیوفائی دوستان و متحدان تاکنونی را لاپوشانی کنید؟

کدوم زن کدوم زندگی کدوم آزادی؟ این شعار شکم سیرهاست، شعار اوناییه که ‏دائم توی این پاساژها ولوند یک عده دختر و پسر جوان بی آینده و بیکار هم گول اینا رو می خورندمگه اونایی که این شعار رو به این جوانها یاد دادند شکم ‏بچه های ما را سیر می کنند؟

جهان در تلاطم است و ایران در هرج و مرج فرو می رود. ریشه های این تلاطم در کجاست؟ چرا نبرد اوکراین در حال تبدیل شدن به تهدیدی بلاواسطه برای جهان است؟ چرا بریتانیای کبیر سابق در یک سال سه نخست وزیر عوض می کند؟ چرا وحدت جهان غرب وحدتی شکننده و تضادهای درونی آن تضادهائی انفجاری اند؟ و چرا در چنین مقطعی ایران در هرج و مرج فرو می رود؟ مؤلفه های تجدید آرایش بورژوازی کدامند و کمونیسم چگونه می تواند در این چالش قد بر افرازد؟