کنفرانسها

پیروزی و شکست در جنگ همه‌جانبه جاری برای اکثریت توده‌های مردم کارکن و زحمتکش یا به معنای باز شدن دریچه‌های سعادت برای نسلهای آینده است و یا به معنای درغلطیدن به ورطه هولناکی از فلاکت و فقر و فاقه و فاجعه. توده مردم کار و زحمت نمی‌توانند و نباید در این نبرد تاریخی و دورانساز شکست بخورند. آنها باید پیروز شوند. اساسی‌ترین مانع بر سر این راه اما ساختار صلب و سرکوبگر نظام است که طی دهه‌های متوالی شکل گرفته است. در این ساختار تمام ارگانهای حاکمیت، از دستگاههای اداری تا اجرائی، از مجامع حقوقی تا قانونگذاری و از مؤسسات فرهنگی تا رسانه‌ای و سرانجام تا نهادهای اقتصادی، تماماً و بدون استثناء به گونه‌ای حدادی شده‌اند که نمایندگان طبقات محروم جامعه فاقد حتی کمترین نقشی در آن بوده و در مقابل تمام این دستگاه عریض و طویل در خدمت طبقه مسلط اقتصادی، طبقه سرمایه‌دار، قرار گرفته است. حتی در خود طبقه حاکمه نیز این منافع کلان سرمایه‌داران است حرف آخر را می‌زند.

سیر انکشاف تضادهای درون نظام سرمایه‌داری سرانجام یک بار دیگر این امکان را فراهم آورده است که کمونیسمی مبارزه‌جو در یک ائتلاف طبقاتی نوین از کارگران و زحمتکشانی که تاریخ قرن بیستم آنها را در دو اردوی متخاصم در مقابل یکدیگر قرار داده بود، سر بلند کند. همانطور که کمونیسم فرانسوی باید ظرفیت نهفته در جنبش جلیقه زردها را به رسمیت می‌شناخت تا بتواند به مصاف چالشهای نوین برود، به همان ترتیب کمونیسم در ایران و خاورمیانه باید این ظرفیت معترض به نابرابری و تجاوز امپریالیستی-صهیونیستی را به رسمیت شناخته و همه تلاش خود را برای فائق آمدن بر شکاف تاریخی بین توده‌های محروم بکار بگیرد. کارگر و زحمتکش جوان مذهبی و طرفدار نظام امروز را نباید به دلیل آنتی‌کمونیسم و جنایت نیم قرن پیش جمهوری اسلامی نسبت به کارگران و کمونیستها طرد و با او خصومت ورزید. امر کمونیسم مقدمتا اتحاد طبقاتی زحمتکشان است نه تعلق ایدئولوژیک آنان. انکشاف تضادهای عینی پس از طوفان الاقصی و پس از جنگ تجاوزگرانه امپریالیستی-صهیونیستی اکنون این امکان را بیش از هر زمان دیگر فراهم کرده است که کارگران و زحمتکشانی که در دوران پیشین در جنبشهایی متخاصم در برابر یکدیگر به صف‌آرایی پرداخته بودند امروز دوش به دوش هم در نبردی مشترک علیه حاکمیت سرمایه به میدان بیایند.

در پاسخ به ضرورتهای عاجل مبارزه طبقاتی و شرایط حساس حاکم بر تحولات کشور و منطقه و خطر روزافزون درغلتیدن جامعه به سوی یک فاجعه، سازمان تدارک کمونیستی برگزاری کنفرانسی فوق‌العاده را در دستور کار خود قرار داد. کنفرانس در روزهای اخیر علاوه بر اعضای با حضور مهمانانی در نشستهای سیاسی کنفرانس برگزار شد و با پخش سرود انترناسیونال کار خود را آغاز کرد.

در ایران نیز وخامت وضعیت مسکن به گونه ای است که اگر یک کارگر درآمد ماهیانه اش را بدون کم و کاست پس انداز کند- با فرض ثابت ماندن قیمت ها- یک تا یک و نیم قرن طول می کشد تا خانه دار شود. حتی اگر همانند ۵۳ کارگر معدن طبس زیر آوار دفن شود اعضای خانواده اش به لطف و مرحمت دولت دست و دل باز ج.ا باز هم باید نصف قیمت مسکن را در قالب اقساط بپردازند تا بتوانند سقفی بالای سر خود داشته باشند. از همه این ها که بگذریم حدود ۲۵ میلیون نفر از جمعیت کشور حاشیه نشین اند.

ما شاهد سیل عظیم مهاجرت افغانها به ایران در دولت سیزدهم بودیم و موج افغان هراسی جدید نیز در ادامه همان سیاست مرزهای باز در دولت سیزدهم واقع شد. باید در نظر گرفت که بیش از 8000 کارخانه و شهرک صنعتی در دولت سیزدهم احیا شدند. تامین نیروی کار آنها یکی از مولفه های مهمی بود که به نقش دولت در ادامه کار این شهرکهای صنعتی وابسته بود. این شرکتهای صنعتی به نگهبان، آشپز، نیروی خدماتی و ماهر صنعتی نیاز داشت. با این توضیحات باز شدن مرزهای کشور به روی نیروی کار مهاجر افغانی یکی از ضروریات بود. و چه فرصتی برای بورژوازی هار ایران بهتر از این که در شرایط ملتهب و فقر و بیکاری بوجود آمده در افغانستان بعد طالبان، در جذب کارگران ارزان مهاجر افغان عمل نماید.

از بین این صد هزار نفر ‌ ۸۳/۶ درصد زیر بیست میلیون تومان و پنج درصد هم زیر هشت میلیون تومان حقوق می‌گیرند. در نظر سنجی ایلنا فقط ۷/۸ درصد از شرکت کنندگان پاسخ مثبت به این سؤال دادند که دستمزد پوشش کامل کفاف زندگی آنها را می دهد این یعنی این که بیش از ۹۲ درصد از شرکت کنندگان دستمزدشان کفاف زندگیشان را نمی‌دهد. داشتن شغل دوم و سوم و وام و قرض و همسر شاغل و قناعت کردن و اضافه کاری، روش هایی بوده که شرکت کنندگان برای تامین هزینه های کامل زندگی برشمردند. حالا این آمار رو اگه بخوایم برای همان صد هزار نفر مد نظر قرار بدیم آمار وحشتناکی از دستمزد در کارگاه های صنعتی به دست می آید.

مروری بر سیر تاریخی تکوین تدارک کمونیستی و آنچه ما را متمایز می‌کند، تصویری لحظه ای از جهان کنونی و موقعیت کمونیسم معاصر، تدارک کمونیستی در کدام نقطه قرار گرفته است و چه تغییراتی در رویکرد آن به وجود آمده است؟ چرا باید رابطه تدارک با جنبش کارگری باز تعریف می شد؟ کدام مؤلفه ها در سیاست خاورمیانه ای تدارک کمونیستی تغییر یافته اند یا به طور مشخص ارزیابی مجدد از نبرد فلسطین، نقش حماس و رابطه سازمانهای کمونیستی با جریانات مذهبی درون جبهه نبرد علیه صهیونیسم، آرایش سازمانی و محورهای برنامه ای کمونیسم معاصر

"سازمان تدارک کمونیستی" (از این پس: تدارک کمونیستی) تجمع داوطلبانه ای از فعالین کمونیست است که با هدف مبارزه برای تدارک امر انقلاب اجتماعی، سرنگونی دولت سرمایه داری و برقراری نظم نوین سوسیالیستی مبارزه می کند.

هدف این مبارزه ایجاد جمهوری سوسیالیستی ایران به عنوان نخستین گام در راه تحقق انقلاب اجتماعی در کل کشورهای خاورمیانه و با هدف ایجاد جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی خاورمیانه می باشد.

حقیقتا هیچ و مطلقا هیچ انسان شریفی نمی‌تواند امروز در این نبرد تاریخی-جهانی قاطعانه در یک سوی آن، در کنار رزمندگان فلسطینی و لبنانی، مستقل از تعلق آنان به این یا آن جریان، قرار نگیرد همچنان که هیچ فاشیست لمپنی تا به امروز تردیدی در حمایت از آن جرثومه متعفن صهیونیستی به خود راه نداده است. ... کنفرانس سوم سازمان تدارک کمونیستی اعلام می کند که مادام که سلاح رزمندگان جریانات اسلامی صفوف فاشیسم صهیونیستی را نشانه رفته است و مادام که لوله این سلاح به سمت کمونیستها نشانه نرفته است، از کوچکترین حمایتی از آنان نباید دریغ نمود.

مبارزه با نفوذ جریانات پرو امپریالیستی در درون جنبش کارگری و تلاش برای بیرون راندن آنان از این جنبش یک رکن اساسی دخالتگری کمونیستی در مبارزات روزمره کارگران را شکل می‌دهد. بویژه در شرایط کنونی و با عطف به فاجعه انسانی غزه، هر گونه فعالیت در درون جنبش کارگری از سوی هر گروه و دسته ای در جهت تضعیف همبستگی با خلق تحت ستم فلسطین باید همیاری و همدستی با کثیف ترین نوع فاشیسم دوران معاصر، فاشیسم صهیونیستی، تلقی گردد. کمونیستها موظفند چنین فعالان و رهبرانی در جنبش کارگری را شناسائی و آنان را به کارگران معرفی کنند و مانع از شرکت کارگران در هر نوع تحرکی شوند که از سوی این پادوهای صهیونیسم در جنبش کارگری سازمان داده می شوند.