توضیح سایت امید: یادداشت زیر کامنت یکی از کاربران سایت ذیل مقاله ایدئولوژی و قدرت در دولت کوباست. عنوان نوشته از ماست.
*******************
آن رویکردهائی که تحلیلگران فوکوئیست، «مارکسیست»های سنتی، لیبرالها و راستهای افراطی، همه از بررسی آن پرهیز میکنند و آنرا در مجموعۀ تحلیل خود دخیل نمیکنند، اینست که یک کارگر کوبائی از یک «شهروند» پیشرفتهترین کشورهای سرمایهداری (بهعنوان مثال اسکاندیناوی) بسی شادتر، سرزندهتر، خوشبختتر و سلامتتر زندگی میکند؛ اینست که خدمات اجتماعی، پزشکی، قانونی و غیره که به آقای کاسترو داده میشود، دقیقاً معادل همان خدماتی است که در شرایط مشابه به یک کشاورز نیشکر داده میشود؛ و اینست که «اعتماد عمومی» به راهکارهای دولت در کوبا بیشتر به یک معجزه میماند تا یک «قدرت نرم» و از این قبیل تعاریف.
اینکه این آقایان نمیتوانند بفهمند اینست که چگونه یک حکومت «تک حزبی» میتواند تا این اندازه مورد علاقه، احترام و اعتماد شهروندان خود باشد و چگونه میتواند در تصمیمگیریهای اجتماعی یکی از دموکراتترین دولتهای جهان بهشمار رود. چرا؟ زیرا این آقایان «دموکراسی» را از پنجرۀ تنگ خیمهشب بازیهای پارلمانی میبینند و باور نمیکنند دموکراسی حقیقی، بهمعنی تصمیمگیری جمعی دربارۀ مسائل کشور، میتواند بهخوبی (و حتی بهتر) بدون وجود این خیمهشببازیها نیز ادامه یابد. هرچند که کوبا را نمیتوان معادل یک جامعۀ ایدهآل سوسیالیستی مفروض داشت، اما بههیجوجه نمیتوان بر روی معجزات اجتماعی که هرروز در کوبا در حال وقوع است، چشم بست.
یکی از این معجزات، بیتردید وضعیت پزشکی و خدمات درمانی در کوبا است که یک کشور صدمهدیده از فروپاشی شوروی و دارای رشد اقتصادی نهچندان دلپذیر را مبدل به یکی از قطبهای دانش پزشکی جهان کرده است. سیستم پزشکی ویژهای که در آن سرطان با استفاده از سم عقرب و ایدز با استفاده از ترکیب خون حیوانات معالجه میشود و جراحانش بالاترین آمار پیوند موفقیتآمیز اعضای داخلی بدن را دارند. (79 درصد موفقیت در کوبا، در مقایسه با 61 درصد موفقیت در سوئد، 58 درصد موفقیت در سوئیس و 42 درصد موفقیت در ایالات متحده) و بالاترین آمار پزشکان خارج از مرز را دارا است (12 درصد در کوبا، 7 درصد در ایالات متحده و تنها 3 درصد در سوئیس) یعنی همان سیستم پزشکی که در سردر هر بیمارستانش عکس چهگوارا بهعنوان خاری به چشم بازار آزاد آمریکائی، خودنمائی میکند!
بدیهی است که چپ ایران نباید پیرو کورکورانه چهگوارا باشد، اما تخطئه کردن یادگار انقلابی او با عناوینی چون «سرمایهداری دولتی» و «استالینیسم» فقط پیروی از خطوط راست افراطی نیست، بلکه با یدک کشیدن نام «چپ»، عملی است که از اینکار نیز بدتر است. در کشوری که زندانی عقیدتی در آن وجود ندارد چگونه «استالینیسم» میتواند حاکم باشد؟
مشکل اینها اینست که در کوبا همۀ کارهای خوب دنیا، از برابری حقوق زن و مرد گرفته تا حمایت از جنگلها و گونههای حیوانات، اسمشان سوسیالیسم است. مشکل اینها اینست که دولت کوبا میگوید جلوگیری از آلودگی نفتی و رادیواکتیو آبهای اقیانوس اسمش سوسیالیسم است، و اینکه خدمات پزشکی رایگان و آموزش رایگان تا سطح دانشگاه برای هر کوبائی اسمش سوسیالیسم است. و اینکه هیچکس برای گرسنه نماندن مجبور به گدائی نباشد، اسمش سوسیالیسم است.
در کوبا اگر دست پیرزنی را بگیری و از خیابان رد کنی، یا اگر برای همسایه مریضت گل ببری، یا به کودکی خواندن و نوشتن بیاموزی، یا یک کلیهات را به یک بیمار کلیوی اهداء کنی، یا آشغالهای خیابان را داوطلبانه تمیز کنی، بهتو میگویند: «آفرین، تو واقعاً یک سوسیالیست هستی!»
این چیزی است که دنیای امروز (و «چپ» ایران) نمیتواند تحمل کند.
حمید
- Add to Phrasebook
- No word lists for Persian -> German...
- Create a new word list...
- Copy