"هم میهن گرامی!" "نیاخاک" ما روزی از دریای مشرق تا دریای مغرب ادامه داشته است. و نیاکان ما برای تادیب اسرای ملل پست مغلوب تازیانه هائی از چرم کرگدن میساخته اند. هم میهن گرامی! حالت چشمان و بینی تو نشان میدهد که صد در صد از نژاد پاک نیاکان هستی زیرا بینی تو عینا شبیه بینی بنیانگزار امپراتوری ماست. برخیز با ما همداستان شو تا ملل پستی را که خو، زبان، و فرهنگ پلید خود را بر "نیاخاک" ما تحمیل کردهاند و جلوی رشد نژاد پاک ما را گرفته اند، و مسئول تمام بدبختی های ما هستند، از صفحه روزگار پاک کنیم"

از نشانه های گامهای بسیار پیشرفته در آخرین کنگره "اتحادکارگری" آمریکا تحت چیزهای دیگر این نیز هست که کنگره با کارگران زن در تساوی کامل برخورد کرده است، در حالیکه در این رابطه یک روح تنگ نظرانه بر انگیسی ها، و از آن هم بیشتر بر فرانسوی های عاشق پیشه سنگینی می کند

امیدواریم نیازی به این نباشد که نیروهای حفاظت بین المللی، که در کشورهای متزلزل دور از شمال [کشورهای نیمکره جنوبی] مستقر هستند، تبدیل به یک گزینه برای یونان بشود

نظام کارمزدی، نظامی برده وار است که به تناسب افزایش نیروی کار اجتماعی و به رغم بهبود یا تنزل میزان پرداختی به کارگران، استثمار در آن تشدید می یابد. کسی که ظاهر مزد را با سرشت آن اشتباه می گیرد، مانند برده ای است که کماکان اسیر مفاهیم منسوخ است که پس از کشف رموز از برده داری به وسیله بردگان و آغاز شورش از سوی آنان ، در برنامه بردگان شورشی چنین بیفزاید: "برده داری باید نابود شود، چون تغذیه بردگان در این نظام نمی تواند بیش از حد معینی بهبود یابد." . از « نقد برنامه گوتا»

در آستانه بحران ارزی، هر نهاد نیم بند اقتصادی و هر گروه بندی ایدئولوژیک و باندی ای از دولت رسمی قدرتمندتر بود تا چه رسد به قوای دوگانه مقننه و قضائیه که اکنون دیگر رسما در حد قوۀ اجرائیه ای با نفوذ بیش از خود قوۀ مجریه ظاهر می شوند. حمایت تمام قد رهبر جمهوری اسلامی در اواخر ماه شهریور نیز تنها توانست فرجه ای کوتاه برای تنفس در اختیار دولت قرار دهد. فرجه ای که فقط پس از چند روز سکوت نسبی با موج نیرومندتری از تعرض به دولت ادامه یافت. دولتی که دیگر نه بر اتاق بازرگانی، نه بر بانک مرکزی، نه بر نیروی انتظامی، نه بر مؤسسات غول پیکر اقتصادی نهادهای نظامی و بنیادهای و نه بر رسانه های رسمی هیچگونه تسلطی ندارد.

آتن قول داده است که تا فردا، برنامۀ صرفه جویی دولت را در پارلمان اروپا به نمایش بگذارد.

یک بار لندنی، گران قیمت ترین کوکتل دنیا را به قیمت 8,800 دلار عرضه می کند.

آگاهی از اقدام به تهیه طوماری اعتراضی از امضای کارگران، نخستین مقوله ای را که در ذهن متبلور می کند، این است که؛ این ایده تبلیغاتی سعی دارد با کمترین بار امنیتی و سهل ترین شکل در قیاس با اقدامات پایه ای تر، حرکتی را در راستای اعتراض به وضع موجود سازمان دهد، اما آن چه در این میان نباید از نظر دور داشت این است که فرآیند مذکور به این سهولت نیست و فراهم آوردن این طومار اندیشه ای در پشت خود داشته و قطعاً از عقیده و خط فکری خاصی ناشی شده است.

حباب هایی که جایگاه تشکل ها و سازمان های واقعی طبقه کارگر را اشغال کرده اند، نه تنها تاکنون برای تشکل یابی طبقه کارگر قدمی بر نداشته اند، بلکه با القا ایدئولوژیک تئوری بحران آخر و سیاست انتظار و مقدمه چینی تبدیل به مانعی بر سر راه ایجاد تشکل های صنفی و محلی شده اند.

توده ای از امضاء ها که فاقد انضمامیت اراده طبقاتی اند در این شرایط همچون قدرتی عظیم آن هم در سطح رسانه ای جلوه می کنند. قدرت عظیم امضاء ها در ماهیت بتواره ی آنهاست چرا که قدرت خود را از جهان کارگران گرفته اند اما همچون نیرویی مستقل جلوه می کنند که می تواند در جهت مقاصد مختلفی مورد بهره برداری قرار گیرد. کارگران نمی توانند از قدرت طومار بهره ای ببرند اولا طومار مذکور بی بهره از قهر و خشم انقلابی ممکن است . ثانیا شرایط داخلی و جهانی و معضلاتی که دولت ایران هم اکنون با آن مواجه است قدرت این امر را خنثی می سازد. ثالثا نیروهای اپوزوسیون اعم از راست و چپ و سرنگونی خواه و سلطنت طلب منتظر چنین فرصتی برای بهره برداری تبلیغاتی هستند.