یادداشتها

مروری گذرا بر اقدامات احزاب مسلح اپوزیسیون کردی در همین چند ماهه­‌ی اخیر، حقیقتی را برملا خواهد نمود که اتفاقا در وابستگی کامل با پرسش مطرح شده قرار دارد. از تشکیل ائتلاف پنجگانه بین احزاب کومله، دمکرات، پژاک، پاک و خبات در کنار تمام اختلافات بنیادین که با هم داشتند و دارند برای بازی در جناح امپریالیسم-صهیونیسم و در مقابل ایران، تا ناتوانی در برآوردن خواسته‌های آمریکا و متحدانش و ناکامی بعد آن، تا شکل‌گیری دور جدیدی از اقدامات تروریستی و خشونت‌آمیز در شهرها و روستاهای کردستان و حتی در مواردی گرفتن باج و اخاذی از اهالی یک روستا همگی در بستری از سرخوردگی این احزاب بوقوع پیوست و از سر ضعف این نیروها در عدم توانایی بسیج عمومی جامعه واقع گردید.

وفاقیون و رسانه‌هایشان گفته بودند «حوثی‌ها پراکسی ایران‌اند و ایران باید کنترلشان کند.» یعنی از یک طرف پیمان مکه را «ضدایرانی» می‌خواندند، از طرف دیگر وقتی حوثی‌ها پیمان را به سخره گرفتند، مسئولیتش را گردن ایران انداختند. آن‌ها نه به دنبال پاسخی راهبردی، بلکه به دنبال ابزاری برای به تسلیم کشاندن ایران بوده و پیمان مکه را به عنوان یک ابزار تبلیغاتی برای تضعیف اراده ملی به کار گرفتند.

تقاضای قاطعیت بیشتر برای برخورد با الیگارش‌ها از سوی راغفر در خلاء صورت نمی‌گیرد. فضای ‏این روزهای جامعه و خیابان، به خصوص در میان منتقدین جریانات تسلیم‌طلبِ اصولگرا و اصلاح طلب، زمینه‌های اجتماعی ‏مطالبه‌ی جدی‌تر این گرایش مشخص را فراهم کرده است. اما مسئله این است که این گرایش حتی در رادیکال‌ترین انتقاداتش و در ‏همین برنامه اخیر جدال هم تاکنون نتوانسته از چارچوبه‌های محدود نظری و طبقاتی خود فراتر رود و بر تفکری غلبه کند که طی ‏چند دهه اخیر در ایران و جهان راه را برای فقر و فلاکت و جنگ و تجاوز و فردگرایی و تسلیم و ناامنی هموار کرده است.‏

ده‌ها سال سیاست جذب نخبگان از چین (و سراسر جهان) یا همان "فرار مغزها" ، با این باور مقدس دنبال شد که آنان نه تنها قدرت آمریکا و "جهان آزاد" را می‌سازند، بلکه میهن‌پرستان واقعی ایالات متحده خواهند شد. و هر نابغه‌ی جوان جذب‌شده‌ای یک موفقیت و دستاورد ارزشمند برای آمریکا محسوب می‌شد. اما اکنون تصویر به شدت تغییر کرده است.

برخلاف مهاجرایرلندی و ایتالیائی و افغانستانی و ترکی که همراه با خانواده و برای تأمین یک زندگی عاری از فقر دست به مهاجرت می‌زد، خصلت نمای نسل مهاجرین امروزی فقدان همبستگی با خانواده‌ای که پشت سر می‌گذارد و با مردم محله و کوچه و خیابان زادگاه خود است. همین هم هست که مهاجر را به همین سادگی می تواند به ابزار بازی قدرتهای حاکم تبدیل کند. تا حد تبدیل به مزدور. از دل مهاجرین امروزی ممکن است سرباز ناتو دربیاید، ساکو و وانزتی اما از دل این مهاجرین در نمی‌آید. اعتصاب‌شکن حتما، سازمانده اعتصابات کارگری اما هرگز.

دولت سوار بر انقلاب ۵۷ در طی این چند دهه با سیاست‌گذاری‌های ضد کارگری و با هجوم به سفره و معیشت طبقه کارگر ثابت کرده هدفی جز خدمت به طبقه سرمایه‌دار ایران و پیشبرد نظم اقتصاد غربی نداشته و برای استوار کردن این هدف از هیچ کاری فروگذاری نکرده است. نمونه‌های شهر بابک‌، خاتون‌آباد‌‌‌‌، اسلامشهر‌، وقایع سالهای ۹۶ و ۹۸، همگی بیانگر یک چیز است: که این دولت بورژواها هدفی جز استثمار و چپاول طبقه کارگر در راستای ثروت اندوزی و انباشت ثروت توسط طبقه سرمایه‌دار نداشته است.

 خاویر میلی، رئیس جمهور صهیونیست لیبرتارین آرژانتین، الگوی خانواده مقدس غنی نژاد و صادق الحسینی لیبرال و البته رائفی پور ضد یهود، در همان ابتدا که بر سر کار آمد، اظهار کرد:"مردم باید هرچقدر که می‌خواهند کار کنند، دولت نباید مردم را مجبور به بازنشستگی کند یا سیستم‌های بازنشستگی دولتی را تأمین مالی کند، پس انداز خصوصی بهتر از مستمری‌های دولتی است، بازنشستگی مردم را تنبل و تن‌پرور بار می‌آورد". حقیقتا چنین تزهایی خیلی وقت است در ایران عملی شده است؛ وخامت اوضاع معیشتی به حدی است که کارگران و کارمندان از خداخواسته قراردادشان را تمدید می‌کنند و اگر چنین بختی نصیبشان نشود، به رانندگی و نگهبانی و ... روی می‌آورند.

برده‌ی خشنود کسی نیست که از وضعیت خود بی‌خبر باشد، بلکه کسی است که افق دیدش از زنجیرهایش فراتر نمی‌رود. او به جای تلاش برای گسستن بندها، تمام هم‌وغم خود را صرف این می‌کند که ارباب او را «آدم حساب کند»، نوازشش کند و تکه نانی پیش پایش بیندازد تا او این جیره و مواجب را به حساب «به‌رسمیت شناخته شدن» و «پیروزی دیپلماتیک» بگذارد.

برای بخشی از مردم در خیابان که مخالف اصل مذاکرات هستند طبیعی است که پیشنهاد تبدیل پلاکاردهای معترضانِ به مذاکرات، به ابزار چانه زنی تیم مذاکره کننده نمی‌تواند هم تحمل شود. و نمی‌تواند این پرسش را نیز به میان نکشد که چطور می شود وحید اشتری که برای لحظاتی هر چند کوتاه، سنگین وزنی چون قالیباف را در گوشه رینگ انداخت و تعادلش را به هم ریخت، حالا و بعد از جنگ و خصوصا بعد از "آتش بس" با گارد باز مقابلش ایستاده است؟