به این تصاویر نگاه کنید. از نمایشگاه مد مت در نیویورک هستند. همان شهر برجهای دوقلوی یازده سپتامبر. همان شهری که به نقطه آغاز رنج بیست ساله مردم عراق و افغانستان تبدیل شد:
اینها فقط گوشه هائی از نمایش مهوعی اند که تنها یک ماه پس از تصاویر زجرآور فرودگاه کابل بر آنتن فرستنده ها مخابره شده اند. و هر دو این تصاویر را "تمدنی" واحد تولید کرد. "تمدنی" که نکبت موجودیتش به سان ویروسی مزمن تمام اندامها و جوارح بشریت را در تمام جهان آلوده است و منشأ درد و رنج هایی بیشمار است. "تمدنی" که بیشترین مسئولیت را در مرگ روزانه 20 هزار کودک در جهان ناشی از گرسنگی دارد. "تمدنی" که در هفت دهه اخیر میلیونها تن بمب بر ویتنام، لائوس، کامبوج، عراق، افغانستان، لیبی، یوگسلاوی و دهها کشور دیگر جهان فرو ریخت و دهها میلیون انسان را در جنایتکارانه ترین جنگها به کام مرگ و بیماری و نقص عضو و ناقص الخلقگی کشید. شاید بتوان با تسامح بیش از حد تصور گفت که این "تمدن" تمدن نیست، بربریتی است بزک شده. با تسامح، برای این که هیچ بربریتی در طول تاریخ اینچنین ضد بشری نبوده. حقیقت این است که برای این خوی دریده و وقیح و سنگدل هیچ توصیفی کافی نیست.
تصور نکنید که این نمایش فقط مختص به توده بی سر و پای لمپن بورژواها است. به هیچ وجه. به محل نمایش دقت کنید. شهر آن نیویورک است و نه لس آنجلس. شهری است که سمبل انتلکتوآلیسم آمریکائی نیز هست. و از این هم بیشتر، به نام آن دقت کنید. مت MET مخفف Metropolitan Art Museum است. این مدیسون اسکوئر گاردن، محل برگزاری نمایشهای کشتی کچ و بوکس نیست. این موزه هنری متروپولیتن است. کعبه هنرمندان روشنفکر نه فقط آمریکا، بلکه تمام غرب. این بالماسکه در آن کعبه برگزار شد. این حج مؤمنین به دمکراسی غربی بود. و اگر تردیدی در این بود که این مضحکه فقط مختص پورن استارهائی از قبیل شارون استون و کیم کارداشیان است، الیت روشنگر معروف به Woke با فرستادن شاخص ترین سلبریتی پراگرسیو Progressive خود، اوکازیو کورتز شجاع، به این میدان کارزار هم گواهی کیفیت مراسم را بدان اعطا نمود و هم به جهان اعلام کرد که آمریکا بر یک شکاف دیگر نیز غلبه کرده است: لمپن بورژوازی همان است که روشنفکرش، که سیاستمدارش و متفکرش و ژورنالیستش.
حقیقتا نمی توان به طبقه کارگر آمریکا غبطه خورد. آیا این طبقه هیچگاه قادر خواهد بود که خود را از زیر بار آوار این وقاحت و دریدگی و تفرعن و تکبری که روح جامعه آمریکا را سراسر تسخیر کرده است بیرون کشیده و کمر همت به نجات خود و جامعه ببندد؟ چه وظیفه دشواری. برای لایروبی این طویله اوژیاس چیزی بیش از توان انسانی لازم است. فقط قدرت و مکر و اراده الهی خدایی به سان هرکول قادر بدان خواهد بود. آیا طبقه کارگر آمریکا هیچگاه قادر خواهد شد به این مرتبت خدائی دست یابد؟ شاید. اما برای این کار باید از روی جنازه سلبریت سوسیالیستهائی نیز رد شود که انگل وار در همان لجن غوطه می خورند و خاک به چشم کارگران می پاشند.
24 شهریور 1400
15 سپتامبر 2021