نه تنها تاریخ تراژیک جنبش کمونیستی در قرن بیستم، بلکه همچنین تعرض سنگین بورژوازی پست مدرن در چهار دهۀ اخیر و تسلط فائقۀ فردگرائی و اشاعۀ وسیع پسا مارکسیسم پست مدرن در میان چپ، ایدۀ تحزب کمونیستی را آن چنان به ایده ای مهجور و مسخ شده تبدیل کرده اند که حتی نزدیک شدن به آن سوء ظن برانگیز جلوه گر می شود
ما در لحظه ای از تاریخ قرار گرفته ایم که باید از ساختن تشکلی دیگر برای لانه کردن خرده بورژواها، نخبه ها و اپورتونیست ها تحت نام کمونیسم پرهیز نمود. مبارزه طبقاتی در این لحظه بیش از هرچیز به کارگران کمونیستی نیاز دارد که حل مشکلات شخصیشان را به مبارزه طبقاتی و کمونیستی پیوند می زنند.
سرمایه از غیبت سود یا از سود ناچیز وحشتی را دارد که طبیعت از خلاء. سود که مناسب باشد، شجاع می شود. با 10 درصد مطمئن می شود و می توان آن را همه جا به کار گرفت؛ با 20 درصد، سرزنده می شود؛ با 50 درصد، خوش بنیانه جسور می شود؛ برای 100 درصد تمام قوانین انسانی را زیر پا میگذارد؛ 300 درصد [که شد] دیگر جنایتی وجود ندارد که از آن رویگردان باشد، حتی اگر همراه با خطر رفتن بالای دار باشد
به نظر می رسد که ماشین جنگی دمکراسی غرب یک بار دیگر به کار افتاده است. همۀ شواهد حاکی از آنند که تصمیم به لشگرکشی به سوریه اتخاذ شده و تنها امور فرمال و صوری آن باقی مانده اند. انتظار می رود که با اعلام رسمی تصمیم باراک اوباما – دارندۀ جایزۀ صلح نوبل – این لشگرکشی در روزهای آینده واقع خواهد شد. همۀ شواهد بر این جنایت رسمی گواهی می دهند.
««کمونیسم برای ما وضعیتی نیست که باید ایجاد شود، ایده آلی نیست که واقعیت باید خود را با آن تنظیم کند. ما آن جنبش واقعی را کمونیسم می نامیم که وضعیت کنونی را رفع می کند. شرایط این جنبش از پیش داده های هم اکنون موجود ناشی می شوند.»
جدال در درون نظام جمهوری اسلامی و رویاروئی جریان احمدی نژاد با جناحهای دیگر نظام، جدالی است بر سر استراتژی آینده، بر سر نوع و ساختار دولت در جامعه، بر سر الگوهای انباشت و توزیع ثروت و بر سر نوع رابطه دولت و جامعه در ایران. این جدالی است همه جانبه و عمیق که بر بستری تاریخی و در لحظۀ معینی از تکامل مناسبات سرمایه داری در ایران واقع می شود.
دوگانۀ تحریم و مشارکت، دوگانه ای بر متن همین مناسبات مسلط و برای حفظ و جاودانه کردن همین آرایش طبقاتی کنونی است....امتناع یعنی متأثر نشدن از تلاطمات لحظه ای، یعنی در نغلطیدن به گرداب حوادث، یعنی ایجاد توانائی برای تعیین سطح، سرعت، نقطۀ آغاز و جهت حرکت از موقعیت امروز پرولتاریای سوسیالیست به سمت موقعیتی که برای انقلاب اجتماعی باید بدان رسید. فرا رفتن از سطح تحولات و حرکت به سمت دریافت عمق آن. دورخیزی برای آینده.
اگر در سال 76 راه کارگر پس از انتخاب خاتمی و استقبال رای دهندگان از او به این نتیجه رسید که جنبش دوم خرداد به سرنگونی ختم خواهد شد وبدین ترتیب به همراه حزب کمونیسم کارگری افق جنبش های بورژوایی را پذیرفت ... در یازدهمین دور انتخابات و با کاندیداتوری رفسنجانی، پیش از رای گیری و حتی پیش از مشاهده اعتراضی در خیابان به تزلزل دچار شده بود.
تمام جوامع خود را به دو بخش اقلیت و اکثریت تقسیم میکنند. گروه اول غنی و نجیب زاده هستند، و گروه دیگر توده های مردم هستند. گفته اند که صدای مردم صدای خداست؛ و اگرچه به طور کلی این قاعده را نقل می کنند و باور دارند، در واقع صحت ندارد. مردم گردنکش و سرگردان هستند؛ به ندرت چیزی را درست قضاوت یا تعیین میکنند. بنابراین به طبقه ی اول سهمی متمایز و دائم بدهید. آنها با بی ثباتی گروه دوم مقابله میکنند، و از آنجا که آنها از تغییر نفعی نمی برند، بنابراین حکومت خوبی را برقرار میدارند
برخی از خبرگزاریهای ایران؟ برخی یا خبرگزاری فارس؟ تفاوتی ماهوی بین این دو گزاره وجود دارد. وقتی برخی از خبرگزاری ها متنی را منتشر می کنند، این تصویر به خواننده القا می شود که نویسنده متنی را تهیه و در اختیار برخی خبرگزاریها قرار داده است. اما وقتی خبرگزاری معینی متنی را منتشر می کند، خواننده بلافاصله به منبع خبر نیز می اندیشد و اعتبار خبر را با منبع آن نیز می سنجد.
