پس از گذشت 10 روز از اعلام خبر بر کناری اسانلو از سندیکای شرکت واحد و تایید آن توسط آی ت اف هنوز نه سندیکای واحد و نه اسانلو هیچ گونه اظهار رسمی در مورد چگونگی اتهامات وارده مطلبی نگفته اند. اما در این مدت سیلی از اتهامات، و نصیحت به طرف سندیکا سرازیر شده است، من در این جا فقط به یکی از آنها که وزن سیاسی مهمی در آینده سیاسی اسانلو بازی خواهد کرد اشاره خواهم کرد.
در مصاحبه ای که توسط سعید بهبهانی در برنامه اش (تلویزیون میهن) با شخصی با اسم ونداد اولاد عظیمی از "کمپین صلح فعالان در تبعید" یا یکی از شاخه های حقوق بشری ها ( اینجا ) انجام شد، سعید بهبهانی گفت که خبر خروج اسانلو و مریم ضیا اولین بار توسط ونداد اولاد عظیمی رسانه ای شده است. تأسف آور است که منصور اسانلو گزارشش را از طریق هرانا رسانه ای می کند و اولین واکنشهای مستقیم مربوط به او از طریق یک ایستگاه تلویزیونی دست راستی منتشر می شود. در این مصاحبه ونداد اولاد عظیمی ضمن غرولند ها و بهانه تراشی برعلیه سندیکای واحد به دو موضوع یکی اتهامی بچه گانه و دیگری ادعایی (از پیش طراحی) شده اشاره کردند که لازم است پاسخ بگیرند.
1- ایشان گفتند که انتشارعلنی اطلاعیه سندیکای واحد باعث شد که ایشان (اسانلو) دیگر نتواند به ایران برگردد. این بیان دو هدف را هم زمان دنبال می کند اول این که اسانلو قصد ماندن در خارج از کشور را نداشته و میدان مبارزه را ترک نکرده است. دوم این که سندیکای واحد قصد لو دادن اسانلو داشته و بنابر این اسانلو علیرغم میل خودش مجبور است که در خارج بماند. این که این تئوری چقدر توان گول زدن و باوراندن این که اسانلو برای احتمالآ گردش ویا کار دیگری دست به ریسک گرفتار آمدن در دام ج ا را به خود خریده باشد جای تأمل بسیار دارد. به نظر می رسد که آقای عظیمی هم شعور مردم را دست کم گرفته است.
2- ایشان گفتند که بهر صورت آقای اسانلو در حد یک قهرمان ملی است. ایشان از کجا از بین تعداد بسیاری فقط از مبارزان کارگری که هنوز در زندان و زیر شکنجه هستند ویا دربیرون تحت آزار و فشار ج ا هستند، آقای اسانلو را بعنوان قهرمان ملی انتخاب کرده اند؟ من هم تا این جا دوست دارم آقای اسانلو قهرمان کارگران و جنش کارگری باقی بمانند، اما خواست من یا انتخاب هرکس دیگری جایگاه اسانلو را تعین نخواهد کرد.
آنچه که در آینده علیرغم اختلاف با سندیکای واحد بناچار بر سراه انتخاب اسانلو قرار دارد دوراه بیشتر نیست، یا تداوم همان راه گذشته است و آن هم دفاع از منافع طبقه کارگر و تلاش برای سازمان یابی کارگری و ماندن در کمپ ضدیت با سرمایه، یا افتادن در دام "دمکراسی" و " حقوق بشر" ی که مدافعان و پرچم داران آن درحال ریختن آتش و خون بر سر کارگران و زحمت کشان منطقه و دنیا هستند. تا اینجا که همۀ شواهد انتخاب دوم را تأکید می کنند.
نوید پایور
91/11/11