دست امپریالیستها و صهیونیستها از کردستان کوتاه
کارگران و زحمتکشان کردستان،
در روزهای اخیر شاهد نمایشی از جنگ روانی برای آماده کردن زمینههای ایجاد اغتشاش و جنگ داخلی در کردستان بودیم. از یک سو رئیس جمهور جنایتکار آمریکا بارها از ارسال اسلحه به کردستان صحبت کرده و اعلام کرد که نیروهای کردی از این امکانات سوءاستفاده کردهاند. او این سوءاستفاده را موجب دلسردی از نیروهای کردی نامید. و از سوی دیگر مقاماتی از احزاب کردایتی مستقر در اقلیم در مصاحبههای خویش بر آمادگی عملیاتی پیشمرگان تأکید کرده و خود ترامپ را مسئول جلوگیری از وارد شدن به فاز عملیاتی نظامی در داخل ایران اعلام کردند. به عبارتی این احزاب ناسیونالیست مسئولیت ناکامی خود در بهره گیری از وقایع ماههای اخیر در ایران را به گردن آمریکا انداختهاند.
واقعیت اما متفاوت است. حال معلوم میشود که بمباران پاسگاههای مرزی و مراکز نظامی شهرهای کردنشین در روزهای نخست جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل از سوی نیروهای نظامی ائتلاف متجاوز عملی حساب شده بود و اخبار ارسال سلاح به کردها از سوی مقامات آمریکائی و شخص ترامپ به خوبی نشان میدهد که جناح امپریالیستی صهیونیستی در حمله متجاوزانه به ایران، روی ظرفیت اپوزیسیون کمپ نشین و مسلح کردستان، در انتقال اسلحه به معترضان داخلی و یا اعزام این پیاده نظام به مرزهای ایران حساب ویژه ای باز نموده بود تا جبهه تازه ای از جنگ تجاوزکارانه خونین خود را در کردستان و به دست نیروهای پیشمرگه باز کرده و جامعه را به سمت فاجعه سوق دهند.
این بار اما توازن قوا تغییر کرده بود. هم نیروهای نظامی ایران و هم پیمانانش در عراق، از دقایق نخست جنگ با شدت دست به عملیات پیشگیرانه حملات موشکی و پهپادی علیه پایگاههای نیروهای پیشمرگه احزاب مختلف زدند و هم جامعه کردستان ایران کوچکترین نشانهای از حمایت از نیروهای پیشمرگه احزاب و اعتراض فعال به جمعهوری اسلامی از خود به نمایش نگذاشتند. به همین دلیل بود که رؤسای احزاب مستقر در اقلیم ناچار شدند تا یکی پس از دیگری اظهارات دونالد ترامپ مبنی بر دریافت تسلیحات نظامی از آمریکا را رد نمایند. دقیقا همان احزابی که کمی قبل از شروع جنگ و زمانی که ناوهای آمریکائی در خلیج فارس بعنوان تهدید مستقر بودند، درائتلافی پنجگانه و در رقابت با سلطنت طلبان به امید سهم خواهی از بلبشوی پیش رو، در انتظار موقعیت مناسب دندان برای حمله تیز کرده بودند!
از زمانی که با اولین بمباران پایگاهها و کمپهای احزاب مسلح کرد، مردم کردستان به فراخوانهای این احزاب پاسخ مثبت میدادند و این احزاب قادر بودند برای دو سه روزی هم که شده، بازار کردستان ایران را به تعطیلی بکشانند، زیاد نگذشته است اما تغییر و تحولاتی اساسی رخ داده است. اکنون و با تغییر مناسبات اقتصادی و اجتماعی، این خودِ جامعه تا مغز استخوان طبقاتی کردستان است که به مانعی در پیش روی این احزاب بدل شده است. با تکوین هر چه بیشتر مناسبات سرمایه داری در ایران و درهم تنیده شدن هر چه بیشتر بورژوازی فارس و ترک و عرب و بلوچ، و در طرف دیگر ادغام کارگران کردستان در بازار کار ایران، نقش سازماندهی اعتراضات و اعتصابات کردستان از دست این احزاب برای همیشه خارج گردید.
کارگران، زحمتکشان، انسانهای شریف و آزاده در کردستان،
وضعیتی که اکنون به وجود آمده است برای اولین بار امکان آن را برای ما به وجود آورده است که بدون هراس از مصادره شدن اعتراضات حق طلبانه خود به دست احزاب اقلیم دست به سازماندهی تشکلهای صنفی و سیاسی خود بزنیم. با این حال، ارتجاع امپریالیستی صهیونیستی از تلاشهای خود برای باز کردن جبهه جنگی خونین در کردستان دست نکشیدهاند و چرندیات گستاخانه رئیس جمهور لمپن آمریکا این را به خوبی نشان میدهد. این تحریکات نسبت به کردها و جامعه کردستان در مقطعی از تاریخ صورت میگیرد که جنگ بر فراز آسمان ایران و خاورمیانه تا همین امروز هم به خسارتهای سنگینی منجر شده است و هم از سوی دیگر راه را برای اعتراض به چپاولگری کلان سرمایهداران داخلی نیز باز کرده است. اعتراضی که در کف خیابانها در نبردی علیه هر دو نیروی ارتجاعی، هم علیه ارتجاع صهیونیستی-امپریالیستی و هم علیه پادوهای داخلی سرمایهداری جهانی جریان دارد. نباید اجازه داد نه نیروهای پیشمرگایتی و نه آمریکا حتی جسارت تحریک بخشی از جامعه را به خود بدهند.
اکنون که خیابانهای ایران، در تهران و تبریز و سنندج و کرمانشاه و ... شاهد مقاومت شجاعانه توده های مردم هم در مقابل دشمن خارجی که ما را به نابودی تهدید میکند و هم در مقابل دشمنان طبقاتی مردم زحمتکش در بدنه نظام ایران که هر روز با گرانیها بیشتر کمر ما را خم میکنند و میخواهد به هر قیمتی به دشمن خارجی امتیاز دهد هستیم، از این فرصت استفاده کنیم و منتظر رقم خوردن سرنوشت خویش نه به دست آمریکا و اسرائیل، نه به دست مزدورانشان، و نه به دست سرمایه داران و مفتخوران داخلی نباشیم. حضور در خیابان و فعالیت مؤثر در آن که به سازماندهی بیشتر خیابان منجر شود، پتکی است بر دهان هر آنکس که در مقابل بقای طبقات کارکن به دشمنی برخاسته است. در شهرهائی چون ارومیه با دو ترکیب قومیتی ترک و کرد، تقویت خیابان و حضور در کنار هم طبقه ای های خویش می تواند خیالات خام دشمنان را بیشتر نقش بر آب نماید. اگر از شهرهای کردنشین برای کار به پایتخت و یا کلان شهرها رفتهایم، در خیابان و در کنار هم سرنوشتان خویش ظاهر شویم و به مزدوران جیره خوار کرد که کردایتی را چون یک کالا در آشفته بازار سرمایه داری جهانی به حراج گذاشته اند و سالها بین ما و برادران کارگر ترک و عرب و لر و بلوچ تفرقه انداخته اند، محکم نه بگوئیم.
ما می توانیم و باید ابتکار عمل را از دست مرتجعان سیاسی پس بگیریم و در لحظه کنونی خیابان است که بیش از هر ابزاری دیگر می تواند وسیله اتحاد ما کارگران و زحمتکشان با هر نژاد و رنگ و زبان و قومیتی باشد.
زنده باد وحدت زحمتکشان
مرگ بر صهیونیستها و امپریالیستها!
بریده باد دست غارتگران و چپاولگران سفره نان مردم، چه فارس باشند و چه کرد!
سازمان تدارک کمونیستی - واحد کردستان
۶ خرداد ۱۴۰۵
۲۷ مه ۲۰۲۶