گذار انقلابی

کدام تحولات به صدور بیانیه سازمان تدارک کمونیستی خطاب «به کارگران، مردم سلحشور خیابان و عدالت‌خواهان - همه قدرت به خیابان» منجر شد. آیا این شعار فراخوان یک انقلاب اجتماعی است؟ کدام نیروی اجتماعی پیشران این شعار است؟ آیا سازمان تدارک کمونیستی از آمادگی لازم برای تحقق چنین هدفی برخوردار است؟ و سرانجام: چه باید کرد؟

پرسش اساسی این است که چرا همین مردمی که حدود ۶ ماه است زیر بمباران و سرما و گرما، علیه همه این بی‌عدالتی‌ها نهیب می‌زنند کمترین سهمی در بهبود وضعیت معیشتی و سرنوشت سیاسی خود ندارند؟ پاسخ در همان پرسش کنکرت، مشخص و پایه‌ای نهفته است که شما از مردم پرسیده‌اید "آیا این مدل در کشور ما که الیگارش‌ها بر دولت تسلط دارند قابل پیاده شدن است؟". حتما اطلاع دارید که مدتی است مردم در میادین تهران شعار می‌دهند "یمن حریف نداره، چون که ظریف نداره".

هیچ‌گاه طبقه سرمایه دار در ایران معاصر از نظر اقتصادی ایچنین فربه و از نظر سیاسی-ایدئولوژیک اینچنین ناتوان نبوده است. این طبقه ای است فرسوده از جدالها و کشمکشهای بی پایان درونی و ناتوان از پاسخگوئی به گرهی ترین جدال ژئوپلیتیک جهان معاصر. این توازنِ ضعفِ بورژوازی، به حضور نیروهایی میدان می‌دهد که یا نظم سیاسی حاکم را در راستای واگرایی های قومی و نژادی، ناسیونالیستی یا شووینیستی، به مصاف می‌طلبند و یا نظم اجتماعی مسلط را در امتداد مرزهای طبقاتی. امید بستن به یک سیر تکاملی آرام اکنون معنایی جز واگذار کردن سرنوشت خود به دیگران ندارد.

آنچه در صحنه انتخابات به نمایش درآمد، کل ظرفیت تاریخی بورژوازی ایران بود و هست. این وضعیت به همان اندازه که محصول مهندسی شورای نگهبان و بیت رهبری است به همان اندازه نیز محصول و نتیجه عملکرد اپوزیسیون منحط، فاسد و ابتر برانداز و سرنگونی طلب است. وضعیت کنونی برآمده از توان تاریخی بورژوازی ایرانی است که به جای ولتر و روسو و روبسپیر و دیدرو، زیباکلام و حجاریان و قالیباف و حداد عادل و رضا پهلوی و مسیح علینژاد از دل خود بیرون می دهد. این طبقه به ته خط رسیده است.

جابجائی مؤلفه های ایدئولوژیک درون بورژوازی از دمکراتیزاسیون به نرمالیزاسیون و توسعه گرایی، چگونه توسعه گرایی مالکیت خصوصی را حافظ منفعت عمومی معرفی می کند، اشتراک تمام کاندیداها بر بازسازی سازمان دولت سرمایه داری بر اساس مبانی توسعه گرایی مضمون واقعی انتخابات ۱۴

انتخابات پیش رو و معضل هژمونی در مردمسالاری اسلامی، از اضمحلال تا واگذاری، از لیبرالیسم تا لیبرتارینیسم، از دمکراسی خواهی تا فاشیسم، جهت تحولات به کدام سو است؟ از سیزدهمین انتخابات ریاست جمهوری تا انتخابات مجلس دوازده و انتخابات زودهنگام چهاردهم کدام جابجائی ها در توازن قوا صورت گرفته است؟ نقش بلوای «زن، زندگی، آزادی» در این جابجایی ها چه بود؟‌خاورمیانه و توفان الاقصی و جدال ایران-اسرائیل چه نقشی ایفا کرد؟‌