بهمن شفیق

اعتصاب کارگران نیشکرهفت تپه فعلا موفق شد به خواست فوری پرداخت حقوق معوقه دست یابد. مهم نیست که پول پرداخت حقوق معوقه از کجا آمده است. مهم این است که این پول فعلا پرداخت شده تا غائله را کمی بخوابانند. معلوم شد که همانهایی که از کمبود پول و بودجه چس ناله می کنند، وقتش که شد پول به اندازه کافی دارند. مهم?تر از آن این است که چرا این اعتصاب تا به امروز به همین حد از موفقیت دست یافته است؟ قطعا دلایل بسیاری در کسب این موفقیت نقش داشته اند.

 

هنگامی که کارگران شرکت واحد در شبانگاه هشت بهمن 84 در دپوهای دهگانه تهران اعتصاب فردای خود را سازماندهی میکردند، هیچ تصوری از یورش بربرانه ای نداشتند که ساعاتی بعد بر آنها رفت. رادیوها و رسانه های دولتی البته در تمام روز هفت بهمن مشغول آماده سازی زمینه های این یورش بودند. اما مگر نه این که قالیباف، با حکم رهبر درجیب، وعده داده بود که همه مشکلات را حل می کند؟ مگر نه این که "مسئولان" و "نمایندگان محترم مجلس" بیش از یک بار تفاهم خود را با کارگران اعتصابی شرکت واحد اعلام کرده بودند؟

درباره چرایی کنفرانس فوق‌العاده تدارک کمونیستی و اسناد مصوب آن، پیوستگی درونی برنامه انتقالی کمونیستها و ائتلافهای نوین طبقاتی، مختصات لحظه تاریخی کنونی یا چرا دوران تکامل آرام جوامع به پایان رسیده است؟ از عقب نشینی آمریکا به خط دوم تا شورش در اروپا و از یورش راست ارتجاعی در آمریکای لاتین تا ناهمزمانی غریب طبقه حاکمه در ایران.

گفتارهای زیر بخشی از سمینار ناتمامی هستند که در فروردین سال ۱۳۸۸ در زمینه بررسی نظریه مارکسیستی بحران ارائه شدند. قسمت اول گفتارها در ۲۲ فروردین و قسمت دوم آن در ۲۹ فروردین ارائه شدند. ارائه این بحث پاسخی بود به بحران اقتصادی جهانی سالهای ۲۰۰۸-۲۰۰۹ که در واقع از سال ۲۰۰۷ با بحران مسکن در آمریکا آغاز شده و به یک بحران مالی جهانی تبدیل شده بود. این مقطعی بود که علاوه بر برشی که در کل تحول سرمایه‌داری ایجاد کرد، در نظریه و عمل ما نیز به تغییراتی تعیین کننده انجامید. از این مقطع به بعد بود که از یک سو نقد ما به لیبرالیسم هر چه بیشتر تعمیق شد و از سوی دیگر گرایش رو به تزاید به نظامیگری و ارتجاع سیاسی را، مستقل از این که فراکسیونهای چپ یا راست سرمایه در قدرت قرار داشته باشند، به عنوان گرایش اصلی سرمایه‌داری معاصر تشخیص دادیم.

کدام تحولات به صدور بیانیه سازمان تدارک کمونیستی خطاب «به کارگران، مردم سلحشور خیابان و عدالت‌خواهان - همه قدرت به خیابان» منجر شد. آیا این شعار فراخوان یک انقلاب اجتماعی است؟ کدام نیروی اجتماعی پیشران این شعار است؟ آیا سازمان تدارک کمونیستی از آمادگی لازم برای تحقق چنین هدفی برخوردار است؟ و سرانجام: چه باید کرد؟

نگاهی به مباحثه پیرامون نامه سرگشاده به آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای و آنچه از چشم منتقدین دور می‌ماند؛ استراتژی انقلابی و تغییر کیفی از چشم‌اندازی انتزاعی تا مسیری مشخص؛ استراتژی نوین و جابجایی عمیق در ترکیب و آرایش طبقاتی و ایدئولوژیک ایران و جهان

تردیدی نداشته باشید که هر لحظه سلطه این دستگاه اداری، قانونگذاری، قضائی کنونی بر جامعه به مثابه لحظه‌ای از یک فرایند زوال و انهدام عمل خواهد کرد. دغدغه جریان مسلط بر نظام جمهوری اسلامی نه تأمین منافع درازمدت اکثریت محرومان جامعه بلکه تبدیل ایران به یکی از اقمار امپراطوری در حال زوال امپریالیستی غرب به سرکردگی آمریکا است. این ماشین بزرگ سرکوب و استثمار نه تنها بازتاب اراده خیابان نیست، بلکه شمشیر داموکلسی است که بر فرق خیابان به اهتزاز درآمده است و هر لحظه می‌تواند بر این مقاومت حماسی توده‌های مردم فرود آید. بیهوده نیست که خطرناکترین و منحط ترین جریانهای ضد اجتماعی، انواع لمپن‌سلبریتی ها و فاشیستهای سلطنت طلب و باندهای تروریستی مزدور موساد و سیا رفته‌رفته احساس امنیت بیشتری نموده و علیه خیابان وارد عمل می‌شوند.

برخلاف مهاجرایرلندی و ایتالیائی و افغانستانی و ترکی که همراه با خانواده و برای تأمین یک زندگی عاری از فقر دست به مهاجرت می‌زد، خصلت نمای نسل مهاجرین امروزی فقدان همبستگی با خانواده‌ای که پشت سر می‌گذارد و با مردم محله و کوچه و خیابان زادگاه خود است. همین هم هست که مهاجر را به همین سادگی می تواند به ابزار بازی قدرتهای حاکم تبدیل کند. تا حد تبدیل به مزدور. از دل مهاجرین امروزی ممکن است سرباز ناتو دربیاید، ساکو و وانزتی اما از دل این مهاجرین در نمی‌آید. اعتصاب‌شکن حتما، سازمانده اعتصابات کارگری اما هرگز.

جمهوری اسلامی به شکل تاکنونی‌اش دیگر نمی‌تواند ادامه داشته باشد. وضع موجود تغییر خواهد کرد و گذاری به وضعیتی نوین صورت خواهد گرفت. پرسش در وقوع یا عدم وقوع چنین گذاری نیست. پرسش در این است که چگونه گذاری صورت خواهد گرفت.

نگاهی به دو رویکرد اصلی در باب جنگ و ارزیابی از نتایج آن، نقش اسرائیل در جنگ و تمایز بین اهداف واقعی و اهداف اعلام شده آمریکا در جنگ، هدف نهایی طبقه حاکم در ایران برای قرار گرفتن در منظومه اقمار آمریکا و نتایج دیرپای آن برای ژئوپلیتیک منطقه‌ای و جهانی، نقش خیابان در تحول جاری