گذار از جمهوری اسلامی

نگاهی به مباحثه پیرامون نامه سرگشاده به آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای و آنچه از چشم منتقدین دور می‌ماند؛ استراتژی انقلابی و تغییر کیفی از چشم‌اندازی انتزاعی تا مسیری مشخص؛ استراتژی نوین و جابجایی عمیق در ترکیب و آرایش طبقاتی و ایدئولوژیک ایران و جهان

این نامه علی رغم اینکه گویای بسیاری از حقایق پنهان جامعه ماست، اما در مواردی مهم کاستی‌هایی در آن مشاهده میشود. من نظرات دو رفیق قبلی را هم درباره آن خواندم" یکی در مقام رد آن و دیگری در مقام تایید آن" اما واقعیت آن است که نامه به لحاظ هدفی که دنبال میکند یک ایراد اساسی برآن وارد است. آنهم توسل جستن به شخصیت کسی است که امید تغییر و زیر و رو شدن جامعه از طرف او و پراتیک عملی او می‌رود. در حالی که چنین نیست و نمیتواند هم باشد.

تردیدی نداشته باشید که هر لحظه سلطه این دستگاه اداری، قانونگذاری، قضائی کنونی بر جامعه به مثابه لحظه‌ای از یک فرایند زوال و انهدام عمل خواهد کرد. دغدغه جریان مسلط بر نظام جمهوری اسلامی نه تأمین منافع درازمدت اکثریت محرومان جامعه بلکه تبدیل ایران به یکی از اقمار امپراطوری در حال زوال امپریالیستی غرب به سرکردگی آمریکا است. این ماشین بزرگ سرکوب و استثمار نه تنها بازتاب اراده خیابان نیست، بلکه شمشیر داموکلسی است که بر فرق خیابان به اهتزاز درآمده است و هر لحظه می‌تواند بر این مقاومت حماسی توده‌های مردم فرود آید. بیهوده نیست که خطرناکترین و منحط ترین جریانهای ضد اجتماعی، انواع لمپن‌سلبریتی ها و فاشیستهای سلطنت طلب و باندهای تروریستی مزدور موساد و سیا رفته‌رفته احساس امنیت بیشتری نموده و علیه خیابان وارد عمل می‌شوند.

پایان وضعیت کنونی تنها می‌تواند به انهدام جامعه منجر شود. وضعیتی که تنها دو گزینه در آن قابل تصور است. یا این قدرت دوگانه‌ی درون حاکمیت همچنان پابرجا باقی می‌ماند که معنای آن تداوم بن‌بست کنونی، محو کامل اقتدار حکمرانی، افزایش قدرت نیروهای واگرا در جامعه و سرانجام انهدام جامعه خواهد بود و یا جریانِ هژمونِ درون طبقه‌ی حاکمه، جریان ترانس آتلانتیک، با تمام اهرمهای اقتصادی، اداری و ایدئولوژیکش این جنگ فرسایشیِ دیرینه‌‌ی درون حاکمیت را به طور قطعی به نفع خود خاتمه خواهد داد و با حذف یا مقهور نمودن جریان مقابل تماماً به تحقق سیاست‌های خویش موفق خواهد شد. نتیجه این تحول نیز انهدام جامعه خواهد بود، با این تفاوت که در چنین حالتی انهدام با مشارکت جریان حاکم واقع خواهد شد.

نمی‌توان از اظهارات آن ابله در مقام رئیس جمهور یک کشور ۸۵ میلیونی دو هفته پس از ترور مهمان وی در روز سوگندش و در درون خانه اش شرمنده نشد که «آمریکا باید اول ما را آدم حساب کنه» و بعد از جنگ دوازده روزه هم «ترامپ می‌تواند صلح و امنیت را به منطقه بیاورد». برای این اظهارات نه تنها گوساله های رسانه ای وفاقی باید شرمنده باشند، آن برانداز لمپن هم اگر شرم می‌شناخت باید شرمنده می شد. آن سرنگونی‌طلب سوپر رادیکال چپ هم باید شرمنده می‌شد. کارگر و پرستار شریف و کمونیست مبارز هم باید شرمنده می‌شد که چرا نتوانسته است مانع چنین سقوطی در جامعه شود.

تشدید جدال طبقاتی پس از جنگ، وفاق یا گذار مبارزه فراکسیونهای متخاصم طبقه حاکمه از نبرد جناح ها به سوی قدرت دوگانه، تغییر ماهیت جنگهای معاصر از جنگ سرزمینی به جنگی بر سر بود و نبود و انعکاس آن در رابطه بین قطبهای قدرت دوگانه در طبقه حاکم، انهدام جامعه به مثابه خروجی نبرد در قدرت دوگانه، ضرورت و امکان گذار فوری به وضعیت قدرت سه گانه، تشکیل قدرت اجتماعی سوم به مثابه عامل حفظ جامعه و رفع قدرت دوگانه کنونی، دو مؤلفه اصلی تکوین قدرت سه گانه: منکوب کردن فاشیسم صهیونیستی و ایادی آن، پیوند بین مؤلفه طبقاتی با چشم انداز سیاسی…