قتل ستار یک تراژدی بود. تراژدی ای که آئینۀ لحظۀ حاضر «نظام» بود، تراژدی ای که در عین ظاهر اتفاقی اش، به فشرده ترین و در عین حال گویا ترین وجهی قوانین حاکم بر حیات اجتماعی در ایران را در خود بازتاب می داد. مرگ ستار، یک مرگ اتفاقی نبود، یک مرگ برنامه‌ریزی شده نیز نبود، ناشی از هیچ سوء تفاهمی نیز نبود. مرگ ستار باید واقع می شد. اگر نه حتما در هیأت ستار بهشتی، در هیأتی دیگر باید این فاجعه رخ می داد.

پیام خالد مشعل به محمود عباس مبنی بر حمایت از طرح ارتقاء موقعیت دولت فلسطین در سازمان ملل دقیقاً برای شکستن این حلقۀ بسته بود. با این پیام حماس به طور دوفاکتو راه حل دو دولت را به رسمیت می شناخت که این خود متضمن به رسمیت شناختن دولت اسرائیل نیز بود.

در کوبا اگر دست پیرزنی را بگیری و از خیابان رد کنی، یا اگر برای همسایه مریضت گل ببری، یا به کودکی خواندن و نوشتن بیاموزی، یا یک کلیه‌ات را به یک بیمار کلیوی اهداء کنی، یا آشغال‌های خیابان را داوطلبانه تمیز کنی، به‌تو می‌گویند: «آفرین، تو واقعاً یک سوسیالیست هستی!» 

با توجه به مدیای غرب، همۀ مبارزان فلسطینی، شبه نظامی های غیر مشروع هستند؛ در حالی که اسرائیل – به عنوان کشوری که مورد علاقۀ غرب است -  مجاز است، دولت حماس و مقامات نظامی  آن را مورد هدف قرار دهد

تا زمانی‌که این سیستم به‌تعهدات خود در انجام اهداف اعلام شده ادامه می‌دهد و خدمات درمانی، آموزش رایگان و خدمات اجتماعی ارائه می‌شود؛ و از سوی دیگر، تا زمانی‌که رهبری از تبدیل شدن به‌نخبگان فاسدی ‌که به‌قیمت کار بقیه جامعه زندگی می‌کند‌، پرهیز کند؛ این ساختار در آینده با استحکام هرچه بیش‌تری پایدار خواهد بود و تداوم می‌یابد.

دولت ترکیه از ناتو تقاضای حمایت موشکی در مقابل خطر حملات از سوریه کرده است. وزیر دفاع آلمان پیش از وصول درخواست ترکیه موافقت کشور خویش را با صدور موشکهای پاتریوت به مرزهای سوریه اعلام کرد.

در چهار شنبه 14 نوامبر گزارش شد که اسرائیل با ترور رهبر شاخه نظامی حماس، احمد الجعبری ،به شکستن توافق آتش بسی که از دوشنبه با مبارزان فلسطینی بر قرار کرده بود پرداخت. آن آتس بس به دنبال آغاز درگیری خشونت آمیزی بود که در پنج شنبه قبل به دنبال کشته شدن 6 فلسطینی غیر نظامی که 3 نفر آن کودکان بودند و بیشتر از 50 نفر مجروح بر جای گذاشته بود.

اسرائیل تنها دولت مذهبی است که حزب کمونیست کارگری، این پهلوانَ میدانهای مبارزه با همه و هر گونه مذهبی، نه تنها خواهان نابودی اش نیست، بلکه برای حفظ موجودیتش حاضر به دادن هر گونه تضمینی نیز هست. بیانیه این حزب با طرح خواست حل مسأله فلسطین «بر مبنای تشکیل دو دولت متساوی الحقوق» عملاً و رسما حضور خود را در اردوگاه متجاوزین، شیادان جامعۀ جهانی و در صف حواریون روند اسارت آمیز صلح اسلو اعلام می کند. قربانی کردن حقیقت نخستین گام در این مسیر است.

صمد بهرنگی نویسنده‌ای تنها نبود. او صرفاً به اعتبار زیستن در زمانش نبود که در زمرۀ روشنفکران انقلابی و معترض به بیعدالتیهای اجتماعی قرار می گرفت. او در عین حال به طور مشخص به جمع ویژه ای نیز تعلق داشت. جمعی که درگیر در جدالی سیاسی – طبقاتی بود و از پیشروترین جمعهای چپ انقلابی سالهای پایانی دهۀ چهل و سالهای آغازین دهۀ پنجاه را تشکیل می داد. جمعی که تنها در هیأت صمد بر چپ ایران تأثیر نگذاشت، بلکه با امثال بهروز دهقانی و علیرضا نابدل نام آوران فرهیخته و پاک باختۀ دیگری را نیز در دل خود جا داده بود و دامنۀ تأثیرگذاری اش تنها به ادبیات کودکان محدود نمی شد.