اقتصاد سیاسی

تقاضای قاطعیت بیشتر برای برخورد با الیگارش‌ها از سوی راغفر در خلاء صورت نمی‌گیرد. فضای ‏این روزهای جامعه و خیابان، به خصوص در میان منتقدین جریانات تسلیم‌طلبِ اصولگرا و اصلاح طلب، زمینه‌های اجتماعی ‏مطالبه‌ی جدی‌تر این گرایش مشخص را فراهم کرده است. اما مسئله این است که این گرایش حتی در رادیکال‌ترین انتقاداتش و در ‏همین برنامه اخیر جدال هم تاکنون نتوانسته از چارچوبه‌های محدود نظری و طبقاتی خود فراتر رود و بر تفکری غلبه کند که طی ‏چند دهه اخیر در ایران و جهان راه را برای فقر و فلاکت و جنگ و تجاوز و فردگرایی و تسلیم و ناامنی هموار کرده است.‏

اگر ما نرخ رشد 5.2 درصدی چین را با بقیه اقتصادهای بزرگ مقایسه کنیم، اختلاف حتی بیشتر از اختلاف آن با آمریکاست. ژاپن 1.5 درصد در سال 2023 رشد داشته؛ فرانسه 0.6%، کانادا 0.4%، انگلستان 0.3%، ایتالیا 0.1%، و آلمان حتی 0.4-% کاهش داشته است. حتی در مقایسه با بیشتر اقتصادهای بزرگ به اصطلاح در حال توسعه نرخ رشد چین بسیار بالاتر بوده است. نرخ رشد سالیانه (yoy) برزیل در حال حاضر 2% است، مکزیک 3.3%، اندونزی 4.9%، تایوان 2.3%، و کره 1.4%. تنها هند با 7.6% و اقتصاد جنگی روسیه با 5.5% بالاترند (در مقایسه با اقتصادهای بزرگ).

داووس از پزشک معالجی برای تمام جهان تبدیل به بیمار نیازمند به خوددرمانی می شود، بزرگترین پیمان نظامی عاجز از نبرد در فقط یک جبهه است، انحصار رسانه ای غرب در هم شکسته می شود، یک لیبرال فاشیست درجه ۳ در روسیه به قتل می رسد، کنفرانس امنیتی به کنفرانسی از روان پریشان بدل می گردد و غزه همچنان در خود خود می غلطد: چالش های پیش رو در برابر تشدید گرایش به ارتجاع سیاسی

ایران کجای جهان قرار گرفته است و به کدام سو می رود؟ مفهوم واقعی نه شرقی، نه غربی چیست و کدام منافع مادی بورژوازی ایران و ریزه خوارانش به وضعیت بلاتکلیفی امروز منجر شده است؟ نقش گشت حجاب و زن، زندگی آزادی چیست و تکلیف دستمزد کارگران چیست؟ کدام آینده در انتظار جامعه ایران است؟

فروپاشی جهان تک قطبی پسا جنگ سردی کدام نظم اجتماعی را به دنبال خواهد داشت؟ جهان چند قطبی آینده جهانی عادلانه تر از جهان تک قطبی؟ جهانی با ثبات و آرامش همراه با رفاه بیشتر برای توده اکثریت یا تکرار نظم نابرابر پیشین با بازیگرانی متفاوت؟

موضوع مورد مناقشه البته موضوعی است که در سطح جهانی حقیقتا هم مطرح است. بارز ترین نمونه این مناقشه را در جدال بر سر نرخ مبادله ارزی بین چین از یکسو و آمریکا و اروپا و بانک جهانی از سوی دیگر می توان مشاهده کرد. در حالی که بانک جهانی خواستار آزادسازی قیمت یوآن است، چین به همان نسبت با پیوند ارزش یوآن به دلار از سویی به حمایت از صنایع خودی ادامه می دهد و از سوی دیگر حجم عظیمی از منابع ارزی ناشی از مازاد تجاری خود را به همان آمریکا و غرب صادر نموده و موقعیت برتری در بازارهای غرب به دست می آورد. نتیجه این سیاست هم در درجه اول رشد عظیم یک اشرافیت مالی – صنعتی در چین و افزایش شدید شکاف طبقاتی بوده است. بهبود مطلق وضع طبقه کارگر در چین به دلیل رونق چندین ساله اقتصاد، ناقض آن نیست که در همین سالها وضع طبقه کارگر به طور نسبی، یعنی سهم آن در نظام توزیع، وخیم تر نیز شده است.