میزبانان المپیک از پذیرش لوکاشنکو رئیس جمهور و رئیس کمیته المپیک روسیه سفید خودداری کردند و رئیس جمهور کشوری را که در همان بازیها چند مدال طلا و نقره نیز کسب کرده بود به جشن شان راه ندادند. در مقابل اما از رؤسای گانگستر شبه دولت دست نشانده خویش در کوسوو، از هاشم تاجی مافیائی که خود سازمان ملل شان اسناد تجارت سازمان متبوع وی با ارگانهای اسیران به قتل رسیده صرب را منتشر کرده است، دعوت به عمل آوردند.
گفتند که این بازیها نشانه دوستی ملتهاست، اما حتی به نانوائی های لندن اجازه ندادند که نانک های گردشان را به مثابه حلقه های پنجگانه المپیک بر ویترین مغازه هایشان آویزان کنند. به قصابی های دهات انگلیس نیز اجازه ندادند که هنگام عبور مشعل المپیک از خیابانهای ده شان سوسیسهای گرد حلقه شده را به نمایش بگذارند. این تبلیغ به حساب می آمد و امتیاز تبلیغ نیز منحصرا در اختیار اسپانسورهایی از قبیل آدیداس و مک دونالدز بود. واقعیت المپیک نیز همین بود. نان و بازی. لندن در قالب روم باستان فرورفته بود و نه در هیأت یونان باستان. ورزشکاران المپیک گلادیاتورهای روم را تداعی می کردند و مردم لندن و تودۀ تماشاچیان پای تلویزیونها هم تودۀ پلبین های رومی را که نان می خوردند و به تماشای بازیهای مرگبار می نشستند. و حقیقتا این ماشینهای جمع آوری مدال چه تشابهی با ورزشکاران دارند؟ کدام شناگری می تواند با شنا در آبهای دریای باز و استخرهای عمومی و بدون برخورداری از کانالهای کنترل شده جریان آب و بدون پوشیدن مایوهای طراحی شده در آزمایشگاههای پیشرفته شیمیائی حتی به المپیک نیز راه یابد، تا چه رسد به کسب مدال؟ از زمانی که دونده های آفریقائی پابرهنه در دوهای استقامت و ماراتن به درو کردن مدالها می پرداختند، مدتها سپری شده است. امروز حتی آن دونده های آفریقائی برنده مدالها نیز در پایتختهای کشورهای اروپائی و آمریکائی و زیر نظر متخصصین بدنسازی و تغذیه و صد البته با تأمین مالی اسپانسورها به تمرین می پردازند. هزینه ها بر دوش مالیات دهندگان است و سودها در اختیار اسپانسور، اسپانسور و باز هم اسپانسور. ویرانه های تأسیسات میلیاردی المپیک 2004 در یونان و سود سرسام آور اسپانسورها، هر دو به المپیک تعلق دارند. هیچ فرقی هم نمی کند که این اسپانسور کیست و چه تاریخی پشت سر دارد. می تواند آدیداس باشد که زمانی تأمین کنندۀ نیازهای آلمان نازی بود و امروز لباس ورزشی برای جشن دوستی ملتها تهیه می کند. مگر نه این که ریاست کمیته بین المللی المپیک – این مافیائی ترین تشکل بین المللی – سالهای سال در دست ساوالانژ فالانژیست و دوست ژنرال فرانکو قرار داشت؟
گزارش با ارزش محمد شلیله تحت عنوان " جذابیتهای المپیک و جاذبهی بازیها با تجاوز گسترده به حقوق کارگران" در سایت انسانشناسی و فرهنگ که در سایت هفته نیز درج شده است، به خوبی گویای وارونگی تصاویری است که به عنوان حقایق به جهانیان معرفی می شوند. به جای پرداختن به جزئیات در یادداشت حاضر، خواندن این گزارش را توصیه میکنم.
بهمن شفیق
8 شهریور 1391
30 اوت 2012