بهمن شفیق

علی نجاتی، کارگر نیشکر هفت تپه راهی زندان شده است. همزمان با زندانی شدن علی نجاتی، احمد رضائی، فرزند سردار محسن رضائی، در هتلی چهارستاره در دبی به گونه ای مشکوک درگذشت. علی نجاتی یک سال آینده را در هتل زندان دزفول سپری خواهد کرد،

آلن بادیو در کتاب "قرن" از جمله به تبیین خشونت دوران آغازین قرن بیستم می پردازد. برای بادیو قرن بیستم دوران تسلط افکار نیچه است. او حتی رادیکالیسم جنبشهای انقلابی آغاز قرن را نتیجه تسلط این افکار بر آنها می داند و در این راه تا آنجا جلو می رود که روشها و زیبائی شناسی سوسیالیسم انقلابی این قرن را اساسا متأثر از نیچه می داند و نه مارکس. "انسان نوینی" که باید شکل بگیرد از نظر بادیو در تعبیر نیچه ای در درون خود نابودی انسان واقعی موجود را نهفته دارد.

نه. کسی برای سرهنگ نمی گرید. تصاویر تنها تصاویر سرورند و شادی. اما تصاویردر عین حال تصاویر قساوت نیز هستند. قساوت این تصاویر اما تنها در آن نیست که مرگ مردی زخمی و ناتوان را در حافظه جهانیان ثبت می کنند. نه. جهان امروز سرتاسر شاهد چنین صحنه هائی است.

سی سال است که ایران کشوری اسلامی است، نظامش جمهوری اسلامی کوخ نشینان و مستضعفان است، مرامش عدالت اسلامی است، مرادش حکومت عدل علی، رهبرش نظریه پرداز عدالت است و رئیس جمهورش عدالتخواه مهرورز. مجلسش، قوه قضائیه اش، شورای نگهبانش، بسیجش، پاسدارش همه و همه رهروان راه عدالتی اند که رهبرش ترسیم نموده است. اقتصادش اقتصاد اسلامی است که نه سرمایه داری است و نه سوسیالیستی، حتی اتاق بازرگانی اش و کارآفرینانش هم عدالتخواهند.

بن لادن به قتل رسید و بازار مباحثه و مجادله بر سر تروریسم و آینده القاعده و موفقیت یا تجاوزگری آمریکا و موضع اروپا و حق حاکمیت ملی پاکستان و کذا و کذا هم داغ. در این هیاهوی همه جانبه دو نکته کوچک اما از دیدها پنهان می ماند. اول این که چرا جرونیمو؟ و دوم این که چرا در ویلائی در 60 کیلومتری اسلام آباد؟

به رفقا فعالین جنبش کارگری،

موضوع جنبشی که در اعتراض به قبوض برق و گاز شکل گرفته است فراتر از آنی است که به نظر می رسد. این البته خصلت همه پدیده هاست که در نگاه اول چیزی به نظر می‌آیند و در نگاه دقیق‌تر معلوم می‌شود که موضوع چیز دیگری است. این قضیه اعتراض به قبوض بالای آب و برق هم از همین دست موضوعات است.

رفیق گرامی ام،

از گفتگوی سازنده ای که داشتیم تشکر می کنم. درست میگوئی. بحث تحولات جهان عرب بحث بسیار مهمی است و تأسف انگیز این است که در فضای عمومی ایران تحولات انقلاب نان و آزادی اساساً از دو سویی منعکس می‌شوند که دو آلترناتیو بورژوایی را به نمایش می گذارند. روایت چپ کارگری هم تقریباً به کلی غایب است. این که کسانی در میان فعالین کارگری و فعالین جنبشهای اجتماعی هم ممکن است پبدا شوند که از دخالت نظامی غرب در لیبی سر ذوق آمده باشند، حقیتا مایه تأسف است. به نظرم باید با این عده از رفقا وارد جدلی جدی شد. نظر مرا در این باره خواسته بودی. سعی میکنم مختصر برایت بنویسم.

با سخنرانی مبارک در واکنش به تظاهرات میلیونی مردم مصر، تعرض ضد انقلاب شروع شد. این سخنرانی بیش از هر چیز ترسیم خطوط مقاومت ارتجاع منطقه در مقابل روند انقلابی رو به گسترش در کل منطقه است. مبارک اکنون دیگر به اصلی‌ترین سنگر مقاومت ارتجاع در منطقه تبدیل شده است. آنچه امروز در مصر می گذرد، دیگر مبارزه طبقاتی محدود به مصر نیست و سرنوشت آن را نیز دیگر توازن قوای درون مصر به تنهایی تعیین نمی کند. تحلیل موضعگیری مبارک برای شناخت عمل‌کرد ارتجاع در منطقه از اهمیتی حیاتی برخوردار است.

از همان روز انتخابات بگیر و ببند شروع شد. پلیس ضد شورش و لباس شخصی ها با باتوم و چماق به جان تظاهرکنندگان افتادند و رهبران اپوزیسیون و حتی تعدادی از کاندیداهای ریاست جمهوری هم دستگیر شدند و از آن زمان تا کنون در زندان به سر می برند. دولتهای دمکراتیک غرب هم نگرانی عمیق خود را از «تقلب گسترده در انتخابات» و از سرکوب «جنبش دمکراتیک» اعلام کردند و تحریمها شروع شد. زمان: دسامبر 2010، مکان: …. می‌توان به جای این سه نقطه هر کشور دلخواهی را نوشت. شرطش این است که برنده مخالف غرب باشد و بازنده طرفدار غرب.