برای قضاوت قطعی درباره تحولات پرشتاب و حیرت انگیز تونس اطلاعات و داده‌هایی بیش از آنچه که امروز در دسترس است، مورد نیاز است. با این همه مشاهدات اولیه از خیزش توده های زحمتکش در تونس تحولی نو در ژئو پلیتیک جهان امروز را نشان می دهند. برای نزدیک شدن به شناخت این مؤلفه های نو، لازم است به برخی از جوانب این تحول پرداخت.
آقای امیر پیام مناسبت انتشار یادداشت من تحت عنوان «تبریکی دیر هنگام و پاسخی به مدعیان» را بهانه مناسبی برای حمله به من تشخیص داده است. ایشان ظاهراً از این برآشفته است که من در نوشته‌ام کمیته هماهنگی را به ناروا مورد انتقاد قرار داده‌ام و علاوه بر آن به برخی از به زعم ایشان فعالان جنبش کارگری نیز اهانت کرده ام. ایشان نتیجه گرفته‌اند که آنچه من امروز دنبال می‌کنم همان سیاستی است که قبلاً از جانب کسان دیگری دنبال می‌شده است. نوشته ایشان پاسخی هر چند کوتاه را لازم می کند.
دومین سالگرد تشکیل سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه را به این سندیکا و به همه کارگران نیشکر هفت تپه تبریک می گویم. این تبریکی است دیرهنگام ولی لازم. قصد ارسال چنین پیام تبریکی را نداشتم. برای مائی که با تأسف در خارج از کشور به سر می‌بریم و در کنار این دوستان نیستیم، مائی که تنها می‌توانیم در شادیهای این دوستان شریک باشیم و نه در تلخی های آنان، حق این بود که منتظر می ماندیم و پیامهای تبریک دیگرانی را می‌خواندیم که داعیه سازماندهی تشکلهای کارگری در ایران را دارند.
پیش‌بینی این که پیرو جنبش دست راستی سبز فضای سیاست و ایدئولوژی در جامعه ایران به راست خواهد چرخید، چندان دشوار نبود. این را ما از همان روزهایی که سبز خیابانها را به اشغال خود درآورده بود گفتیم. این چرخش به راست را امروز در همه جنبشهای اجتماعی می‌توان مشاهده کرد. از شاخه‌های مختلف سبزمذهبی و سکولار گرفته تا روشن‌فکر لائیک و دمکرات و از جنبش های زنان گرفته تا جنبشهای دانشجوئی، از راست گرفته تا چپ. مؤلفه های مبارزه طبقاتی در ایران یک خیز بزرگ به سمت راست برداشته است.
دور جدید مباحثه پیرامون لنین و لنینیسم را که با درج مقاله‌ای در سایت وابسته به حزب کمونیست کارگری آغاز شده است، باید سر آغاز تحولی دانست که پایان رسمی چپ 57 ای را رقم خواهد زد. چپی که امروز در فراکسیونهای مختلف حزبی و با عناوین متعدد ادامه حیات می‌دهد، از نظر تاریخی البته ادامه چپ 57 است، مشخصات اصلی سیاسی و ایدئولوژیک آن اما تنها در سطح ظاهر به چپ انقلابی دهه پنجاه شباهت دارد.
هنوز چند ساعتی از انتشار یادداشت کوتاه «این بدعت چیست؟» نگذشته بود که پاسخی از جانب «یکی از دوستان محمود صالحی» منتشر شد تحت عنوان «بدعتی در کار نیست! پاسخی به جنجال خواهی بهمن شفیق». این یادداشت البته امضاء شخص خاصی را ندارد و شاید همین بهتر هم باشد. در حقیقت این پاسخ را می‌توان پاسخ «خانواده و دوستان صالحی» تلقی کرد که متن مورد مشاجره فراخوان کمک به صالحی را متشر کرده‌اند.
صدور و انتشار بیانیه ای تحت عنوان « برای نجات جان محمود صالحی بشتابیم » از جانب خانواده و دوستان محمود صالحی، بیش از آنکه وخامت وضع جسمی صالحی را نشان دهد، بیانگر وخامت وضعیت چپی است که همه قطب نماهایش را از دست داده است. موضوع بیانیه کمک به یکی از «رهبران سرشناس طبقه کارگر ایران» برای غلبه بر بیماری ای است که جان وی را به خطر انداخته است.
یورش کماندوهای اسرائیل به کاروان حامل کمکهای انسانی به غزه را بدون تردید باید در شمار قساوتمندانه ترین موارد نقض حقوق بین‌المللی و قوانین جنگی پس از پایان جنگ دوم جهانی به حساب آورد. این یورشی آشکار و علنی بود در آبهای بین‌المللی به کاروانی متشکل از غیر نظامیان و حامل کمکهای انسانی به مردمی که بیش از سه سال است در محاصره کامل به سر می برند.
انتشار مصاحبه سایت جنبش کارگری با رضا رخشان درباره منشور حداقلی مطالبات کارگران ایران از قرار به واکنشهای گسترده ای در محافل چپ و راست در خارج از کشور منجر شده است. این مصاحبه همچنین پاسخهایی کتبی را نیز به دنبال داشته است و به احتمال زیاد پاسخهای بیشتری نیز در راه باشند. این طبیعی نیز هست.
بیانیه کوتاه اما مهم زنان، معروف به «راه حل پنج ماده‌ای ما زنان برای برون رفت از بحران»، آغاز روندی از خروج فعالین جنبشهای اجتماعی از مستی توده‌ای سبز را به نمایش می گذارد. این بیانیه با روشنی و وضوح تمام به طرح مطالبات زنان می پردازد. می‌توان در باره این مطالبات نظر انتقادی داشت. اما مسأله تعیین کننده این نیست. بیانیه با طرح مطالبات دست به اقدامی زده است که روح حاکم بر جنبش سبز را به چالش می طلبد.
