بهمن شفیق

در کلان رسانه‌های غربی معرکه ای است تماشائی. پوتین، پوتین، پوتین. همه جا پوتین، این شیطان بزرگ، این پدرخوانده مافیای روس، این تجاوزگر به ملتهای ضعیف و بیگناه، این دیکتاتور قسی‌القلب و در عین حال این ترسو و بزدلی که از ترس ناوالنی شیردل را به سیاهچال انداخته است. حالا هم با 100 هزار سرباز پشت مرز اوکراین در انتظار فرا رسیدن هوای مناسب است تا بتواند به محض آغاز فصل یخبندان و سفت شدن زمین تانکهای خود را روانه کی یف کند.

آرمسترانگ دیگر برای بنیاد فرهنگ استراتژیک نمی نویسد. جرأت و توان وارد شدن به یک نبرد نابرابر با دولت کانادا را ندارد. همچنان که بسیاری از مؤلفان دیگر آمریکائی برای راشیا تودی و سایتهای مشابه نمی نویسند. و صادق زیباکلام همچنان بر صحنه ویس آو آمریکا و ایران اینترنشنال و منوتو می درخشد. بدون هیچ هراسی.

و این تحقیر دامن امام حسین را هم می گیرد. او نیز به عنوان چهره ای ظاهر می‌شود که گویا در اثر سخاوتمندی خلیفه در بخشیدن یا آزاد کردن یک کنیز قادر به ازدواج با شهربانو شده است. تضاد عمیق و آشکار این تصویر با تصویر امام سلحشور عاشورا به هیچ وجه قابل پنهان کردن نیست. دقیقا به همین دلیل هم هست که اکثر "علما" از قضا در این واقعه تشکیک نموده و اصل ازدواجی را که در اذهان توده عامه مردم به عنوان شاهدی از انطباق شیعه با ایرانیان همیشه طرح بوده، امروز زیر سؤال می برند

چرا تکرار صف بندی ها و مباحث جنگ سوریه و کودتای اوکراین کافی نیست؟ چگونه ناکارآمدی کلیشه های تحلیلی تاکنونی آشکار می شود؟ کدام نیروهای اجتماعی درونی و کدام نیروهای برونی تحولات قزاقستان را رقم زدند؟  تأثیر تحولات بر بلوک بندی های اوراسیا و ترانس آتلانتیک چه خواهد بود؟ چپ در کجا ایستاده است؟

مبارزه درون طبقاتی بورژوازی، ایران از شیزوفرنی تا سادو مازوخیسم و از بلاهتهای اجتناب ناپذیر پوزیسیون و اپوزیسیون

آیا یک انقلاب رنگی در قزاقستان سازمان یافته است؟ یا جنبشی دمکراتیک در جریان است؟ وقایع و کلیشه هائی که دیگر پاسخگو نیستند.

از شیفتگی به غرب تا نگاه به شرق، گفتاری در باب موج در حال عروج تحول در فلسفۀ تاریخ، هنر، سیاست و ایدئولوژی در طبقه حاکم و جابجائی آرایش قوا در پوزیسیون و اپوزیسیون

با خبر شدم رفیق دیرینه ما ایرج فرجاد درگذشت.

گوهر عشقی محصول و تجسم انسانی گسترش و تکوین همین تضادهای تراژدی ستار بهشتی است که اکنون دیگر به یک تراژدی مضحک و به همین دلیل غم انگیز تبدیل شده است. همانقدر که حضور ستار در میان آن بلاگ نویسهای طبقه متوسطی وصله ای بود ناچسب، اکنون حضور گوهر عشقی در کنار شارلاتانهای هفت خطی از قبیل نرگس محمدی و محمد نوریزاد و ریاست وی بر بنیادی به نام ستار بهشتی وصله ای است به مراتب بیشتر ناچسب.

از نظر واعظ، آمریکا صاحبخانه است و ایران مستأجر. آن هم در موضوعی مربوط به درون ایران یعنی در مسئله هسته ای. با این تصویر همه چیز روشن می شود. چیزی برای پنهان کردن باقی نمی ماند. یک طرف جدال درون طبقه حاکمه در ایران خواستار سپردن قیمومیت خود و کشور به دست صاحبخانه است. کدخدائی که رئیس جمهور پیشین کشور عنوان کرده بود اکنون تبدیل به صاحبخانه شده است.